Een hele mooie en een oh zo ware...Een mens zou niet door je leven moeten gaan als een schaduw die over een muur glijdt. Als iemand je genoeg heeft vertrouwd om je toe te laten in zijn of haar wereld, dan zou jouw aanwezigheid iets moeten achterlaten. Geen wond. Geen last. Geen verzameling spijt. Het zou een licht moeten achterlaten, al is het maar een klein lichtje.
We ontmoeten mensen om redenen die we misschien nooit volledig zullen begrijpen. Sommigen blijven jarenlang. Sommigen blijven slechts een seizoen. Sommigen komen wanneer we verdwaald zijn en leren ons hoe we onze weg terug kunnen vinden. Sommigen komen gebroken bij ons en leren ons, zonder het zelf te beseffen, hoe diep een mensenhart kan liefhebben. Anderen delen simpelweg een paar gewone momenten met ons, en toch worden juist die momenten herinneringen die we de rest van ons leven met ons meedragen.
De waarde van jouw aanwezigheid wordt niet bepaald door hoe lang je bent gebleven. Het gaat erom wat er anders werd doordat jij er was.
Werden ze een beetje sterker? Hebben ze iets over zichzelf geleerd? Gaven jouw woorden hun moed toen hun eigen moed bijna op was? Herinnerde jouw liefde hen eraan dat ze het waard waren om geliefd te worden? Zorgde jouw vriendelijkheid ervoor dat de wereld iets minder koud aanvoelde?
Dat zijn de dingen die ertoe doen.
We denken vaak dat onze grootste verantwoordelijkheid tegenover een ander is om te blijven. Maar blijven is niet altijd het grootste geschenk. Soms is het grotere geschenk om te vertrekken zonder te vernietigen wat je ooit hebt helpen opbouwen. Om weg te gaan zonder liefde in haat te veranderen. Om iemand los te laten zonder die persoon het gevoel te geven dat de tijd met jou een vergissing was.
Wanneer jullie wegen uiteindelijk uit elkaar gaan, zou je moeten kunnen terugkijken zonder te wensen dat je meer had genomen. Je zou moeten weten dat je hebt gegeven wat je kon geven. Dat je luisterde wanneer die ander gehoord moest worden. Dat je naast hem of haar stond wanneer het moeilijk was. Dat je hun overwinningen vierde zonder ze je toe te willen eigenen. Dat je van hen hield zonder van hun bestaan een schuld te maken die ze ooit aan jou moesten terugbetalen.
En als ze zich jou op een dag herinneren, laat die herinnering dan meer warmte dan pijn dragen. Laat hen zich een gesprek herinneren dat veranderde hoe ze naar zichzelf keken. Een moment waarop jij in hen geloofde voordat zij in zichzelf konden geloven. Een vriendelijkheid die je gaf zonder iets terug te verwachten. Een les die ze nog altijd met zich meedragen. Een kracht die ze ontdekten terwijl jij naast hen liep.
Dat is een andere vorm van eeuwigheid.
Je hoeft niet in iemands leven te blijven om deel te blijven uitmaken van zijn of haar verhaal. Sommige mensen worden hoofdstukken. Anderen worden keerpunten. En een zeldzaam aantal wordt een zin die iemand zich nog lang herinnert nadat het boek alweer verder is gegaan.
Dus waar je ook gaat, laat iets waardevols achter. Meet je leven niet aan hoeveel mensen je naam onthouden. Meet het aan hoeveel mensen een beetje sterker, wijzer, vriendelijker of moediger zijn geworden omdat jullie wegen elkaar ooit kruisten.
Op een dag gaan alle wegen uit elkaar. Elk gesprek eindigt. Elke hand moet uiteindelijk loslaten.
Wanneer die dag komt, vertrek dan in vrede.
Niet omdat je perfect was, maar omdat je oprecht was. Niet omdat je voor altijd bent gebleven, maar omdat je, zolang je er was, iets hebt gegeven dat kon blijven voortleven nadat jij was weggegaan.
Zo wordt een mens voor altijd een deel van het verhaal van een ander.
So be it.