DOSSIER: DE MECHANISCHE ONMOGELIJKHEID VAN DE STABIELE CIRKELVORMIGE OMLOOPBAAN GEVORMD DOOR UITSLUITEND HORIZONTALE INERTIE EN VERTIKALE VERSNELLING
Bewijsvoering op basis van vector-mechanica en de SatOrb-simulatie
1. DE ANALOGIE VAN DE TRAINER EN HET PAARD
In de werkelijke mechanica is de tangentiële beweging (het rennende paard) de actieve bron van energie. De radiale kracht (de trainer met het touw) is een passieve reactie die de beweging slechts begrenst. De wetenschap stelt foutief dat de zwaartekracht een actieve bron is die een "dood" object in een rondje kan dwingen. Zonder de actieve, constante kracht van het paard is er geen baan, alleen een val naar het midden.
2. DE MYTHE VAN DE SCHIJNKRACHT
De wetenschap gebruikt de "centrifugale kracht" om een evenwicht in de berekeningen te forceren. Echter, experts erkennen dat dit een 'schijnkracht' is die fysiek niet bestaat. Conclusie: er is geen fysieke tegenkracht naar buiten. Er is slechts één reële kracht aanwezig: de zwaartekracht naar binnen. Een systeem met één naar binnen gerichte kracht kan mechanisch nooit een constante afstand (cirkel) bewaren.
3. DE VECTOR-PARADOX: RECHTE LIJN VS. VAL
Volgens de Wet van de Traagheid blijft de horizontale impuls (Vx) van een satelliet onveranderd, omdat de zwaartekracht er loodrecht op staat en dus geen invloed heeft op de snelheid in die richting.
• Horizontale verplaatsing is lineair: x = Vx * t
• Verticale val is kwadratisch: y = 1/2 * g * R^2
De optelsom van deze twee vectoren Vx en Vy resulteert mechanisch altijd in een parabool, niet in een cirkel.
• De Onvermijdelijke Crash: Zelfs wanneer de hoek tussen de impuls en de zwaartekracht na verloop van tijd niet meer exact 90 graden is, blijft het fysieke principe ongewijzigd. De vlucht van de kunstmaan is in essentie identiek aan die van een aards projectiel. Het enige verschil is dat het aantrekkingspunt is verplaatst van het aardoppervlak naar het centrum van de planeet.
• Conclusie van de programmeur van SatOrb: De baan is geen eeuwige lus, maar een onderscheppingstraject. Waar een geworpen steen het aardoppervlak raakt, is het centrum van de planeet het theoretische eindpunt van elke satellietbaan. De fysieke grond (het oppervlak) is slechts de praktische barrière die deze val voortijdig stopt.
4. DE WETENSCHAPPELIJKE ONTSPORING
De "stabiele baan" is een wiskundige abstractie waarbij men de kwadratische versnelling van de val negeert om een gesloten cirkel ( x^2 + y ^ 2 = R ^ 2) te fingeren. In de werkelijkheid (zoals aangetoond in SatOrb) haalt de kwadratische versnelling van de val de statische kromming van de planeet altijd in. Een satelliet is simpelweg een object in een extreem lange kogelbaan (parabool) die onvermijdelijk eindigt in een botsing of ontsnapping.
DE CRUCIALE VRAAG VOOR EXPERTS:
"Als de horizontale impuls constant is en de verticale val kwadratisch versnelt, welke specifieke fysieke kracht buigt deze parabolische vrije val dan om tot een cirkel, zonder een niet-bestaande schijnkracht te gebruiken?"
Jan Spreen
17 februari 2026
DOSSIER: DE MECHANISCHE ONMOGELIJKHEID VAN DE STABIELE CIRKELVORMIGE OMLOOPBAAN GEVORMD DOOR UITSLUITEND HORIZONTALE INERTIE EN VERTIKALE VERSNELLING
Bewijsvoering op basis van vector-mechanica en de SatOrb-simulatie
1. DE ANALOGIE VAN DE TRAINER EN HET PAARD
In de werkelijke mechanica is de tangentiële beweging (het rennende paard) de actieve bron van energie. De radiale kracht (de trainer met het touw) is een passieve reactie die de beweging slechts begrenst. De wetenschap stelt foutief dat de zwaartekracht een actieve bron is die een "dood" object in een rondje kan dwingen. Zonder de actieve, constante kracht van het paard is er geen baan, alleen een val naar het midden.
2. DE MYTHE VAN DE SCHIJNKRACHT
De wetenschap gebruikt de "centrifugale kracht" om een evenwicht in de berekeningen te forceren. Echter, experts erkennen dat dit een 'schijnkracht' is die fysiek niet bestaat. Conclusie: er is geen fysieke tegenkracht naar buiten. Er is slechts één reële kracht aanwezig: de zwaartekracht naar binnen. Een systeem met één naar binnen gerichte kracht kan mechanisch nooit een constante afstand (cirkel) bewaren.
3. DE VECTOR-PARADOX: RECHTE LIJN VS. VAL
Volgens de Wet van de Traagheid blijft de horizontale impuls (Vx) van een satelliet onveranderd, omdat de zwaartekracht er loodrecht op staat en dus geen invloed heeft op de snelheid in die richting.
• Horizontale verplaatsing is lineair: x = Vx * t
• Verticale val is kwadratisch: y = 1/2 * g * R^2
De optelsom van deze twee vectoren Vx en Vy resulteert mechanisch altijd in een parabool, niet in een cirkel.
• De Onvermijdelijke Crash: Zelfs wanneer de hoek tussen de impuls en de zwaartekracht na verloop van tijd niet meer exact 90 graden is, blijft het fysieke principe ongewijzigd. De vlucht van de kunstmaan is in essentie identiek aan die van een aards projectiel. Het enige verschil is dat het aantrekkingspunt is verplaatst van het aardoppervlak naar het centrum van de planeet.
• Conclusie van de programmeur van SatOrb: De baan is geen eeuwige lus, maar een onderscheppingstraject. Waar een geworpen steen het aardoppervlak raakt, is het centrum van de planeet het theoretische eindpunt van elke satellietbaan. De fysieke grond (het oppervlak) is slechts de praktische barrière die deze val voortijdig stopt.
4. DE WETENSCHAPPELIJKE ONTSPORING
De "stabiele baan" is een wiskundige abstractie waarbij men de kwadratische versnelling van de val negeert om een gesloten cirkel ( x^2 + y ^ 2 = R ^ 2) te fingeren. In de werkelijkheid (zoals aangetoond in SatOrb) haalt de kwadratische versnelling van de val de statische kromming van de planeet altijd in. Een satelliet is simpelweg een object in een extreem lange kogelbaan (parabool) die onvermijdelijk eindigt in een botsing of ontsnapping.
DE CRUCIALE VRAAG VOOR EXPERTS:
"Als de horizontale impuls constant is en de verticale val kwadratisch versnelt, welke specifieke fysieke kracht buigt deze parabolische vrije val dan om tot een cirkel, zonder een niet-bestaande schijnkracht te gebruiken?"
Jan Spreen
17 februari 2026
Deutsch
Dutch
