Als je het nu pas begint te beseffen wat er werkelijk gaande is…
- Ik moet je iets vertellen.
- Er waren jaren dat ik het gevoel had dat ik gek werd.
- Omdat de wereld om me heen plotseling mijn integriteit in twijfel trok.
- Ze geloofden me niet meer.
- Ze renden weg als ik sprak.
- Vrienden lachten me uit.
- Familie veranderde van onderwerp.
- Sommigen noemden me dramatisch.
- Sommigen noemden me gevaarlijk.
- Sommigen gek, of raar.
- Sommigen… stopten gewoon met bellen.
- En weet je wat?
- Het moeilijkste was niet eens de spot.
- Het was aan de eettafel zitten, beleefd glimlachen, doen alsof er niets aan de hand was –
- gewoon om een beetje normaliteit en vertrouwdheid te behouden.
- En ondertussen brak er iets in me…
- elke dag, opnieuw en opnieuw.
- Ik probeerde voorzichtig te waarschuwen.
- Ik probeerde zachtjes vragen te stellen.
- Ik probeerde niet “gek” te klinken.
- Ik liep op mijn tenen rond iedereen totdat ik helemaal op was van het doen alsof.
- Soms faalde ik.
- Soms verbrandde ik bruggen met te veel vuur.
- Soms trok ik me terug omdat vechten voor verbinding meer pijn deed dan alleen zijn.
Er waren nachten dat ik in bed lag te staren naar het plafond en dacht: "Dit zijn mijn vrienden. Mijn familie. Ze kennen mijn lach, mijn angsten, mijn hele geschiedenis – hoe kunnen ze ineens mijn hart niet meer vertrouwen?"
- Jaren zonder knuffels.
- Zonder menselijke warmte.
- Alleen maar afstand die zich uitstrekte tot voorbij elk conflict.
- Gesprekken die in stilte eindigden.
- Dagen waarop ik me losgekoppeld voelde van de mensen die ooit als thuis voelden.
- En nee – ik wilde geen afstand.
- Ik kon gewoon niet meer vergeten wat ik had gezien.
- Er waren momenten dat ik iedereen haatte.
- Momenten dat ik wilde schreeuwen.
- Momenten dat ik ongelijk wilde hebben, zodat het leven weer simpel zou voelen.
- Maar ik ging door. Er was geen weg terug.
- Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn.
- En langzaam raakte de woede verstikt.
- Het was misschien gerechtvaardigd… maar het verstikte me.
- Het brandde in mijn borst als een hitte die nergens heen kon.
- Tot ik me iets wreeds en bevrijdends realiseerde:
- De wereld was me geen begrip verschuldigd.
- En ik was de wereld mijn wrok niet verschuldigd.
- Dus deed ik het moeilijkste.
- Ik vergaf.
- Het deed pijn.
- Het was niet eerlijk.
- Maar ik zou niet toestaan dat de wond mijn persoonlijkheid zou bepalen.
Dit soort vergeving was niet… elegant.
Het was overleven.
Het was het moment waarop ik zei:
"Ik neem dit niet mee in wie ik word."
Dus als je begint te zien wat ik jaren geleden zag…
Voel je misschien woede.
Voel je je misschien verraden.
Je denkt misschien dat we koud zijn.
Nee, dat zijn we niet.
We zijn gewoon klaar met branden.
We zijn al door de woede heen gegaan.
We hebben al in het donker geschreeuwd.
We hebben al betaald voor deze helderheid... in slaap, in tranen, in jaren.
- Wat voel je nu?
- Wij voelden het ook.
- We zijn er gewoon lang genoeg gebleven om het te laten transformeren.
- En als je er klaar voor bent – echt klaar voor –
- zal ik niet zeggen: "Ik zei het toch."
- Ik zal zeggen: "Ik weet het."
- Omdat ik het weet.
- Ik weet hoe het voelt als je wereldbeeld instort.
- Ik weet hoe het voelt om te rouwen om mensen die nog leven.
- Ik weet hoe het voelt om voor gek verklaard te worden omdat je op je gevoel vertrouwt.
- En ik weet hoe het voelt om er aan de andere kant uit te komen...
- Helder.
- Gegrond.
- Soeverein.
- Eindelijk niet langer beheerst door de wond.
- Als je nu wakker wordt,
- Ik ben hier niet om je te beschamen.
- Ik ben hier om je te vertellen:
- Het zal pijn doen.
- Laat de woede stromen.
- Laat het verdriet je openbreken.
- Laat de illusies vallen.
- En herwin dan je kracht.
- Doe het voor jezelf.
- Doe het voor de kinderen.
- Voor de mensheid.
- Want het leven aan de andere kant van wrok is lichter dan je je kunt voorstellen.
- En als je daar bent…
- Zullen we naast je zitten.
Met liefde.
