Afgrijselijk en dit is gewoon in Nederland 😡 GEKOPIEERD VAN FACEBOOK: ‘De politie zal je niet helpen’, transgender asielzoekster zwaar mishandeld door beveiligers van haar opvanglocatie COA geeft slachtoffer van zware mishandeling een inhumane maatregel Amsterdam – Een transgender asielzoekster, gevlucht uit Jemen is vrijdagnacht 1 mei in haar opvanglocatie te Amsterdam zwaar mishandeld door twee beveiligers. Tevergeefs deed ze eerder over een periode van 6 maanden meerdere meldingen bij het COA over het discriminerende gedrag van één van deze beveiligers zonder dat de situatie voor haar veranderde. Op vrijdagnacht 1 mei werd ze door de beveiligers mishandeld op een plek waar geen camera’s hingen. Daarbij werd ze van achteren geschopt waardoor ze viel. Ze werd uitgescholden en bedreigd dat ze haar zouden verkrachten. Over haar hele lichaam werd ze geschopt met o.a. de schoenen (kisten) van één van de beveiligers op haar nieren. Met haar handen vastgehouden, werd haar piercing uit haar neus getrokken en werd haar gemeld dat ze geen politiebescherming zou krijgen. Gealarmeerde politie heeft hen ter plekke uit elkaar gehaald, waarna foto’s werden gemaakt en ontving het slachtoffer eerste hulp. Ze werd tijdens het incident veelvuldig geslagen op haar adamsappel waardoor ze wekenlang nauwelijks kon spreken of voedsel kon innemen. Dagenlang was ademhalen voor haar pijnlijk, spuugde ze bloed op en was haar urine donker vanwege het schoppen op haar nieren. LGBT Asylum Support heeft meerdere meldingen naar het COA gestuurd die vanwege privacy op geen enkele melding gereageerd heeft. Het COA informeerde haar en bewoners van haar lhbtiq+ unit dat één van de beveiligers per direct zou zijn ontslagen. Echter verscheen deze een aantal dagen na het incident opnieuw, vergezeld door politie-agenten en het COA die haar een een ROV-maatregel gaf voor een time-out in sobere omgeving van twee weken vanwege mishandeling van deze beveiligers. Haar werd geweigerd haar krukken mee te nemen, nodig vanwege gekneusde ribben. Maar ook mocht zij geen extra kleren, medicatie of toiletartikelen meenemen naar deze noodopvang. Ze dreigden haar dat als zij haar zaak niet zou laten vallen, zij problemen met het COA zou krijgen. Terwijl ze een fobie heeft voor schepen en doodsangsten uitstond wat bekend was bij het COA, verbleef ze twee weken tijdens deze time-out in een container. “Dit is in alle opzichten inhumaan”; geeft Sandro Kortekaas, LGBT Asylum Support aan. “Het COA die vaak onderbezet is, geeft aan dat signalen altijd serieus worden genomen. Hier had veel eerder moeten worden ingegrepen. Want beveiligers zijn niet bevoegd geweld te gebruiken, noch is discriminatie toegestaan. Maar het creëert een onveilige situatie als een slachtoffer niet gesepareerd wordt van een pleger.’ De meldingen door LGBT Asylum Support zijn ook naar Roze in Blauw verzonden die anders dan het COA hierop wel reageert. Het slachtoffer heeft pas drie weken na incident aangifte kunnen doen en herstelt langzaam. Getuigen zijn nog niet gehoord. Kortekaas: ‘We hebben het COA duidelijk gemaakt dat met het opleggen van een time-out, er sprake is van met een inhumane behandeling en daarmee foltering. Het is een schok voor kwetsbare queer asielzoekers van haar opvanglocatie hoe het COA haar behandeld heeft. Want het is niet de eerste keer dat we signalen horen over homo- en transfobe beveiligers. Het COA is bij wet verplicht veilige opvang te garanderen.” Met een laatste melding aan het COA, heeft LGBT Asylum Support er op gewezen haar te separeren van de daders. Momenteel verblijft zij op een andere, veilige locatie buiten Amsterdam en heeft een brief aan de burgemeester van Amsterdam geschreven. #lhbtiqasielzoekers #LGBTAsylumSupport #transgender #amsterdam

