Column: Romeo’s, de illegale knokploeg van de veiligheidsstaat
Max von Kreyfelt
Niets zegt “open democratische samenleving” zo overtuigend als onbekende mannen in spijkerbroeken die demonstraties infiltreren en plotseling opvallend professioneel beginnen te duwen, trekken en arresteren.
Ze heten tegenwoordig geen provocateurs meer natuurlijk. Dat klinkt zo jaren zeventig. Nee, het moderne woord is: Romeo’s.
Alsof het gaat om charmante undercoverfiguren uit een politieserie en niet om een juridisch illegale en anonieme staatsmacht tegen burgers die gebruikmaken van hun demonstratierecht.
En het interessante is: hoe meer mensen vragen stellen over deze figuren, hoe nerveuzer het systeem reageert.
Want burgers zien:
anonieme mannen,
geen identificatie,
plotselinge escalaties,
arrestaties die uit het niets lijken te ontstaan,
en figuren die soms eerder op veiligheidsprofessionals lijken dan op demonstranten.
Maar zodra iemand hardop zegt dat dit misschien een merkwaardige manier is om “de democratische rechtsorde” te beschermen, volgt onmiddellijk het bekende noodpakket:
“complotdenken.”
“ondermijning.”
“anti-overheidssentiment.”
Terwijl dezelfde overheid letterlijk undercover opereert tussen haar eigen bevolking.
Dat blijft een prachtige paradox.
Natuurlijk gebeurt alles “volgens protocol”. Dat is in Nederland inmiddels het magische toverwoord geworden waarmee iedere discussie verandert in administratieve aromatherapie.
Escalatie?
Protocol.
Infiltratie?
Protocol.
Anonieme arrestatieteams tussen demonstranten?
Protocol.
Het mooie van protocollen is dat ze bijna functioneren als moderne aflaten: zolang de formulieren correct zijn ingevuld, verdwijnt iedere morele en juridische discussie automatisch in een beleidsmap.
Ondertussen groeit onder burgers een steeds dieper gevoel van wantrouwen. Want wanneer niemand nog weet wie demonstrant, agent of provocateur is, verandert publieke ruimte langzaam in een psychologisch mijnenveld.
En misschien is dat precies de bedoeling.
Want een bevolking die elkaar wantrouwt, organiseert zich moeilijker.
Historisch gezien hebben machtsstructuren altijd een lichte obsessie gehad met infiltratie van protestbewegingen. Alleen heet het tegenwoordig geen politieke controle meer, maar:
“weerbaarheid”,
“veiligheidsstrategie”,
of
“bescherming van de democratische orde.”
Dat klinkt op internationale veiligheidsconferenties natuurlijk een stuk gezelliger.
En dus leven we inmiddels in een samenleving waarin de burger volledig zichtbaar moet zijn voor de staat, terwijl de staat zelf steeds onzichtbaarder opereert tegenover de burger.
Het lijkt tijd, deze inzet juridisch te toetsen, om de open samenleving te beschermen.
Steunt u mij ook? max1909.backme.org
Column: Romeo’s, de illegale knokploeg van de veiligheidsstaat
Max von Kreyfelt
Niets zegt “open democratische samenleving” zo overtuigend als onbekende mannen in spijkerbroeken die demonstraties infiltreren en plotseling opvallend professioneel beginnen te duwen, trekken en arresteren.
Ze heten tegenwoordig geen provocateurs meer natuurlijk. Dat klinkt zo jaren zeventig. Nee, het moderne woord is: Romeo’s.
Alsof het gaat om charmante undercoverfiguren uit een politieserie en niet om een juridisch illegale en anonieme staatsmacht tegen burgers die gebruikmaken van hun demonstratierecht.
En het interessante is: hoe meer mensen vragen stellen over deze figuren, hoe nerveuzer het systeem reageert.
Want burgers zien:
anonieme mannen,
geen identificatie,
plotselinge escalaties,
arrestaties die uit het niets lijken te ontstaan,
en figuren die soms eerder op veiligheidsprofessionals lijken dan op demonstranten.
Maar zodra iemand hardop zegt dat dit misschien een merkwaardige manier is om “de democratische rechtsorde” te beschermen, volgt onmiddellijk het bekende noodpakket:
“complotdenken.”
“ondermijning.”
“anti-overheidssentiment.”
Terwijl dezelfde overheid letterlijk undercover opereert tussen haar eigen bevolking.
Dat blijft een prachtige paradox.
Natuurlijk gebeurt alles “volgens protocol”. Dat is in Nederland inmiddels het magische toverwoord geworden waarmee iedere discussie verandert in administratieve aromatherapie.
Escalatie?
Protocol.
Infiltratie?
Protocol.
Anonieme arrestatieteams tussen demonstranten?
Protocol.
Het mooie van protocollen is dat ze bijna functioneren als moderne aflaten: zolang de formulieren correct zijn ingevuld, verdwijnt iedere morele en juridische discussie automatisch in een beleidsmap.
Ondertussen groeit onder burgers een steeds dieper gevoel van wantrouwen. Want wanneer niemand nog weet wie demonstrant, agent of provocateur is, verandert publieke ruimte langzaam in een psychologisch mijnenveld.
En misschien is dat precies de bedoeling.
Want een bevolking die elkaar wantrouwt, organiseert zich moeilijker.
Historisch gezien hebben machtsstructuren altijd een lichte obsessie gehad met infiltratie van protestbewegingen. Alleen heet het tegenwoordig geen politieke controle meer, maar:
“weerbaarheid”,
“veiligheidsstrategie”,
of
“bescherming van de democratische orde.”
Dat klinkt op internationale veiligheidsconferenties natuurlijk een stuk gezelliger.
En dus leven we inmiddels in een samenleving waarin de burger volledig zichtbaar moet zijn voor de staat, terwijl de staat zelf steeds onzichtbaarder opereert tegenover de burger.
Het lijkt tijd, deze inzet juridisch te toetsen, om de open samenleving te beschermen.
Steunt u mij ook? max1909.backme.org