~ Nordiqa
Als je het nu pas begint te beseffen wat er werkelijk gaande is…
- Ik moet je iets vertellen.
- Er waren jaren dat ik het gevoel had dat ik gek werd.
- Omdat de wereld om me heen plotseling mijn integriteit in twijfel trok.
- Ze geloofden me niet meer.
- Ze renden weg als ik sprak.
- Vrienden lachten me uit.
- Familie veranderde van onderwerp.
- Sommigen noemden me dramatisch.
- Sommigen noemden me gevaarlijk.
- Sommigen gek, of raar.
- Sommigen… stopten gewoon met bellen.
- En weet je wat?
- Het moeilijkste was niet eens de spot.
- Het was aan de eettafel zitten, beleefd glimlachen, doen alsof er niets aan de hand was –
- gewoon om een beetje normaliteit en vertrouwdheid te behouden.
- En ondertussen brak er iets in me…
- elke dag, opnieuw en opnieuw.
- Ik probeerde voorzichtig te waarschuwen.
- Ik probeerde zachtjes vragen te stellen.
- Ik probeerde niet “gek” te klinken.
- Ik liep op mijn tenen rond iedereen totdat ik helemaal op was van het doen alsof.
- Soms faalde ik.
- Soms verbrandde ik bruggen met te veel vuur.
- Soms trok ik me terug omdat vechten voor verbinding meer pijn deed dan alleen zijn.
Er waren nachten dat ik in bed lag te staren naar het plafond en dacht: "Dit zijn mijn vrienden. Mijn familie. Ze kennen mijn lach, mijn angsten, mijn hele geschiedenis – hoe kunnen ze ineens mijn hart niet meer vertrouwen?"
- Jaren zonder knuffels.
- Zonder menselijke warmte.
- Alleen maar afstand die zich uitstrekte tot voorbij elk conflict.
- Gesprekken die in stilte eindigden.
- Dagen waarop ik me losgekoppeld voelde van de mensen die ooit als thuis voelden.
- En nee – ik wilde geen afstand.
- Ik kon gewoon niet meer vergeten wat ik had gezien.
- Er waren momenten dat ik iedereen haatte.
- Momenten dat ik wilde schreeuwen.
- Momenten dat ik ongelijk wilde hebben, zodat het leven weer simpel zou voelen.
- Maar ik ging door. Er was geen weg terug.
- Ik moest eerlijk tegen mezelf zijn.
- En langzaam raakte de woede verstikt.
- Het was misschien gerechtvaardigd… maar het verstikte me.
- Het brandde in mijn borst als een hitte die nergens heen kon.
- Tot ik me iets wreeds en bevrijdends realiseerde:
- De wereld was me geen begrip verschuldigd.
- En ik was de wereld mijn wrok niet verschuldigd.
- Dus deed ik het moeilijkste.
- Ik vergaf.
- Het deed pijn.
- Het was niet eerlijk.
- Maar ik zou niet toestaan dat de wond mijn persoonlijkheid zou bepalen.
Dit soort vergeving was niet… elegant.
Het was overleven.
Het was het moment waarop ik zei:
"Ik neem dit niet mee in wie ik word."
Dus als je begint te zien wat ik jaren geleden zag…
Voel je misschien woede.
Voel je je misschien verraden.
Je denkt misschien dat we koud zijn.
Nee, dat zijn we niet.
We zijn gewoon klaar met branden.
We zijn al door de woede heen gegaan.
We hebben al in het donker geschreeuwd.
We hebben al betaald voor deze helderheid... in slaap, in tranen, in jaren.
- Wat voel je nu?
- Wij voelden het ook.
- We zijn er gewoon lang genoeg gebleven om het te laten transformeren.
- En als je er klaar voor bent – echt klaar voor –
- zal ik niet zeggen: "Ik zei het toch."
- Ik zal zeggen: "Ik weet het."
- Omdat ik het weet.
- Ik weet hoe het voelt als je wereldbeeld instort.
- Ik weet hoe het voelt om te rouwen om mensen die nog leven.
- Ik weet hoe het voelt om voor gek verklaard te worden omdat je op je gevoel vertrouwt.
- En ik weet hoe het voelt om er aan de andere kant uit te komen...
- Helder.
- Gegrond.
- Soeverein.
- Eindelijk niet langer beheerst door de wond.
- Als je nu wakker wordt,
- Ik ben hier niet om je te beschamen.
- Ik ben hier om je te vertellen:
- Het zal pijn doen.
- Laat de woede stromen.
- Laat het verdriet je openbreken.
- Laat de illusies vallen.
- En herwin dan je kracht.
- Doe het voor jezelf.
- Doe het voor de kinderen.
- Voor de mensheid.
- Want het leven aan de andere kant van wrok is lichter dan je je kunt voorstellen.
- En als je daar bent…
- Zullen we naast je zitten.
Met liefde.
~ Nordiqa
Deutsch
Dutch
