Het Pleidooi van een Spin

Ik ben de kleine schaduw in de hoek
die je pas opmerkt wanneer angst je beveelt te gillen.

De stille architect boven je raam,
aan het werk terwijl jij slaapt.
Je noemt me gevaarlijk.

Maar de meesten van ons kunnen je helemaal geen kwaad doen.

Ik jaag niet op je.
Ik achtervolg je niet.
Ik wil niets van je bed, je huid of je dromen.
Ik wil insecten.

Elke nacht vang ik muggen, vliegen, kakkerlakken — degenen die je bijten, ziekten verspreiden, en je voedsel binnendringen.

Eén spin kan honderden plagen eten in zijn leven.

Mijn webben zijn geen rommel.
Het is bouwkunde — naar gewicht sterker dan staal, ontworpen om je huis te beschermen zonder chemicaliën.

Je denkt dat ik kwaadaardig ben omdat ik te veel poten heb.

Omdat films je leerden bang te zijn voor wat klein en stil is.
Dus verpletter je me zonder na te denken.

Wanneer spinnen verdwijnen,
vermenigvuldigen insecten zich,
nemen chemische sprays toe,
en verbreekt de balans in alle stilte.

Ik wil je aandacht niet.
Ik wil je liefde niet.
Ik wil alleen maar bestaan —
terwijl ik het werk doe dat je nooit ziet.

Dus de volgende keer dat je me ziet kijken vanaf de muur,
onthoud dan dit:
Ik ben geen monster.
Ik ben ongediertebestrijding met een hartslag.
Een bewaker geweven uit geduld en zijde.

Laat me leven.
Je huis zal me dankbaar zijn.