Ik ben Roos. 22 jaar jong, met een bos rode krullen die alle kanten op springen en een persoonlijkheid die daar niet voor onderdoet. Ik ben een druk baasje, altijd in de weer. Overdag sta ik voor de klas als juf, waar de kinderen mijn rode haar en glimmende piercings met kinderlijke nieuwsgierigheid bekijken. 's Middags transformeer ik mezelf in een mobiele kapster, met mijn trouwe tas vol scharen en borstels die ik bij mensen thuis bezoek. En dan is er nog mijn eigen zaak, waar ik met passie mijn creativiteit kwijt kan. Als kers op de taart volg ik ook nog een studie in de juridische richting. Je zou zeggen, een bezige bij is een understatement.

Mijn moeder is mijn rots in de branding, mijn allerbeste vriendin. We delen alles, van de kleine geneugten van de dag tot de diepste zorgen. Mijn vader is er helaas niet meer. Een schat van een man was hij, wiens warme herinneringen me nog dagelijks koesteren. Mijn zus is als een extra moeder voor me, altijd klaar met wijze raad en een geruststellend woord. En mijn broer, die is altijd de vaderlijke figuur geweest die me beschermde en stimuleerde. Een hechte familie, dat ben ik zeker.

En dan zijn er mijn tatoeages. Het begon allemaal met twee vlinders op mijn linkerpols, een eerbetoon aan mijn oma's. Nu, jaren later, zijn het er veel meer geworden. Sommige dragen een diepe, persoonlijke betekenis met zich mee, de andere zijn er gewoon omdat ik ze mooi vind. Ze zijn, net als mijn piercings, een integraal deel van wie ik ben.

De reacties op mijn uiterlijk zijn, tja, gemengd. De een vindt het prachtig, een ander kijkt er ongemakkelijk naar. Sommigen zien het als een uiting van mijn durf, anderen bewonderen de manier waarop ik mezelf met inkt uitdruk. En dan hoor je nog wel eens een verzuchting: "Meid, wat doe je jezelf aan?"

Mijn zus schudt dan haar hoofd, geamuseerd maar ook een beetje bezorgd, als ik weer eens met een nieuwe tatoeage thuiskom. Mijn broer daarentegen, is trots op zijn zusje en haar zelfverzekerdheid. En mijn moeder? Die kijkt me dan liefdevol aan en zegt met die zachte stem van haar: "Meid, wat doe je toch met jezelf, denk toch eens aan je toekomst, meisje."

Maar dat "meisje" met die tatoeages, dat ben dus ik. Juf, kapster, en ook nog eens juridisch adviesverlener voor hen die het nodig hebben. Die tatoeages zijn geen vraagtekens, maar uitroeptekens. Ze zijn versieringen, een deel van de kunst die Roos heet. Zonder die inkt op mijn huid, was ik niet helemaal de Roos die ik nu ben.

Mensen hebben vaak van die snelle oordelen, gebaseerd op het uiterlijk. Maar ik ben het levende bewijs dat een kaft niet alles zegt over de inhoud. Misschien is mijn kaft, met al zijn kleuren en lijnen, niet naar ieders smaak. Maar het boek erin, de inhoud, die is schitterend. Net als ik. Mijn kaft is misschien niet perfect voor iedereen, maar de Roos vanbinnen, die is gewoon mooi.

Roos.