DE SPIJKER OP ZIJN KOP: "Beste moslims van Nederland. Mijn familie en ik hebben besloten om te verhuizen naar een moslimland. We hebben nog niet gekozen welk – we blijven vergelijken welk het beste pakket aan voordelen biedt.
Natuurlijk willen al mijn buren ook meekomen. En de buren van mijn buren. En hun collega’s. En de collega’s van hun collega’s. Voor je het weet, staat de helft van het land met koffers en een vaag gevoel van verworven rechten voor de deur.

Als een grote christelijke gemeenschap zullen we wat kleine aanpassingen nodig hebben:

- Begin alsjeblieft meteen met het bouwen van kerken. Echte kerken, met klokken. Goed luide klokken, die je vanaf het dorpsplein kunt horen.
- We zullen ook bepaalde straten een keer per jaar moeten afsluiten voor onze processies. Rustig maar, het is niet vijf keer per dag – we zijn geen dieren.
- Elke supermarkt moet echt varkensvlees hebben, serranoham, chorizo, spek en fabada uit blik. Nu zijn wij de minderheid, dus jullie zullen begripvol moeten zijn en je moeten aanpassen aan onze levensstijl.
- We nemen al onze honden mee. Verwacht veel blije labradors die cadeautjes achterlaten op jullie stoeptegels. Jullie zullen hondenparken nodig hebben, en je zult moeten glimlachen terwijl we ze uitlaten voor jullie moskeeën.
- Aangezien we het er toch over hebben, jullie religieuze feesten zijn een beetje… te veel. Die zouden de christelijke gemeenschap kunnen kwetsen, dus we zouden het op prijs stellen als jullie die discreet zouden afschaffen. Dank je wel.
- Op scholen en werkplekken moeten onze kinderen en medewerkers grote kruisjes kunnen dragen, ham-sandwiches kunnen eten in de kantine en in het algemeen christelijke vibes kunnen uitstralen zonder dat iemand geschokt raakt.
- We eisen ook gebedsruimtes in elk gebouw, plus tolken, want we hebben geen enkele intentie om Arabisch te leren.

Als iets van dit alles wordt geweigerd, stuur dan alsjeblieft een lijst met adressen van politiebureaus, zodat we jullie kunnen aangeven wegens discriminatie, christenfobie en algemene chagrijnigheid.

Nog één ding: als mijn kinderen jullie vlag verbranden omdat Nederland net een voetbalwedstrijd heeft gewonnen, wees dan alsjeblieft begripvol. Ik zal ze een strenge preek geven. Ik zou ze zelfs kunnen laten schrijven “sorry” 50 keer.

Tot slot willen we genereuze uitkeringen, gratis woning en zakgeld terwijl we “integreren” gedurende de komende drie generaties. Werken is optioneel, natuurlijk. We willen ook alcohol kunnen drinken en af en toe een gokje wagen op de paardenraces.
En als het mooi weer is, gaan we graag met blote bast naar buiten. Heb geduld. Jullie wennen er wel aan.
Bij voorbaat dank voor jullie tolerantie. Tenslotte is diversiteit onze kracht!

Het debat over het Amerikaanse migratiebeleid wordt vaak gevoerd in de waan van de dag:

Grensbeveiliging, quota, economische impact en politieke retoriek. Maar wie een stap terugzet, stuit op een diepe, historische paradox.

Donald Trump en zijn achterban pleiten voor een strenger migratiebeleid en een drastische inperking van de instroom. Tegelijkertijd is de Verenigde Staten als moderne natie fundamenteel het product van grootschalige immigratie. De voorouders van de overgrote meerderheid van de huidige Amerikaanse bevolking — inclusief die van Trump zelf — arriveerden ooit als migrant of kolonist op een continent dat al duizenden jaren werd bewoond door inheemse volkeren.

​Deze vaststelling roept onvermijdelijk de vraag op of het huidige anti-immigratiediscours geen vorm van historische ironie is. Om die vraag te beantwoorden, moeten twee fundamenteel verschillende manieren van kijken naar het verleden en de status van een natie worden ontleed: de moreel-historische benadering en de staatsrechtelijke realiteit.

​De historische paradox: Kolonisatie en uitsluiting

​Vanuit een historisch en ethisch perspectief is de ironie moeilijk te ontkennen. De creatie van de Verenigde Staten begon niet in een leeg vacuüm, maar met de grootschalige verdringing van de oorspronkelijke bewoners, de Native Americans. Europese kolonisten importeerden hun wetten, religie en cultuur, en claimden het land. Dit proces ging gepaard met bloedige conflicten, gedwongen verplaatsingen en de introductie van dodelijke ziektes, waardoor de inheemse bevolking decimeerde en gemarginaliseerd raakte.