Gender is het diepgewortelde, persoonlijke besef van wie iemand is in relatie tot man-zijn, vrouw-zijn, beide, geen van beide, of ergens daartussen. Het is een aspect van identiteit: een innerlijke, psychologische en sociale realiteit. Dat is iets anders dan biologisch geslacht, dat verwijst naar lichamelijke kenmerken zoals chromosomen, hormonen, voortplantingsorganen en secundaire geslachtskenmerken. Zelfs biologisch geslacht is overigens minder zwart-wit dan vaak wordt gedacht, gezien variaties zoals intersekse condities. De verwarring ontstaat omdat veel mensen denken dat lichaam en gender altijd automatisch samenvallen. Voor de meeste cisgender mensen klopt dat ook, waardoor ze nooit hoeven na te denken over het verschil. Bij transgender mensen is er een incongruentie tussen het bij geboorte toegewezen geslacht en hun diepgevoelde genderidentiteit. Daarom: Gender is niet hetzelfde als anatomie Gender wordt niet “gemaakt” door chirurgie Chirurgie verandert geen identiteit, maar kan lichamelijke kenmerken in overeenstemming brengen met iemands bestaande genderidentiteit Met andere woorden: Een trans vrouw wordt niet door een operatie “een vrouw”. Zij ís een vrouw; medische transitie kan haar lichaam helpen beter aan te sluiten bij die realiteit. Het idee dat gender uitsluitend bepaald wordt door genitaliën is een reductionistische simplificatie. Een mens is neurologisch, psychologisch en sociaal aanzienlijk complexer dan een optelsom van lichamelijke kenmerken. #transgender #cisgender #gender #geslacht

"Ben ik nu zwart?" vroeg ze, met make-up in haar hand, midden in een parlementaire zitting. Dat ene moment van Fabiana Bolsonaro, een deelstaatparlementslid in São Paulo, heeft Brazilië in vuur en vlam gezet. Ze bracht tijdens een toespraak donkere make-up aan op haar eigen gezicht en presenteerde het als een "sociaal experiment" tegen de benoeming van een transgender collega tot voorzitter van de commissie voor vrouwenrechten. Voorstanders zeggen dat ze een scherp punt maakte over identiteit en biologie. Critici zeggen dat het een schoolvoorbeeld van blackface was, vermomd als politiek. Er is aangifte gedaan van rassendiscriminatie en een klacht bij de ethische commissie is al in behandeling. Eén protest, twee verontwaardigde kampen, één land dat gedwongen wordt om beide standpunten tegelijk te verdedigen. Bronnen: GB News, Folha de S. Paulo

https://nieuwrechts.nl/110684-studie-transgenders-zijn-vaker-dader-dan-slachtoffer-van-geweld

