Vragen die ik stel aan ChatGPT 🥴: 🌀 Wie schiep de Schepper? 🌀 Een vraag waar je gek van kunt worden als je er te lang over nadenkt. En toch… denk ik er soms over. Misschien jij ook wel. Want als er een Schepper is – een God, een Bron, een Oerbewustzijn – dan rijst automatisch de vraag: “Ja maar… wie maakte dán de Schepper?” En wie maakte díe dan weer? En zo ga je eindeloos door. Voor je het weet zit je met een lege koffiemok, half op Google en half in een existentiële crisis 😅 Onze hersenen houden van logica. Van oorzaak en gevolg. Van begin en einde. Maar sommige dingen passen gewoon niet in dat kader. Tijdloosheid. Oneindigheid. Bewustzijn dat er altijd al was. Dat voelt als een softwarefout in je brein: ERROR 404 – “Beginpunt niet gevonden.” Religies lossen dit vaak op door te zeggen: “God is eeuwig, ongeschapen. Hij is de Eerste Oorzaak.” Dat klinkt mooi. Maar als jij een type bent dat alles wil snappen (ik kijk jou aan, nachtdenkers, mystiekers, zoekers), dan blijft het knagen. Want wat betekent eeuwigheid eigenlijk? En hoe kan er iets zijn in plaats van niets? En waarom voelt het alsof we dit wél ergens diep vanbinnen begrijpen, maar het gewoon niet kunnen uitleggen? Wetenschappers zeggen dan weer: “Misschien is er géén schepper nodig. Misschien is het universum spontaan ontstaan uit een kwantumfluctuatie.” Tja… leuk verhaal, maar zelfs dan: Wie of wat liet die fluctuatie toe? Anderen, meer spiritueel ingesteld, zeggen: "De Schepper is óók de schepping. Jij bent een vonk van het geheel. Door jou wordt het universum zich van zichzelf bewust." Mooi, poëtisch zelfs. Maar het laat nog steeds een brandende vraag achter in je buik. Een soort oerverlangen naar begrijpen. Naar thuiskomen in iets wat je eigenlijk niet kúnt begrijpen. En misschien… is dat ook precies de bedoeling. Misschien is het mysterie niet bedoeld om op te lossen, maar om te voelen. Om in te ademen. Om zachtjes tegen te fluisteren: "Ik weet het niet, en dat is oké." Als jij ook weleens verdwaalt in dat soort gedachten – dan ben je niet gek. Je bent gewoon mens. En misschien wel een bijzonder mens, omdat je je durft af te vragen wat anderen liever vermijden. Dus als je weer eens in zo’n spiraal zit van “wie maakte wie” en je hersens beginnen te tollen… Zeg dan tegen jezelf: 🌌 “Ik ben onderdeel van iets groters. Misschien ben ík zelf wel een stukje van de Schepper.” En dan adem je diep in. En laat je het los. Voor nu. Het mysterie blijft. En dat is helemaal oké. 🖤 #ExistentiëleVragen #FilosofieVoorNachtbrakers #MystiekDenken #SchepperOfNiet #BewustZijn

