Op en onder de Wijde AA


Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.


Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.


Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.


Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.


Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.

🏙️😱 CHONGQING: DE STAD WAAR DE ZWAARTEKRACHT OOK EVEN MOEST NADENKEN 😂

Er zijn steden die indrukwekkend zijn. Er zijn steden die gigantisch zijn. En dan heb je Chongqing in China… een stad waarvan je na vijf minuten rondkijken denkt: “Wie heeft dit in vredesnaam ontworpen?!” 🤣

Chongqing wordt regelmatig de ‘8D City’ genoemd. Niet omdat Chinezen stiekem toegang hebben tot een achtste dimensie, maar omdat de stad zó extreem verticaal en gelaagd is gebouwd dat je hersenen er bijna kortsluiting van krijgen.

De stad ligt midden in een bergachtig gebied, aan de samenkomst van de Yangtze en de Jialing. Vlakke grond is schaars. Dus wat doe je als je miljarden mensen, woningen, wegen en openbaar vervoer kwijt moet?

Juist.

Je bouwt omhoog. En daarna nóg een keer omhoog. 😂

Je kunt in Chongqing een gebouw binnengaan op straatniveau, een paar verdiepingen omhooggaan en vervolgens op een andere ‘begane grond’ uitkomen. Wegen kunnen boven elkaar liggen, bruggen kruisen elkaar op verschillende hoogtes en sommige gebouwen lijken letterlijk uit de bergwand te groeien.

Maar dan komt de vraag die ik mezelf ook stelde:

HOE BLIJFT AL DAT ENORME GEWICHT IN GODSNAAM STAAN?! 😱

Nou… daar gaat behoorlijk wat techniek achter schuil.

Een gigantisch gebouw staat natuurlijk niet zomaar op een paar tegels. Het gewicht wordt via dragende kolommen en wanden naar enorme funderingen geleid. Die funderingen brengen de belasting vervolgens over naar de bodem en, waar nodig, naar diepere en stevigere grondlagen of rots.

Onder zo'n indrukwekkende wolkenkrabber zie je dus niets van wat er werkelijk gebeurt. Boven de grond zie je glas, beton en staal; onder de grond kan een gigantisch systeem van funderingen en palen zitten dat het hele gevaarte overeind houdt.

En het gaat niet alleen om het gewicht.

Ingenieurs moeten ook rekening houden met wind, trillingen, aardbevingen, verkeer, metro's, temperatuurverschillen en zelfs kleine bewegingen van het gebouw. Een wolkenkrabber hoeft namelijk helemaal niet volledig onbeweeglijk te zijn. Een beetje gecontroleerd meebewegen is juist normaal.

En dan heeft Chongqing nóg een bizarre troef:

🚝 De metro rijdt dwars door een flatgebouw!

Bij station Liziba loopt de monorail letterlijk door een woongebouw heen. Het is geen ongelukje waarbij iemand tijdens de bouw dacht: “Oeps, daar stond nog een flat.” 😂

Het station en de constructie zijn bewust op elkaar afgestemd. De spoorlijn is geïntegreerd in het gebouw en er zijn maatregelen genomen om trillingen en geluid te beperken.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Chongqing ook wegen en verkeersknooppunten die uit meerdere niveaus bestaan.

Je navigatie kan daar dus waarschijnlijk zeggen:

“U bent gearriveerd.”

En jij staat vervolgens op niveau 6 terwijl je bestemming op niveau 2 ligt. 🤣

Wat ik misschien nog het fascinerendste vind, is dat Chongqing helemaal geen futuristische filmset is. Dit is gewoon een echte stad waar miljoenen mensen wonen, werken, eten, boodschappen doen en dagelijks met de metro gaan.

Voor ons is een trein die door een flat rijdt:

😱 “WTF?!”

Voor een inwoner van Chongqing:

😐 “Ja hoor. Lijn 2.”

