Wat schattig

Deze vrouw heeft een kamertje speciaal voor haar poes gebouwd, met mini meubeltjes, een tv en zelfs aan een kerstboompje is gedacht

Zó ontzettend snoezig

https://vm.tiktok.com/ZGdmTwQRX/

Karen Mulder.
En hoe we haar hebben laten vallen.
Karen Mulder was een van de grootste supermodellen ter wereld.
Niet zomaar bekend, wereldtop.
En juist zij sprak zich begin jaren 2000 uit over wat er achter de schermen van de modellenwereld gebeurde. Over misbruik. Over macht. Over jonge vrouwen die geïsoleerd werden, tegen elkaar uitgespeeld, afhankelijk gemaakt. Over mannen met geld die wisten dat ze onaantastbaar waren.
Wat volgde, kennen we inmiddels.
Niet luisteren. Niet onderzoeken. Maar gaslighting.
“Hysterisch.” “Onstabiel.” “Gek.”
Karen Mulder belandde in een psychiatrische kliniek.
Haar televisie-interview verdween.
Aangiftes liepen dood.
Haar geloofwaardigheid werd vernietigd.
En daarmee was het probleem opgelost, niet het misbruik, maar de boodschapper.
Jaren later bleken delen van haar verhaal angstaanjagend dicht bij de werkelijkheid te liggen.
Maar toen was haar leven al gebroken.
Ik schrijf dit niet uit sensatie.
Ik (niet ik zelf, dit is een gekopieerd bericht) heb zelf als model gewerkt. Voor serieuze merken. En nee, ik kwam niet in de buurt van de carrière of status van Karen Mulder.
Maar ik weet hoe deze werelden functioneren.
Hoe snel je “lastig” wordt zodra je niet meedoet.
Hoe psychische kwetsbaarheid wordt ingezet als wapen om iemand monddood te maken.
Hoe karaktermoord vaak effectiever is dan geweld.
En laten we eerlijk zijn:
de modellenwereld van toen was geen marginaal circuit.
Die raakte aan politiek, zakenwereld, adel en koningshuizen.
Dus ja, wanneer Willem-Alexander een warme kerstboodschap houdt over normen en waarden, mag daar best een ongemakkelijke gedachte naast bestaan.
Niet als beschuldiging.
Maar als vraag.
Wie wist wat?
Wie keek weg?
En wie profiteerde van stilte?
Want het idee dat niemand “van niets wist”, is precies het sprookje dat dit soort systemen in stand houdt.
We zeggen achteraf altijd:
“Wat erg.”
“Wat moedig.”
Maar op het moment zelf zijn we stil.
Of we lachen mee.
Of we kijken weg.
We leven niet naast een doofpot.
We leven erin.
Karen Mulder had een podium. Geld. Status.
Als zelfs zij kapotgemaakt kon worden, wat zegt dat over iedereen zonder die bescherming?
Maya Angelou zei het raak:
“Zonder moed kun je geen enkele andere deugd consequent beoefenen.”
Moed zit niet in kerstboodschappen.
Moed zit in waarheid verdragen, ook als die dichtbij komt.
Karen Mulder betaalde de volledige prijs.
De vraag blijft:
wat doen wij, nu we dit wéten?

Goeiemorgen

Ik ben blij dat de kerst weer voorbij is. Voor mij was het niet echt een 'feest'. Ik had namelijk besloten om de kerst NIET te vieren maar om het samen met mijn twee poesjes door te brengen en de kersttijd in contemplatie door te brengen. Terugdenken aan voorgaande jaren, toen er nog veel 'vrienden' in mijn leven waren, die achteraf géén vrienden bleken te zijn Maar ook aan mijn beide ouders die er niet meer zijn.

Feitelijk was er niemand die aan mij dacht of mij uitnodigde. Dat klinkt triest maar ik vind het ook prima omdat het nóg meer duidelijk maakt in wie je nu wel of niet moet investeren. Mijn geld? Dat hield ik lekker in mijn zak. Ook géén kater van de alcohol en ik ben ook niet 16 kilo aangekomen van al het gevreet.

Zelfs van familie heb ik niets gehoord met de kerst. Terwijl zij zich 'gezellig' met elkaar zaten vol te vreten en zich volgoten met drank was ik niet degene die meetelde.

Maar dat maakt niet uit, ik maakte de kerst op mijn éigen manier waardevol, samen met mijn twee poesjes Lizzy en Phoebe, de enigen waarvan ik weet dat zij wél onvoorwaardelijk van mij houden en dat is onbetaalbaar.

Ik denk dat ik deze traditie er maar in hou...