https://aieandpolitics.substack.com/p/trumps-aanvallen-op-transgender-gevangenen

https://aieandpolitics.substack.com/p/aanvallen-op-transgender-vrouwen

https://aieandpolitics.substack.com/p/transgender-personen-achter-de-tralies

Steeds vaker zie ik berichten over strengere anti-LGBT wetten, haatcampagnes tegen transgender mensen en politieke partijen die onze rechten ter discussie stellen. In Afrika worden nieuwe wetten aangenomen. In Amerika wordt het onderwerp steeds harder gepolitiseerd. En zelfs hier in Europa, waar acceptatie lang vanzelfsprekend leek, wordt het debat feller. Veel mensen vragen zich af: gaat de wereld achteruit? Vanuit astrologisch perspectief leven we in een bijzondere overgangsperiode: de overgang naar het Tijdperk van Waterman. In astrologie staat Waterman symbool voor individualiteit, authenticiteit en het recht van ieder mens om zichzelf te zijn. Het gaat over diversiteit, gelijkheid en het doorbreken van oude maatschappelijke structuren. Dat klinkt hoopvol. Maar elke grote verandering in de geschiedenis kent ook een tegenreactie. Wanneer een nieuwe energie opkomt, proberen oude systemen zich vaak nog één keer stevig vast te klampen. Dat zien we vandaag overal terug. Religieuze en conservatieve bewegingen mobiliseren zich, politieke leiders gebruiken identiteit als cultuurstrijd en minderheden worden opnieuw tot zondebok gemaakt. In astrologische termen botsen twee krachten met elkaar: de oude wereld die controle en traditie wil behouden, en een nieuwe wereld die draait om vrijheid en authenticiteit. Juist daarom lijken conflicten rond identiteit, gender en seksualiteit momenteel zo intens. Wat vroeger verborgen bleef, wordt nu zichtbaar. Wat vroeger stil werd geaccepteerd, wordt nu openlijk besproken. En zichtbaarheid roept bij sommige groepen weerstand op. Maar weerstand betekent niet automatisch dat de verandering stopt. Een interessante astrologische ontwikkeling is dat Pluto sinds kort door het teken Waterman beweegt, een transit die ongeveer twintig jaar duurt. Pluto staat voor diepe transformatie en het blootleggen van machtsstructuren. Historisch gezien gebeurde er iets vergelijkbaars tijdens de vorige Pluto-in-Waterman periode in de achttiende eeuw. Dat was de tijd van grote revoluties en de geboorte van moderne ideeën over vrijheid en mensenrechten. Niet bepaald rustige tijden dus. Als we naar de lange lijn van de geschiedenis kijken, zien we een patroon: vooruitgang verloopt zelden in een rechte lijn. Er zijn periodes van groei, gevolgd door periodes van weerstand. Maar uiteindelijk schuift de wereld vaak toch langzaam richting meer vrijheid en meer gelijkheid. Het Waterman-tijdperk draait uiteindelijk om één kernidee: dat de mensheid een collectief is waarin diversiteit mag bestaan. Dat betekent niet dat de komende jaren conflictvrij zullen zijn. Integendeel. We zullen waarschijnlijk nog veel discussies, politieke strijd en maatschappelijke spanningen zien rondom identiteit en rechten. Sommige landen zullen conservatiever worden, terwijl andere juist vooruitgaan. Maar op de lange termijn wijst de symboliek van Waterman eerder naar meer ruimte voor individualiteit dan naar minder. Misschien leven we precies in die lastige overgangsfase waarin oude structuren nog niet loslaten en nieuwe vormen nog niet volledig zijn ontstaan. Geschiedenis heeft vaker laten zien dat verandering eerst chaos brengt voordat er een nieuw evenwicht ontstaat. En misschien is dat precies waar we nu doorheen gaan.