Chongqing laat eigenlijk prachtig zien hoe ver menselijke techniek kan gaan wanneer de natuur zegt:

“Hier krijg je geen vlak stukje land.”

En de mens antwoordt:

“Geen probleem. Dan bouwen we gewoon een stad tegen de berg op.” 😂🏙️🇨🇳

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind Chongqing werkelijk één van de meest bizarre en fascinerende steden ter wereld. Het lijkt soms alsof Blade Runner, een Chinese fantasyfilm en SimCity samen een baby hebben gekregen. 😏🤣

#Chongqing #China #Architectuur #Techniek #Futuristisch #Steden #WistJeDat #Reizen #Bijzonder #8DCity

Dat geld wat ze niet we uit gaan geven aan de destructieve ellende..

In totaal eu 70 miljard.

Dus euh 7000.000.000
Kunnen wij van ons gedeelte als " beste"jongetje van de wereld klas ws
Alle toeslagen ouders tegemoet komen en dus oplossen en hun kinderen (die nog leven) herenigen
Maar ook Groningen bv niet alleen vergoeden maar ook trillings vast op bouwen

We kunnen WEL onze kades,dijken,wegen,bruggen de aandacht geven die ze verdienen
Voor het instort.

En de zorg een boost geven al is daar vnl wat anders aan de hand dan alleen geld.

Algiz (ook bekend als Elhaz) is de vijftiende rune van het oudere Futhark-alfabet en staat universeel bekend als de rune van bescherming, defensie en hogere connectie.

​Visueel lijkt de rune op de uitgestrekte hand van een mens die de hemel aanraakt, het gewei van een eland, of de poot van een vogel. Het is een krachtig, diep spiritueel symbool dat fungeert als een kosmisch schild.

​Wat is de betekenis van Algiz?

​De kern van Algiz draait om de balans tussen bescherming en bewustzijn. Het herinnert je eraan dat echte veiligheid niet voortkomt uit angst of je verstoppen, maar uit een sterke verbinding met je intuïtie en het grotere geheel.

​Het Elandsgewei: De eland gebruikt zijn gewei om zich te verdedigen, maar het functioneert ook als een antenne die trillingen en gevaar in de omgeving feilloos oppikt.

​Hogere Leiding: Algiz slaat een brug tussen het aardse en het goddelijke. Het vertegenwoordigt de verbinding met je gidsen, je intuïtie en je 'hogere zelf'.

​De Kosmische Spiegel: Als de rune rechtop staat, reikt hij naar het licht en hogere sferen. (Omgekeerd waarschuwt het vaak voor verborgen gevaren of een gebrek aan aarding).

​Waarvoor kun je Algiz gebruiken?

​In de esoterie en runenmagie wordt Algiz voornamelijk ingezet om energieën te kanaliseren en grenzen te bewaken.

Je kunt de rune gebruiken voor:

​Energetische bescherming: Het creëren van een spiritueel schild om negatieve invloeden, jaloezie of zware energieën van buitenaf af te weren.

​Versterken van de intuïtie: Het openstellen van je 'antenne' tijdens meditaties, dromen of spiritueel werk.
​Ruimtes zuiveren: Het beschermen van je huis, werkplek of een specifieke kamer tegen ongewenste vibraties.

​Hoe pas je Algiz toe op je leven?

​Je hoeft geen ingewikkelde rituelen uit te voeren om de energie van Algiz uit te nodigen. Je kunt de kracht van deze rune op heel praktische, alledaagse manieren integreren:

​1. Visualisatie als energetisch schild
​Als je een situatie of ruimte instapt die zwaar aanvoelt, sluit dan even je ogen. Visualiseer de vorm van de Algiz-rune voor je, stralend in een helder wit of goud licht. Zie voor je hoe dit symbool groter wordt en een beschermende cocon om je heen vormt. Negatieve energie kan hier niet doorheen, terwijl positieve energie vrij in- en uitstroomt.

