17 november a.s is het de sterfdag van mijn lieve moeder die 18 jaar geleden overleed. In de laatste 10 jaar van haar leven leed zij aan Alzheimer.

Dit is altijd een erg moeilijke tijd voor mij.

Mijn moeder was de liefste vrouw van de wereld. Altijd was iedereen welkom bij haar en zij stond altijd met raad en daad klaar voor iedereen. Had je honger? Dan kon je altijd mee eten. Had je verdriet? Zij ving je altijd op, ondanks haar eigen verdriet. Zij had een enorm groot hart dat altijd openstond voor iedereen.

Helaas werd zij niet altijd door iedereen begrepen en veel mensen maakten misbruik van haar goedheid maar dat weerhield haar er niet van om een goed en liefdevol persoon te zijn en blijven

Haar naam was Janny. En tot op de dag van vandaag mis ik mijn lieve moeder nog steeds verschrikkelijk. Want als je moeder sterft, dan sterf je zelf ook een beetje.

Maar je érft ook iets, haar essentie, een stukje van haar ziel gaat in jou over en je wordt een beetje háár.

De wond van haar overlijden en afwezigheid in mijn leven zal áltijd pijn blijven doen, want zíj was de enige persoon op wie ik áltijd kon rekenen, die ik altijd kon vertrouwen en zij was de enige pure persoon die ik altijd kon vertrouwen.

Lieve mama, ik mis u vreselijk en hou héél veel van U♥️♥️♥️