De grootste pijn die een mens kan verdragen is niet honger, armoede of zelfs de dood, maar liefhebben in een wereld die zijn liefde niet erkent - om hun hart volledig te geven en alleen leegte en stilte terug te ontvangen.

In ons dragen we een angstaanjagende tegenspraak: we zoeken liefde, maar we vrezen die; we verlangen naar nabijheid, maar we vluchten ervoor; we aanbidden de ander, maar we twijfelen aan hen. Wat voor absurditeit is dit, waardoor we ons vastklampen aan degenen die vertrekken en degenen die blijven verwaarlozen?

Ik vraag me af: Is liefde een test van onze kracht of een openbaring van onze zwakte? En is de eenzaamheid waar we aan ontsnappen niets meer dan het natuurlijke gevolg van elke liefde die nooit beantwoord werd?

— Een citaat uit de roman "De gebroeders Karamazov"

✍🏼 Fjodor Dostojevski