Hierbij de vertaling van mijn stukje "Thinking into the Wild" hieronder


We kennen allemaal de sleur van zo'n bijeenkomst waar iedereen praat en niemand luistert.


Het is net een slagveld. Mensen vuren argumenten af die nooit doel treffen, terwijl de verdedigingslinies van hun eigen gelijk onwankelbaar blijven.


Eindeloze "Ja, maar..." ontwijkende antwoorden—ik word er doodziek van.
Wat betekent "Ja, maar..." eigenlijk? Het neemt aan terwijl het tegelijkertijd weggooit, nietwaar?


Vanmorgen dook er uit het niets een idee op. Dat is de plek waar ze zich verstoppen: wanneer je aan niets speciaals denkt, komen ze als een fluistering in het donker, nauwelijks hoorbaar. Alleen een stille geest kan ze waarnemen.


Het idee ging als volgt:
Als je helemaal niets van een bepaald onderwerp afweet—als je zo onschuldig bent als een kind—kan je geest onbevooroordeeld elke hypothese overwegen die dat onderwerp verklaart.


Echter, hoe meer je van een onderwerp afweet, hoe minder je in staat zult zijn om rustig te luisteren naar hypothesen die jouw visie uitdagen.


En evenzo: hoe meer er voor iemand van die visie afhangt—geld, status, reputatie—des te minder intellectueel eerlijk zijn reflectie zal zijn.


Daarna gingen mijn gedachten op zoek naar een vraag die de manier waarop we met elkaar praten fundamenteel zou kunnen veranderen.


Een vraag als:


"Wat zouden de gevolgen voor jou zijn als je erachter komt dat jij ernaast zat en ik gelijk heb?"


Of:


"Waarom verdedig je de ene kant zo boos en agressief, terwijl je de tegenovergestelde standpunten aanvalt?"