Vanmorgen legde ik voor mezelf de tarotkaarten met het prachtige Violet Veil Tarot deck. Mijn vraag was simpel, maar tegelijk enorm groot: "Wat staat mij te wachten in mijn volgende levensfase?" De kaarten die verschenen waren intens, confronterend en tegelijkertijd verrassend hoopvol. Ik trok onder andere de Three of Swords, Judgement, The Hanged Man, The Tower, Ace of Pentacles en als eindkaart... The Sun. Wie een beetje thuis is in tarot weet dat dit geen lichte combinatie is. Dit zijn kaarten die spreken over grote veranderingen, afsluiting van oude hoofdstukken en het afbreken van wat niet langer bij je past. En eerlijk? Dat raakte me. Ik heb een wild en woest leven achter de rug. Een leven met hoogtepunten en dieptepunten. Met verlies, teleurstellingen, pijnlijke lessen, gezondheidsproblemen, periodes van eenzaamheid, maar ook met liefde, passie, veerkracht en momenten waarop ik tegen alle verwachtingen in overeind bleef staan. Soms voelt het alsof ik meerdere levens in één leven heb geleefd. De Three of Swords liet mij zien dat ik niet moet doen alsof die pijn er nooit is geweest. Sommige littekens draag ik nog steeds met me mee. Niet zichtbaar voor de buitenwereld misschien, maar wel aanwezig. De kaart Judgement voelde als een soort spirituele wekker. Alsof het universum zegt: "Je verleden heeft je gevormd, maar het hoeft je toekomst niet meer te bepalen." Dat kwam binnen. Want hoe vaak kijken we niet achterom? Naar wat we verloren. Naar wat anders had moeten lopen. Naar mensen die verdwenen. Naar dromen die nooit uitkwamen. Maar op een gegeven moment komt er een moment waarop je niet meer hoeft te overleven. Een moment waarop je jezelf mag afvragen: "Wat wil ik eigenlijk nog van het leven?" Misschien is dat wel de vraag waar ik nu voor sta. The Hanged Man lag precies in het midden van de legging. En dat voelde bijna symbolisch voor mijn huidige situatie. Ik voel al langere tijd dat er iets aan het veranderen is. Alsof een oud hoofdstuk ten einde loopt. Tegelijkertijd weet ik nog niet precies hoe het nieuwe hoofdstuk eruit gaat zien. Dat kan frustrerend zijn. We leven in een wereld waarin alles snel moet. We moeten doelen hebben. Plannen maken. Weten waar we over vijf jaar staan. Maar soms vraagt het leven juist om stil te hangen. Om even niets te forceren. Om te luisteren. Om te wachten tot het volgende pad zichtbaar wordt. Wat mij misschien nog het meest raakte was de combinatie van The Tower en Ace of Pentacles. Veel mensen schrikken van The Tower. Begrijpelijk. Het is de kaart van plotselinge veranderingen en het instorten van oude structuren. Maar misschien is niet alles wat instort een verlies. Misschien is sommige afbraak juist bevrijding. Misschien kunnen er pas nieuwe deuren openen wanneer oude muren verdwijnen. Direct naast die kaart verscheen namelijk de Ace of Pentacles: een nieuwe kans, een nieuw begin, een nieuwe basis waarop iets moois gebouwd kan worden. Dat hoeft niet groots te zijn. Soms begint een nieuw leven met één kleine stap. Eén besluit. Eén telefoontje. Eén ontmoeting. Eén deur die opengaat. En dan was daar nog de laatste kaart. The Sun. Voor mij één van de mooiste kaarten uit het hele tarotdeck. Niet omdat ze belooft dat alles perfect wordt. Maar omdat ze spreekt over licht na een lange periode van schaduw. Over warmte. Over helderheid. Over weer kunnen genieten van het leven. Wat deze reading mij vooral liet zien, is dat ik niet vastzit. Ik bevind me tussen twee hoofdstukken. Het oude verhaal is grotendeels verteld. Het nieuwe verhaal dient zich langzaam aan. En misschien hoef ik nog niet precies te weten waar dat verhaal naartoe gaat. Misschien is het genoeg om te vertrouwen dat ik, na alles wat ik heb meegemaakt, eindelijk dichter bij een fase kom waarin er meer ruimte is voor rust, vreugde, creativiteit, verbinding en gewoon... leven. Dus nee, ik weet nog niet precies wat de toekomst brengt. Maar voor het eerst in lange tijd heb ik het gevoel dat de kaarten niet spreken over strijd. Ze spreken over een nieuw begin. En dat voelt eigenlijk best bijzonder. ✨🌞