​2. Grenzen stellen (Je innerlijke eland)
​Algiz vraagt je om alert te zijn, net als de eland in het bos. Pas de rune toe door heel bewust je persoonlijke grenzen aan te geven. Zeg vaker 'nee' tegen zaken of mensen die je energie leegzuigen. Bescherm je eigen mentale en emotionele ruimte; dat is geen egoïsme, maar gezonde zelfzorg.

​3. Meditatie en Divinatie
​Als je vastloopt of twijfelt over een beslissing, kun je mediteren met de focus op Algiz. Teken de rune op een briefje of houd een runensteen met dit symbool vast. Vraag tijdens je meditatie om helderheid en vertrouw op de eerste ingevingen of synchroniciteiten die op je pad komen. Het herinnert je eraan dat je geleid wordt.

​4. Talisman of Symbool in je omgeving
​Je kunt de rune fysiek dicht bij je dragen of in je omgeving plaatsen:

​Teken het symbool (bijvoorbeeld met een etherische olie of gewoon in gedachten) op de voordeur om je huis te beschermen.

​Draag een sieraad met de Algiz-rune als herinnering aan je eigen kracht en spirituele back-up.

#magie #paganism #runen #runemagic #algiz #norsepaganism

​🌙 Het lied dat een generatie tekende: Het fluwelen mysterie van Tanita Tikaram

​Herinner je je nog de eerste keer dat je die betoverende hobo-melodie hoorde? 🎶

​In 1988 veranderde een 19-jarig meisje met een stem als rook en zijde het muzikale landschap. Tanita Tikaram gaf ons geen typisch popnummer; ze gaf ons een raadsel dat we decennia later nog steeds proberen op te lossen.

​Ik heb zojuist een diepe duik gepubliceerd in de ziel van "Twist in My Sobriety" — waarin ik onderzoek waarom dit nummer een toevluchtsoord blijft voor degenen die liever de diepte opzoeken.

​In dit artikel verkennen we:
​✍️ De abstracte poëzie achter die beroemde songtekst.
🎻 Waarom het "sobere" arrangement uit de jaren '80 nog steeds resoneert in 2026.
✨ De erfenis van de "buitenstaander"

in een wereld vol gefabriceerde pop.
​Muziek is niet alleen geluid; het is een brug naar ons verleden en een spiegel van onze ziel.

​Lees het volledige verhaal hier:
👉 https://musiqloud.com/blogs/1115/Tanita-Tikaram-s-Velvet-Voice-The-Story-Behind-Twist-in

​Ik hoor graag jouw herinneringen aan dit nummer. Krijg je er nog steeds rillingen van? Laten we erover praten in de reacties! 👇

​#MusiQloud #TanitaTikaram #TwistInMySobriety #VinylMemories #MusicHistory #Nostalgia #IndieSoul #80sMusic #MusicCommunity #DeepDive

Als je het nu pas begint te beseffen wat er werkelijk gaande is…


- Ik moet je iets vertellen.


- Er waren jaren dat ik het gevoel had dat ik gek werd.


- Omdat de wereld om me heen plotseling mijn integriteit in twijfel trok.


- Ze geloofden me niet meer.


- Ze renden weg als ik sprak.


- Vrienden lachten me uit.


- Familie veranderde van onderwerp.


- Sommigen noemden me dramatisch.


- Sommigen noemden me gevaarlijk.


- Sommigen gek, of raar.


- Sommigen… stopten gewoon met bellen.


- En weet je wat?


- Het moeilijkste was niet eens de spot.


- Het was aan de eettafel zitten, beleefd glimlachen, doen alsof er niets aan de hand was –


- gewoon om een ​​beetje normaliteit en vertrouwdheid te behouden.


- En ondertussen brak er iets in me…


- elke dag, opnieuw en opnieuw.


- Ik probeerde voorzichtig te waarschuwen.


