EEN OPGEKROPTE TRAAN…🧡❤️🧡

En opeens liet ik een traan...
Een onverwerkt verdriet
Van binnen leeft vaak meer
Dan je aan de oppervlakte ziet

Het is al laat, de avond waakt
Ik luister liedjes uit mijn jonge jaren
Denk terug aan liefde en aan vriendschap
Aan toen wij nog samen waren...

Ik daal verder af naar mijn gemis
Met de jaren raak je heel wat kwijt
Toch raak ik die doelbewuste snaar
van mijn dichterlijke vrijheid

Weet je, ik ben een gevoelsmens
Mijn rugzak zal nooit leeg zijn
Verloren liefde werd een liedje
Zo gebruik ik soms mijn zielenpijn

Maar als het laatste woord geschreven staat
Wanneer het punt de deuren sluit
vul ik mijn binnenste met weemoed
Waar ik zo af en toe op stuit

Is het erg, is het zwak?
Dat ik je zo af en toe bezoek
Dat ik zo nu en dan een hoofdstuk lees
in dat reeds gesloten boek?

Ik ben er gewoon niet zo goed in
Al kan ik het soms mooi beschrijven
Al schreeuw ik dat ik verder ben
Mijn hart besluit te blijven

Die tijden van weleer
Ik ging er ver vandaan
Maar vannacht, toen jij me wakker hield
Liet ik een opgekropte traan...❣️

Bron: Bjorn dichterbij

Foto: BinnenSpiegels - fb