Tien jaar gevangenisstraf voor liefde. Laat dat even goed tot je doordringen. Het parlement van Senegal heeft zojuist een nieuwe wet aangenomen die de maximale gevangenisstraf voor homoseksualiteit verdubbelt naar tien jaar, met boetes die kunnen oplopen tot ruim 15.000 euro. De stemming? 135 stemmen vóór. Geen enkele tegenstem. Slechts drie onthoudingen. Geen felle discussie. Geen verdeeld parlement. Bijna volledige instemming. Volgens de nieuwe wet kunnen seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht nu leiden tot vijf tot tien jaar gevangenisstraf. Maar daar blijft het niet bij. De wet richt zich ook expliciet op biseksuele en transgender mensen en maakt zelfs het “promoten” of ondersteunen van LGBT-activiteiten strafbaar. Denk eens na over wat dat in de praktijk betekent. Het betekent dat activisten gearresteerd kunnen worden. Dat bijeenkomsten verboden kunnen worden. Dat organisaties gesloten kunnen worden. Dat mensen gevangen kunnen worden gezet, niet alleen om wie ze zijn of van wie ze houden, maar ook omdat ze opkomen voor de rechten van anderen. In de weken vóór de stemming trokken anti-LGBT-demonstraties door de straten van Dakar. Demonstranten droegen borden met doorgestreepte regenbogen en riepen: “Nee tegen homoseksualiteit.” Ondertussen waren er eerder dit jaar al arrestaties verricht van mannen die verdacht werden van homoseksuele relaties. En zo verandert een overheid vooroordelen simpelweg in wetgeving. En laten we eerlijk zijn: dit gebeurt niet op zichzelf. In meerdere landen in Afrika zien we de laatste jaren een golf van steeds strengere anti-LGBT-wetten. Politieke leiders gebruiken religie, traditie en nationalisme als argument om een kwetsbare minderheid tot zondebok te maken. Het verhaal dat daarbij wordt verteld kennen we inmiddels: homoseksualiteit zou een “westerse ideologie” zijn, een “importproduct”, een bedreiging voor cultuur of religie. Maar hier is de simpele waarheid. LGBT-mensen zijn geen westers idee. Ze bestaan in elke cultuur, elke religie en in elke periode van de menselijke geschiedenis. Wat wél een politieke keuze is, is het idee dat een overheid mensen moet opsluiten om wie ze zijn. En toch leven we in 2026 nog steeds in een wereld waarin volwassenen een decennium achter tralies kunnen belanden omdat ze van iemand houden — of omdat ze het lef hebben om te zeggen dat zo’n straf onmenselijk is. Noem het zoals het is: door de staat gelegitimeerde discriminatie. Wanneer regeringen identiteit criminaliseren, handhaven ze niet alleen wetten. Ze geven ook een signaal aan de samenleving dat bepaalde mensen minder waard zijn. Minder recht hebben op veiligheid. Minder recht hebben op vrijheid. De geschiedenis heeft keer op keer laten zien waar dat soort denken uiteindelijk toe leidt. En voordat iemand zegt: “Maar het is hun cultuur” of “het is hun land, hun regels”, laten we één ding helder houden: mensenrechten zijn geen westers idee. Ze zijn een menselijk idee. Geen enkele overheid zou de macht moeten hebben om liefde strafbaar te maken. Geen enkel parlement zou het recht moeten hebben om identiteit te criminaliseren. En geen enkele samenleving zou ooit moeten geloven dat onderdrukking een vorm van moraal is. De wereld heeft de afgelopen decennia enorme stappen gezet richting gelijkheid. Maar momenten zoals deze laten zien dat vooruitgang nooit vanzelfsprekend is. Rechten kunnen worden opgebouwd — en net zo hard weer worden afgebroken. En stilte heeft nog nooit een minderheid beschermd. Misschien helpt spreken dat wel. Tien jaar gevangenisstraf voor liefde. In 2026. Denk daar maar eens over na. #lgbtqia #lgbtqiarights