​Wanneer hedendaagse politici spreken over het 'beschermen van de Amerikaanse identiteit en cultuur' tegen nieuwe nieuwkomers, gaan zij voorbij aan het feit dat die identiteit zelf een dynamisch, geïmporteerd construct is. Het land dat zichzelf profileert als het 'baken van de vrijheid' en de 'smeltkroes van de wereld', hanteert hier een selectief geheugen. Het morele argument luidt dan ook: een natie die haar bestaan dankt aan het overschrijden van grenzen en het opeisen van andermans grondgebied, kan zich nu niet geloofwaardig afsluiten voor anderen die op zoek zijn naar een beter bestaan.

​De moderne natiestaat: Soevereiniteit en wetmatigheid

​Tegenover deze historische reflectie staat de nuchtere, staatsrechtelijke logica van de moderne wereld. Vanuit het perspectief van conservatieve denkers en politici is de vergelijking tussen de zeventiende-eeuwse kolonisatie en de eenentwintigste-eeuwse migratie een valse equivalentie. Zij redeneren dat de wereld destijds werd gekenmerkt door imperiumbouw en ontdekking, terwijl de huidige wereldorde is opgebouwd rondom het principe van de soevereine natiestaat.

​Een soevereine staat heeft volgens het internationaal recht de exclusieve bevoegdheid om zijn eigen grenzen te controleren. De argumentatie verschuift hier van moraal naar systemiek: de Amerikaanse infrastructuur, de huizenmarkt, de sociale voorzieningen en de arbeidsmarkt zijn ingericht op basis van voorspelbaarheid en regelgeving. Binnen dit kader richt de kritiek zich bovendien zelden op migratie in absolute zin, maar primair op illegale migratie. Het argument is dat het passeren van een grens zonder toestemming de rechtsstaat ondermijnt, ongeacht wat er driehonderd jaar geleden is gebeurd. De regels van het verleden kunnen immers niet functioneren als blauwdruk voor de complexe systemen van nu.

​Het conflict tussen ethiek en pragmatisme

​De felle polarisatie rondom dit thema ontstaat omdat beide standpunten opereren op een andere golflengte. De criticus spreekt vanuit een universele, historische ethiek; de voorstander van een strenger beleid spreekt vanuit een nationaal, pragmatisch protectionisme. Het is het klassieke conflict tussen 'wat had moeten zijn' en 'wat nu is'.

​De spanning tussen deze twee visies zal niet snel verdwijnen. De geschiedenis van Amerika laat zien dat de definitie van 'de Amerikaan' altijd in beweging is geweest, vaak ten koste van degenen die er al waren. Maar de realiteit van de moderne politiek eist ook handhaving van structuren. De discussie over migratie in de Verenigde Staten is daarmee niet alleen een strijd over cijfers en wetten, maar fundamenteel een worsteling met het eigen geweten en de complexiteit van een onuitwisbaar verleden.

Enkele vragen die ik stelde aan mijn pendel:

'Is de God uit de Bijbel echt?'

Antwoord: NEE!

'Zijn God en Satan door mensen bedachte concepten?'

Antwoord: NEE!

'Is de God uit de bijbel in werkelijkheid de Anunnaki?'

Antwoord: Ja!

'Zijn God en Satan bedacht door de Anunnaki?'

Antwoord: Ja!

'Zijn religies verzonnen om contrôle te houden over de mensheid én om verdeeldheid te veroorzaken?'

Antwoord: Ja!

'Bestaan er een hemel en een hel?'

Antwoord: NEE!

Hemel en Hel zijn door de Anunnaki gecreëerde concepten. Nadat wij in een laboratorium gecreëerd werden en de eerste mensen op Aarde werden neergezet, hadden wij aansturing nodig over hoe wij als mens een zo goed mogelijk en vruchtbaar leven kunnen leiden.

Hiervoor werden Hemel en Hel bedacht. De Hemel als beloning, voor wanneer je een goed en vruchtbaar leven leidt.

De Hel als straf voor wanneer je je niet aan de regels houdt.

'Is Satan de wérkelijke God van deze Aarde en is Hij met opzet gedemoniseerd?'

Antwoord: Ja!

'Zijn Lucifer en Satan dezelfde entiteit?'

Antwoord: NEE!

#PENDELEN #PENDELVRAGEN

Precies, en deze man zegt het goed.

Moslims komen naar westerse landen en éisen gewoon dat wíj onze leefgewoonten aanpassen, zodat het niet vloekt met hún religie. Maar, als jij zo graag jóuw religie wilt beoefenen, dan blijf je gewoon in het land waar die religie thuishoort. Maar nee, ze hebben als TAAK de Islam te verspreiden dus 'vluchten' zij naar westerse landen waar de Islam niet de standaard is, om dáár de Islam de STANDAARD te maken.

