1977. Kate Bush zit tegenover de directeuren van EMI Records, een van de machtigste platenmaatschappijen ter wereld. Ze is een tiener. Tot voor kort had ze nog geen platencontract. Ze is onbekend. Dit is haar eerste album, en het is nog niet eens uitgebracht. Ze heeft geen enkele invloed. Behalve één ding: ze weet precies wie ze is. De directeuren maken zich zorgen. Kate heeft een liedje geschreven dat ze niet begrijpen. Het heet “Wuthering Heights” en is geïnspireerd op de 19e-eeuwse gotische roman van Emily Brontë over obsessieve, destructieve liefde. Het nummer wordt gezongen vanuit het perspectief van de geest van Catherine Earnshaw, die bij een raam smeekt om hereniging met Heathcliff. Kate's stem stijgt tot een operasopraan die de radio nog nooit heeft gehoord. De productie is weelderig, theatraal, verontrustend. Er zijn geen gitaren. Geen discobeat. Geen conventionele popstructuur. Het klinkt als niets anders in 1977. Dat is precies waarom EMI het wil begraven. Te vreemd. Te hoog. Te literair. Radioprogrammeurs zullen het afwijzen. De leidinggevenden hebben een ander nummer in gedachten voor de lead single – iets veiliger, iets dat meer kans maakt om in de hitlijsten te komen, iets dat haar hele debuut niet in gevaar brengt. Kate luistert naar hun redenering. Dan geeft ze haar antwoord. “Als jullie ‘Wuthering Heights’ niet als single uitbrengen, breng ik het album niet uit.” De kamer valt stil. Een negentienjarig meisje. Dat dreigt haar debuutalbum in te houden. Van een van de grootste platenlabels ter wereld. Zo werkte de industrie in 1977 niet. Vrouwelijke artiesten stelden geen ultimatums. Kate deed dat wel.
Op 20 januari 1978 werd “Wuthering Heights” uitgebracht als eerste single. Radiopresentatoren waren verbijsterd. Luisteraars hadden nog nooit zoiets gehoord: deze etherische stem die zong over een geest die aan het glas krabde en een naam riep over de heidevelden van Yorkshire. In de videoclip danste Kate op blote voeten in een rode jurk, met de vloeiende vreemdheid van iets dat niet helemaal menselijk was. Critici waren meteen verdeeld. Sommigen noemden het pretentieuze onzin. Anderen zagen het als iets revolutionairs. Maar het publiek had geen critici nodig om te vertellen wat ze ervan vonden. Binnen enkele weken klom het nummer omhoog in de Britse hitlijsten. In maart bereikte het de eerste plaats, waar het vier weken op rij bleef staan. 1 /2 Vervolg in de comments