Wist je dat ik het helemaal niet meer zo erg vindt om alleen te zijn? Vroeger joeg het idee van 'alleen zijn' me schrik aan. Ik moest altijd omringd zijn door mensen, want 'dan voelde ik me niet alleen'. Tegenwoordig vindt ik het een zegen om alleen te zijn, want toen ik constant omringd was door mensen voelde ik me eigenlijk eenzamer dan ooit... Bovendien bleken al die mensen door wie ik omringd was niet eens echte 'vrienden' te zijn. Ze wilden alleen maar mijn energie van mij stelen, meer niet. Sommigen van hen waren stiekum met mij in competitie en koesterden een geheime jaloezie naar mij, omdat ík origineel was en zij niet. De laatste jaren zijn er veel van die nep vrienden en vriendinnen weggevallen. Dood of simpelweg 'verdwenen' 🙄 Ik ben er blij mee want nu heb ik álle ruimte voor mezelf. Ik hoef niet meer naar verjaardagsfeestjes, kerst- en nieuwjaarsfeestjes, ik heb niet meer te maken met jaloezie of afgunst van valse 'Jezebel' vriendinnen. Ik geef toe, in het begin viel die eenzaamheid als een zware melancholische deken over mij heen en ben ik in diepe rouw geweest maar nu vindt ik het meer dan prima. Opzouten met al die nep vrienden... En mijn geld, dat hou ik lekker in mijn eigen zak ☺️