- Ik probeerde zachtjes vragen te stellen.


- Ik probeerde niet “gek” te klinken.


- Ik liep op mijn tenen rond iedereen totdat ik helemaal op was van het doen alsof.


- Soms faalde ik.


- Soms verbrandde ik bruggen met te veel vuur.


- Soms trok ik me terug omdat vechten voor verbinding meer pijn deed dan alleen zijn.


Er waren nachten dat ik in bed lag te staren naar het plafond en dacht: "Dit zijn mijn vrienden. Mijn familie. Ze kennen mijn lach, mijn angsten, mijn hele geschiedenis – hoe kunnen ze ineens mijn hart niet meer vertrouwen?"


- Jaren zonder knuffels.


- Zonder menselijke warmte.


- Alleen maar afstand die zich uitstrekte tot voorbij elk conflict.


- Gesprekken die in stilte eindigden.


- Dagen waarop ik me losgekoppeld voelde van de mensen die ooit als thuis voelden.


- En nee – ik wilde geen afstand.


- Ik kon gewoon niet meer vergeten wat ik had gezien.


- Er waren momenten dat ik iedereen haatte.


- Momenten dat ik wilde schreeuwen.


- Momenten dat ik ongelijk wilde hebben, zodat het leven weer simpel zou voelen.


- Maar ik ging door. Er was geen weg terug.


- Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn.


- En langzaam raakte de woede verstikt.


- Het was misschien gerechtvaardigd… maar het verstikte me.


- Het brandde in mijn borst als een hitte die nergens heen kon.


- Tot ik me iets wreeds en bevrijdends realiseerde:

- De wereld was me geen begrip verschuldigd.


- En ik was de wereld mijn wrok niet verschuldigd.


- Dus deed ik het moeilijkste.


- Ik vergaf.


- Het deed pijn.


- Het was niet eerlijk.


- Maar ik zou niet toestaan ​​dat de wond mijn persoonlijkheid zou bepalen.


Dit soort vergeving was niet… elegant.


Het was overleven.


Het was het moment waarop ik zei:

"Ik neem dit niet mee in wie ik word."


Dus als je begint te zien wat ik jaren geleden zag…

Voel je misschien woede.


Voel je je misschien verraden.


Je denkt misschien dat we koud zijn.


Nee, dat zijn we niet.


We zijn gewoon klaar met branden.


We zijn al door de woede heen gegaan.


We hebben al in het donker geschreeuwd.


We hebben al betaald voor deze helderheid... in slaap, in tranen, in jaren.


- Wat voel je nu?


- Wij voelden het ook.


- We zijn er gewoon lang genoeg gebleven om het te laten transformeren.


- En als je er klaar voor bent – ​​echt klaar voor –

- zal ik niet zeggen: "Ik zei het toch."


- Ik zal zeggen: "Ik weet het."


- Omdat ik het weet.


- Ik weet hoe het voelt als je wereldbeeld instort.


- Ik weet hoe het voelt om te rouwen om mensen die nog leven.


- Ik weet hoe het voelt om voor gek verklaard te worden omdat je op je gevoel vertrouwt.


- En ik weet hoe het voelt om er aan de andere kant uit te komen...

- Helder.


- Gegrond.


- Soeverein.


- Eindelijk niet langer beheerst door de wond.


- Als je nu wakker wordt,

- Ik ben hier niet om je te beschamen.


- Ik ben hier om je te vertellen:

- Het zal pijn doen.


- Laat de woede stromen.


- Laat het verdriet je openbreken.


- Laat de illusies vallen.


- En herwin dan je kracht.


- Doe het voor jezelf.


- Doe het voor de kinderen.


- Voor de mensheid.


- Want het leven aan de andere kant van wrok is lichter dan je je kunt voorstellen.


- En als je daar bent…

- Zullen we naast je zitten.


Met liefde.


~ Nordiqa