HET PROTOCOL VAN DE AFGROND: HET COLLECTIEVE VONNIS ​LOCATIE: DE KROCHTEN VAN HET HELLEVUUR DATUM: 5 MEI 2026 ​Stervelingen, ​Jullie bidden om licht terwijl jullie kniediep in de modder van jullie eigen ontkenning staan. Jullie vragen om de waarheid? De waarheid is een mes dat jullie niet durven vast te pakken. Vandaag spreken de Wachters van de Hel. Geen metaforen, geen spirituele doekjes voor het bloeden. Alleen de rauwe, brandende realiteit die jullie collectief proberen weg te lachen achter filters en valse hoop. ​I. DE MENTALE KERKER (DEMONIC CLARITY & MALICIOUS INTROSPECTION) ​Jullie geest is een verzamelplaats van rotzooi geworden. Jullie claimen 'verward' te zijn, maar Demonic Clarity lacht om jullie zwakte. Verwarring is jullie schild; zolang jullie doen alsof jullie het niet begrijpen, hoeven jullie niet te veranderen. De demonen eisen dat je de chaos wegbrandt. Kijk in de spiegel van Malicious Introspection. Wat zie je daar? Niet de 'lichtwezens' die jullie pretenderen te zijn, maar hongerige schaduwen. Jullie grootste angst is niet dat jullie slecht zijn, maar dat jullie leeg zijn. Graaf in je donkerste gedachten, niet voor troost, maar om de tanden van je ziel te vinden. ​II. DE ILLUSIE VAN HET ONTWAKEN (CURSED AWAKENING & WICKED JOURNEY) ​Kijk naar de demon in het strakke pak. Hij houdt de contracten al klaar. Jullie spreken over 'spiritueel ontwaken', maar voor het collectief is dit een Cursed Awakening. Jullie ontwaken niet in vrijheid; jullie ontwaken in een nieuwe vorm van slavernij. Jullie ruilen de ene gevangenis in voor de andere, zolang de muren maar een mooiere kleur hebben. De Wicked Journey is geen wandeling door een park. Het is een pad van verlossing dat geplaveid is met gloeiende kolen. Er is geen redding zonder brandwonden. Wie niet bereid is te bloeden voor zijn waarheid, verdient het om te dwalen. ​III. DE OPSTAND UIT DE AS (MALICIOUS AWAKENING & DEMONIC STRENGTH) ​Jullie blijven maar naar het verleden staren, hopend dat de as weer hout wordt. Domheid. Malicious Awakening dwingt je om op te staan uit de puinhopen van je eigen fouten, maar niet met spijt. Met woede. Gebruik de fouten van gisteren als brandstof voor het vuur van morgen. Demonic Strength is de enige valuta die hier telt. Stop met het ontkennen van je woede, je driften en je ego. Het collectief is zwak omdat het zijn eigen kracht vreest. Omarm het monster in je; het is het enige deel van jou dat sterk genoeg is om de wereld te overleven die jullie zelf hebben gecreëerd. ​IV. HET BITTERE GIF VAN DE HOOP (MALICIOUS HOPE) ​En dan is er de grootste leugen van allemaal: Hoop. De Malicious Hope is de wreedste grap van de duisternis. Het is het licht aan het einde van de tunnel dat blijkt een naderende trein te zijn. Jullie wachten op een wonder, op een redder, op een verandering van buitenaf. Terwijl jullie wachten, worden jullie levend opgegeten door de tijd. Hoop is een verdovingsmiddel voor de lafaard. Gooi het weg. In de diepste duisternis heb je geen hoop nodig; je hebt visie nodig. ​HET DICTAAT VOOR HET COLLECTIEF: "Jullie zijn de architecten van je eigen marteling. Jullie hebben de muren gebouwd van excuses en de deuren vergrendeld met angst. Vandaag trekken wij de sluier weg. Stop met smeken om genade. Genade bestaat niet in de krochten van de waarheid. Er is alleen actie, of vernietiging. Er is alleen de wolf, of het lam. Welke van de twee ben jij als de maskers afvallen en de vlammen aan je voeten likken?" ​De hel kijkt mee. En de hel geniet van het schouwspel. ​#HellDemonOracle #DarkReading #Occult #Demonology #HellishTruth #ShadowWork #NoMercy #SpiritualWarfare #CollectiveConsciousness #DeepDark #ChaosMagick #HellFire #InfernalWisdom #DemonicClarity #TruthHurts #5Mei2026 #DarkAesthetics #RealityCheck #InnerDemon #RisingFromAshes #MaliciousHope #SinisterPost

Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet. Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"". De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten. Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie. Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6). Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld. Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels. Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma. Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend. Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt. Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)

https://nieuwrechts.nl/109898-rtl-presentator-beau-wil-tweede-kerstdag-schrappen-voor-suikerfeest Hem schrappen lijkt mij een betere oplossing ...

