Eenzaamheid

In lege gangen, dwaal ik wijd,
Een eenzame figuur, zij aan zij,
Met dansende schaduwen, donker en koud,
Mijn hart, een zware last, wordt oud.
De stad schreeuwt, een verre gezoem,
Een herinnering aan het leven, dat nog moet komen,
Maar in mijn ruimte, een holle geluid,
Echo's van herinneringen, verloren, ongevonden.
Ik zoek naar warmte, een zachte aanraking,
Een vriendelijk oor, om mijn koppeling te horen,
Maar als een geest, ben ik onzichtbaar, alleen,
Een vluchtige gedachte, in een wereld van steen.
De nacht daalt, een donker lijkwade,
Een sombere bui, die me hard omhult,
Ik probeer te slapen, maar waakzame ogen,
Staar in de duisternis, met eenzame zuchten.
In deze isolatie, geef ik toe,
Een diep verlangen, naar menselijke tederheid,
Een verlangen om te verbinden, gezien te worden,
Om de ketenen van deze eenzame droom te breken.

Dichter : Adam Khan

Foto: Abstractionism - fb