https://vm.tiktok.com/ZGdHoBRau/

Een jonge Schotse jongen gaat viraal nadat hij ervoor koos niet te knielen tijdens een gebedsdemonstratie in een moskee. Hij was op een educatieve reis met zijn scoutinggroep (Beaver Scouts) in het Verenigd Koninkrijk.
De reis was naar verluidt bedoeld om kinderen kennis te laten maken met verschillende religies en culturen. De meeste kinderen deden mee aan de demonstratie, maar één jongen bleef rustig staan.
Leren over verschillende geloofsovertuigingen en culturen is één ding. Deelnemen aan religieuze handelingen is iets anders. Het begrijpen van een religie vereist niet per se dat je deelneemt aan de religieuze gebruiken.
Het moment deed veel mensen denken aan Sadrach, Mesach en Abednego uit het boek Daniël, die weigerden te buigen toen ze onder druk werden gezet om tegen hun overtuigingen in te handelen. Hun verhaal staat al lange tijd symbool voor trouw blijven, zelfs onder druk om je aan te passen.
Standvastig blijven in je overtuigingen hoeft niet vijandig te zijn tegenover anderen. Het kan simpelweg betekenen dat je weet waar je overtuigingen beginnen en eindigen.

Religie in het leger: een gevaarlijke drijfveer
Iran, Israël en de Verenigde Staten hebben alle drie een kruisvaardersmentaliteit omarmd.
https://indignatienewsletter.substack.com/p/religie-in-het-leger-een-gevaarlijke

Was Trumps zogenaamde 'Jezus'-afbeelding godslastering? Een religiedeskundige legt het uit.
Is godslastering belangrijk? https://indignatienewsletter.substack.com/p/was-trumps-zogenaamde-jezus-afbeelding

Steeds vaker zie ik berichten over strengere anti-LGBT wetten, haatcampagnes tegen transgender mensen en politieke partijen die onze rechten ter discussie stellen. In Afrika worden nieuwe wetten aangenomen. In Amerika wordt het onderwerp steeds harder gepolitiseerd. En zelfs hier in Europa, waar acceptatie lang vanzelfsprekend leek, wordt het debat feller.

Veel mensen vragen zich af: gaat de wereld achteruit?

Vanuit astrologisch perspectief leven we in een bijzondere overgangsperiode: de overgang naar het Tijdperk van Waterman. In astrologie staat Waterman symbool voor individualiteit, authenticiteit en het recht van ieder mens om zichzelf te zijn. Het gaat over diversiteit, gelijkheid en het doorbreken van oude maatschappelijke structuren.

Dat klinkt hoopvol. Maar elke grote verandering in de geschiedenis kent ook een tegenreactie.

Wanneer een nieuwe energie opkomt, proberen oude systemen zich vaak nog één keer stevig vast te klampen. Dat zien we vandaag overal terug. Religieuze en conservatieve bewegingen mobiliseren zich, politieke leiders gebruiken identiteit als cultuurstrijd en minderheden worden opnieuw tot zondebok gemaakt.

In astrologische termen botsen twee krachten met elkaar:
de oude wereld die controle en traditie wil behouden, en een nieuwe wereld die draait om vrijheid en authenticiteit.

Juist daarom lijken conflicten rond identiteit, gender en seksualiteit momenteel zo intens. Wat vroeger verborgen bleef, wordt nu zichtbaar. Wat vroeger stil werd geaccepteerd, wordt nu openlijk besproken. En zichtbaarheid roept bij sommige groepen weerstand op.

Maar weerstand betekent niet automatisch dat de verandering stopt.

Een interessante astrologische ontwikkeling is dat Pluto sinds kort door het teken Waterman beweegt, een transit die ongeveer twintig jaar duurt. Pluto staat voor diepe transformatie en het blootleggen van machtsstructuren. Historisch gezien gebeurde er iets vergelijkbaars tijdens de vorige Pluto-in-Waterman periode in de achttiende eeuw. Dat was de tijd van grote revoluties en de geboorte van moderne ideeën over vrijheid en mensenrechten.

Niet bepaald rustige tijden dus.

Als we naar de lange lijn van de geschiedenis kijken, zien we een patroon:
vooruitgang verloopt zelden in een rechte lijn. Er zijn periodes van groei, gevolgd door periodes van weerstand. Maar uiteindelijk schuift de wereld vaak toch langzaam richting meer vrijheid en meer gelijkheid.

Het Waterman-tijdperk draait uiteindelijk om één kernidee: dat de mensheid een collectief is waarin diversiteit mag bestaan.

Dat betekent niet dat de komende jaren conflictvrij zullen zijn. Integendeel. We zullen waarschijnlijk nog veel discussies, politieke strijd en maatschappelijke spanningen zien rondom identiteit en rechten. Sommige landen zullen conservatiever worden, terwijl andere juist vooruitgaan.

Maar op de lange termijn wijst de symboliek van Waterman eerder naar meer ruimte voor individualiteit dan naar minder.

Misschien leven we precies in die lastige overgangsfase waarin oude structuren nog niet loslaten en nieuwe vormen nog niet volledig zijn ontstaan.

Geschiedenis heeft vaker laten zien dat verandering eerst chaos brengt voordat er een nieuw evenwicht ontstaat.

En misschien is dat precies waar we nu doorheen gaan.