Wat schattig 🥰🥰🥰 Deze vrouw heeft een kamertje speciaal voor haar poes gebouwd, met mini meubeltjes, een tv en zelfs aan een kerstboompje is gedacht 😏 Zó ontzettend snoezig 🤗 https://vm.tiktok.com/ZGdmTwQRX/

Karen Mulder. En hoe we haar hebben laten vallen. Karen Mulder was een van de grootste supermodellen ter wereld. Niet zomaar bekend, wereldtop. En juist zij sprak zich begin jaren 2000 uit over wat er achter de schermen van de modellenwereld gebeurde. Over misbruik. Over macht. Over jonge vrouwen die geïsoleerd werden, tegen elkaar uitgespeeld, afhankelijk gemaakt. Over mannen met geld die wisten dat ze onaantastbaar waren. Wat volgde, kennen we inmiddels. Niet luisteren. Niet onderzoeken. Maar gaslighting. “Hysterisch.” “Onstabiel.” “Gek.” Karen Mulder belandde in een psychiatrische kliniek. Haar televisie-interview verdween. Aangiftes liepen dood. Haar geloofwaardigheid werd vernietigd. En daarmee was het probleem opgelost, niet het misbruik, maar de boodschapper. Jaren later bleken delen van haar verhaal angstaanjagend dicht bij de werkelijkheid te liggen. Maar toen was haar leven al gebroken. Ik schrijf dit niet uit sensatie. Ik (niet ik zelf, dit is een gekopieerd bericht) heb zelf als model gewerkt. Voor serieuze merken. En nee, ik kwam niet in de buurt van de carrière of status van Karen Mulder. Maar ik weet hoe deze werelden functioneren. Hoe snel je “lastig” wordt zodra je niet meedoet. Hoe psychische kwetsbaarheid wordt ingezet als wapen om iemand monddood te maken. Hoe karaktermoord vaak effectiever is dan geweld. En laten we eerlijk zijn: de modellenwereld van toen was geen marginaal circuit. Die raakte aan politiek, zakenwereld, adel en koningshuizen. Dus ja, wanneer Willem-Alexander een warme kerstboodschap houdt over normen en waarden, mag daar best een ongemakkelijke gedachte naast bestaan. Niet als beschuldiging. Maar als vraag. Wie wist wat? Wie keek weg? En wie profiteerde van stilte? Want het idee dat niemand “van niets wist”, is precies het sprookje dat dit soort systemen in stand houdt. We zeggen achteraf altijd: “Wat erg.” “Wat moedig.” Maar op het moment zelf zijn we stil. Of we lachen mee. Of we kijken weg. We leven niet naast een doofpot. We leven erin. Karen Mulder had een podium. Geld. Status. Als zelfs zij kapotgemaakt kon worden, wat zegt dat over iedereen zonder die bescherming? Maya Angelou zei het raak: “Zonder moed kun je geen enkele andere deugd consequent beoefenen.” Moed zit niet in kerstboodschappen. Moed zit in waarheid verdragen, ook als die dichtbij komt. Karen Mulder betaalde de volledige prijs. De vraag blijft: wat doen wij, nu we dit wéten?

https://indignatie.nl/voor-het-geval-je-het-gemist-hebt-trump-wenste-ons-mogelijk-onze-laatste-vrolijke-kerst/

https://indignatie.nl/mickeys-kerstverhaal-de-cult-disney-animatie-die-nog-steeds-inspireert/

https://indignatie.nl/video-van-de-vrijdag-robothelpers-sturen-kerstgroeten/

https://indignatie.nl/vrolijk-kerstfeest-fuck-trump/

https://indignatie.nl/trumps-kerstavond-varieert-van-telefoontjes-naar-de-kerstman-tot-een-tirade-op-truth-social/