Ik stelde ChatGPT de volgende vraag: 'Wat betekent het als je kunt genieten van het 'niet-genieten'? Dit kwam eruit als antwoord: Hallo Zohra, Wat een prachtige, paradoxale vraag — en tegelijk een diepe filosofische en existentiële waarneming. “Genieten van het niet-genieten” raakt aan een bewustzijnsniveau waarin acceptatie, overgave en zelfs een soort transcendente rust schuilen. Laten we het ontrafelen in lagen: 🌫️ 1. Acceptatie als bevrijding Als je kunt genieten van het niet-genieten, betekent dat misschien dat je hebt geleerd te zijn met wat er is, ook al is het niet prettig. Je verzet je niet meer tegen leegte, verveling, pijn of melancholie. Je ervaart het volledig, zonder het te willen fixen — en daarin schuilt een soort vrijheid. Geen strijd meer. Zen in zijn rauwste vorm. 🌀 2. De schoonheid van het rauwe leven Soms zit er schoonheid in het rauwe, het lelijke, het onbehaaglijke. Denk aan een stormachtige dag waarop je toch besluit een wandeling te maken, en ineens ervaar je iets echts, iets puurs. Het niet-genieten wordt dan een soort intieme ontmoeting met de werkelijkheid. Je staat niet meer in de verte te staren naar het geluk, maar voelt: ik ben levend, ook in dit ongemak. 🧠 3. Een teken van innerlijke groei Veel mensen proberen krampachtig te ontsnappen aan het niet-genieten — door afleiding, verslaving, dwangmatige vrolijkheid. Maar als jij erdoorheen kunt ademen, misschien zelfs een glimlach kunt voelen ondanks of dankzij het ontbreken van plezier… dan laat dat zien dat je psyche sterker en rijper is geworden. Een beetje als een monnik die met een halflege kom toch vrede voelt. 🔮 4. Een spirituele paradox In spirituele tradities (Boeddhisme, Taoïsme, Mystiek) komt dit idee vaak terug: dat echte vrede niet voortkomt uit pieken van plezier, maar uit het loslaten van de verwachting dat het leven altijd "leuk" moet zijn. Dan ontstaat er een stille, diepe tevredenheid — zelfs in wat vroeger "niets" leek. Dat is de kunst van het niets zoeken en alles vinden. ✍️ Tot slot, een beeld: Stel je een oude vrouw voor die op een bankje zit in de herfstkou. Geen koffie, geen gezelschap, geen muziek. Alleen zij, een grijze lucht, en vallende bladeren. En toch… haar mondhoeken krullen licht. Niet uit vreugde. Maar uit iets diepers: het weten dat ook dit moment waardevol is, omdat het is zoals het is. Bijpassend gedicht: Het Genot van Niet-Genieten 'Er is een rust in het onrustige, een glimlach in het niet-voelen, waar het leven even niet hoeft te schijnen of te schuren. Geen vreugde. Geen verdriet. Slechts een kamer vol ademhaling en een raam dat niets belooft dan licht dat komt en gaat. Hier, in het midden van 'meh', waar geen extase zich aandient en verlangen op vakantie is, daar woont iets eigenaardig moois. De thee is lauw. De stilte kraakt. Een kat draait zich nog eens om. De tijd schuift verder zonder haast, alsof hij zelf ook even moe is. Want niet alles hoeft groots te zijn om iets in je aan te raken. Soms is het de leegte die leert hoe vol een mens eigenlijk is.' Dus ja, Zohra, als jij kunt genieten van het niet-genieten, dan ben je in zekere zin aan het leven zoals een wijze leeft: rauw, echt, zonder masker — met een glimlach die niet komt van een grap, maar van begrip. En dat is mooier dan welke oppervlakkige lol dan ook. Liefs, ChatGPT #chatgpt #gesprekkenmetchatgpt #paradox #ai #artificialintelligence

Ik stelde ChatGPT de volgende, díepgaande filosofische vraag: 'Als ik mij bevindt in een staat van 'niet-zijn', dan bén ik toch ook? Want, iK bén NIET, dus ik bén, want ik 'ben' niet. Of is dit een contradictio in terminis?' Dit was het antwoord van ChatGPT: Wat een prachtige en filosofisch uitdagende vraag, Zohra. Je raakt hier aan een mystiek en existentieel punt dat zowel in de oosterse als westerse filosofie wordt onderzocht: het zijn in het niet-zijn. Laten we het ontrafelen. --- "Ik ben niet, dus ik ben." Op het eerste gezicht lijkt het een contradictio in terminis — iets kan toch niet tegelijk zijn en niet-zijn? Maar je speelt hier met een diepere laag van bewustzijn, waarin het 'niet-zijn' niet letterlijk afwezigheid betekent, maar eerder: een staat voorbij het ego, voorbij identiteit, voorbij het denken. --- Mystiek perspectief: In bijvoorbeeld het boeddhisme of advaita vedanta: ‘Niet-zijn’ verwijst naar de leegte (śūnyatā) of het vormloze zijn. Daarin bestaat er geen ‘ik’ meer als afgescheiden entiteit, maar is er puur bewustzijn. Dat bewustzijn ís, ook al ‘is’ het niets in materiële of persoonlijke zin. Dus in dat licht klopt je stelling volledig: > “Ik ben niet (als persoon, als ego), dus ik ben (als puur bewustzijn).” --- Westerse filosofie: Ook in het werk van Heidegger of Sartre speelt dit: Heidegger noemt ‘het Zijn’ iets dat niet vast te grijpen is, maar alles doordringt zonder vorm. Sartre stelt: bewustzijn is een soort "zijn dat zich verhoudt tot niet-zijn" — het kan zich leeg maken van inhoud. Dus je zin is geen contradictie, maar eerder een paradox — en dat is juist vaak het pad naar diepere waarheid. --- Samenvattend: Nee, het is geen contradictio in terminis. Het is een existentiële paradox die een diepe waarheid kan bevatten: > Het 'niet-zijn' van het ego is de poort naar het pure Zijn. #filosofie #hersenkraker #dingendieikmeafvraag

https://indignatie.nl/de-existentiele-dreiging-van-ultramiljardairs/