"Ik ben nu een oude vrouw. De buffels en zwartstaartherten zijn weg, en onze Indiaansche wegen zijn bijna weg. Soms vind ik het moeilijk te geloven dat ik ze ooit heb geleefd. Mijn kleine zoon is opgegroeid in de school van de blanke man. Hij kan boeken lezen, hij bezit vee en heeft een boerderij. Hij is een leider onder onze Hidatsa-mensen, helpt hen te leren de weg van de blanke man te volgen.
Hij is aardig voor me. We wonen niet meer in een aardhuis, maar in een huis met schoorstenen, en de vrouw van mijn zoon kookt bij een fornuis.
Maar voor mij kan ik onze oude gewoontes niet vergeten.
Vaak sta ik in de zomer op bij zonsopgang en steel ik naar de maïsvelden, en terwijl ik de maïs schoffel zing ik ervoor, zoals we deden toen ik jong was. Niemand geeft nu om onze maisliedjes.
Soms zit ik 's avonds, uit te kijken naar de grote Missouri. De zon gaat onder, en de schemering steelt over het water. In de schaduwen zie ik weer ons Indianendorpje, met rook die omhoog krult van de aarde, en in het gebrul van de rivier hoor ik het geschreeuw van de krijgers, en het gelach van kleine kinderen van ouds.
Het is maar de droom van een oude vrouw. Dan zie ik slechts schaduwen en hoor ik alleen het gebrul van de rivier, en tranen komen in mijn ogen. Ons Indiaansche leven, ik weet het, is voor altijd voorbij. "

Waheenee - Hidatsa (North Dakota)