Er is iets ongelooflijk vermoeiends aan de voortdurende aanvallen op transgender mensen. Niet omdat we zwak zijn, en niet omdat we onszelf niet kunnen verdedigen, maar omdat het gesprek zo vaak gebaseerd is op angst, misinformatie en bewuste verdraaiing van de werkelijkheid. Een reactie die we steeds weer horen wanneer wetten zich tegen transgender mensen richten is: “Als je het hier niet bevalt, verhuis dan gewoon.” Maar burgerrechten zijn geen product dat je ergens anders kunt gaan kopen. Ze horen geen luxe te zijn die afhankelijk is van de staat, provincie of het land waar je toevallig woont. Burgerrechten horen fundamentele bescherming te zijn, zodat iedereen veilig en open kan deelnemen aan de samenleving. Wanneer overheden beginnen te sleutelen aan identiteitsdocumenten op een manier die transgender mensen verkeerd weergeeft, gaat dat veel verder dan alleen administratieve regels. Een rijbewijs is namelijk niet alleen een bewijs dat je mag autorijden. In veel landen is het een van de belangrijkste identiteitsdocumenten die iemand bezit. Het wordt gebruikt bij sollicitaties, bij banken, voor reizen, bij het huren van een woning, voor medische zorg en bij talloze dagelijkse situaties waarin je je identiteit moet aantonen. Wanneer zo’n document informatie bevat die niet overeenkomt met hoe iemand leeft en zich presenteert, ontstaat er voortdurend spanning. Elke identiteitscontrole kan veranderen in een moment van confrontatie, vernedering, weigering van diensten of zelfs gevaar. Wat voor de meeste mensen routine is, wordt dan een obstakel. Veel maatregelen tegen transgender mensen worden gepresenteerd als maatregelen voor “veiligheid”. Maar wanneer we kijken naar de daadwerkelijke gevolgen, zien we vaak een heel ander beeld. Transgender mensen – en in het bijzonder trans vrouwen – hebben nu al te maken met onevenredig hoge niveaus van intimidatie en geweld. Beleidsmaatregelen die mensen dwingen zich in ruimtes te bevinden waar ze zichtbaar niet thuishoren, vergroten die risico’s eerder dan dat ze ze verkleinen. Neem bijvoorbeeld trans mannen. Veel van hen zien er simpelweg uit als andere mannen. Wanneer zij gedwongen worden om een vrouwenruimte te gebruiken, leidt dat juist tot verwarring, confrontaties en soms agressie. Hetzelfde geldt wanneer trans vrouwen naar ruimtes worden gestuurd waar zij onmiddellijk als “anders” worden gezien. Ironisch genoeg raken dit soort regels uiteindelijk ook cisgender mensen. We zien nu al situaties waarin vrouwen die niet voldoen aan traditionele verwachtingen van vrouwelijkheid worden aangesproken of lastiggevallen in publieke ruimtes. Wanneer een samenleving genderexpressie streng begint te controleren, raakt dat uiteindelijk iedereen. Een andere beschuldiging die vaak wordt herhaald is dat transgender mensen gevaarlijk zouden zijn voor kinderen. Dat zij “groomers” of roofdieren zouden zijn. Voor deze beschuldigingen bestaat geen geloofwaardig bewijs. Ze dienen vooral als politieke afleiding van het feit dat misbruik veel vaker plaatsvindt binnen families, instellingen of door mensen in vertrouwensposities. Zoals elke groep mensen bestaan transgender mensen simpelweg uit mensen. De overgrote meerderheid leeft gewoon hun leven, terwijl een kleine minderheid – zoals in elke groep – fouten kan maken. Maar losse incidenten definiëren nooit een hele gemeenschap. In werkelijkheid lopen transgender mensen veel vaker risico om slachtoffer te worden van geweld dan om dader te zijn. Dit debat gaat niet over speciale privileges. Het gaat over iets veel eenvoudigers: gelijkwaardige deelname aan de samenleving. 🔹 De vrijheid om je door de wereld te bewegen zonder angst 🔹 Een identiteitsdocument dat klopt met wie je bent 🔹 Veilig gebruik van publieke ruimtes 🔹 Het recht om te bestaan zonder politiek doelwit te zijn Elke burgerrechtenbeweging in de geschiedenis heeft te maken gehad met weerstand en misverstanden. Toch laat de geschiedenis zien dat waardigheid en gelijkheid geen tijdelijke trends zijn. Transgender mensen vragen niet om meer rechten dan anderen. We vragen om dezelfde rechten die iedereen elke dag gebruikt: het recht om open, veilig en eerlijk te leven. Want zichtbaarheid is geen bedreiging. Waarheid is geen gevaar. En menselijke waardigheid is niet onderhandelbaar. 🏳️‍⚧️ #TransRechtenZijnMensenrechten #TransgenderBewustzijn #GelijkheidVoorIedereen