Na mijn voetoperatie 10 jaar geleden Is mijn leven heel erg veranderd. Mijn voet mag dan wel genezen zijn, mijn leven is niet meer als voorheen. Doordat mijn teen en de gehele middelste straal is verwijderd is de stand van mijn voet veranderd, waardoor er op één specifieke plek meer druk rust. Ik móet de rest van mijn leven op orthopedische schoenen lopen, wat een regelrechte hel is 🤬 Als ik dit níet doe krijg ik eeltophopingen en daarna bloedblaren die dan weer moeten worden weggesneden, dus die schoenen zijn verplicht en ik háát het 🤬🤬🤬 Het is net alsof je op blokken loopt en dat is echt vreselijk moeilijk lopen. Ik heb ook geen gevoel meer in mjjn voeten door de diabetes, vanaf de helft van mijn onderbenen voel ik niets meer. Lopen is een hel en ik vermijdt dat zoveel mogelijk, met alle gevolgen van dien 😒 Tja ik ben behoorlijk aangekomen doordat ik nauwelijks meer beweeg want dat gaat gewoon bijna niet meer. Ik voel mijn voeten gewoon niet. Mag ik even gillen???? Want het is zwaar kut allemaal 🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬 Ik praat er niet veel meer over maar soms moet je gewoon even, ik voel me gewoon heel erg depressief. Gewoon omdat ik niet meer uit de voeten kan en mijn leven niet meer lan leiden zoals ik dat wil. Ik zit de hele dag op mijn reet, alleen in mijn huis met alleen maar internet als gezelschap en vermaak en het komt me mijn strot uit, bah. Eigenlijk kan ik ook niet meer in deze flat blijven wonen, ik kan de galerij gewoon niet meer aflopen, zéker niet met boodschappen. De afgelopen 10 jaar zijn een hel geweest die ik helemaal alléén heb moeten doorstaan,,zónder hulp van wie dan ook. Vrienden lieten mij stuk voor stuk in de steek want ze waren de vrolijke Zohra gewend. Tótdat Zohra níet meer zo vrolijk was. Hoe ik me heb gered? Ik weet het niet. Mijn katjes hielden mij in leven, voor hun heb ik doorgezet, maar als het aan mij lag? 💀 Sorry maar ik moest het even kwijt...