😡 WAAR GAAN WE IN HEMELSNAAM NAARTOE? Ik moet eerlijk zeggen: soms word ik er ontzettend boos en verdrietig van als ik zie welke ontwikkelingen er wereldwijd plaatsvinden rondom de rechten van transgender mensen. De discussie over toiletten is daar voor mij een schrijnend voorbeeld van. Wanneer er regels worden ingevoerd of geïnterpreteerd op een manier waarbij transgender mensen worden gedwongen gebruik te maken van voorzieningen die niet aansluiten bij hun genderidentiteit of hun uiterlijk, ontstaan er volgens mij juist nieuwe problemen. Stel je eens voor: je bent een trans vrouw die al jaren als vrouw leeft, je ziet er voor de buitenwereld volledig uit als vrouw en iedereen spreekt je aan als vrouw. Vervolgens zou je naar een herentoilet moeten omdat je bij je geboorte als man bent geregistreerd. Of andersom: je bent een trans man, leeft als man, ziet eruit als man en wordt door iedereen als man gezien, maar je zou verplicht worden het damestoilet te gebruiken. Ik vraag me dan oprecht af: hoe moet dat in de praktijk werken? De kans bestaat dat juist daardoor ongemakkelijke en mogelijk zelfs gevaarlijke situaties ontstaan. Een trans vrouw die een herentoilet binnenloopt, kan daar immers ook geconfronteerd worden met verbaasde, vijandige of agressieve reacties. Hetzelfde geldt voor trans mannen in damestoiletten. En laten we eerlijk zijn: de overgrote meerderheid van transgender mensen gaat helemaal niet naar een toilet om iemand lastig te vallen. Ik ben zelf transgender. Wanneer ik naar het damestoilet ga, doe ik dat omdat ik naar het toilet moet. Misschien wil ik mijn handen wassen, mijn neus poederen of even mijn make-up bijwerken. Meer niet. 😅💄 Ik ga daar niet heen om vrouwen lastig te vallen. Ik heb daar geen enkele behoefte aan. Sterker nog: ik val op mannen. 😏 Toch lijkt er in sommige politieke en maatschappelijke discussies een hardnekkig beeld te bestaan van trans vrouwen als mannen die zich verkleden als vrouw en vervolgens vrouwen zouden willen lastigvallen. Dat beeld vind ik buitengewoon pijnlijk en onrechtvaardig. Natuurlijk moeten we altijd alert zijn op grensoverschrijdend gedrag. Als iemand iemand anders lastigvalt, bedreigt of aanrandt, moet daartegen worden opgetreden — ongeacht of die persoon transgender is of niet. Maar laten we dan kijken naar het gedrag van het individu, en niet een hele groep mensen bij voorbaat als verdacht behandelen vanwege hun genderidentiteit. Transgender mensen zijn geen homogene groep. We zijn mensen met verschillende persoonlijkheden, seksuele oriëntaties, achtergronden en levensverhalen. Net als ieder ander. Ik begrijp dat sommige mensen zich zorgen maken over de veiligheid van openbare toiletten en andere voorzieningen. Die zorgen mogen besproken worden. Maar ik vind dat we daarbij ook moeten luisteren naar de ervaringen van transgender mensen zelf. Want achter iedere discussie over "de transgenders" zitten echte mensen. Mensen die gewoon naar hun werk willen. Mensen die boodschappen willen doen. Mensen die naar een restaurant willen. Mensen die naar het toilet moeten zonder bang te hoeven zijn dat ze worden aangesproken, uitgescholden of aangevallen. En ja, ik ben boos. 😡 Niet omdat ik vind dat iedereen het altijd met mij eens moet zijn. Wel omdat ik soms het gevoel heb dat er over transgender mensen wordt gesproken alsof we een abstract politiek probleem zijn, in plaats van mensen van vlees en bloed. Ik zou willen dat we hierover minder vanuit angst en meer vanuit menselijkheid, feiten en wederzijds begrip met elkaar praten. Want uiteindelijk wil ik volgens mij precies hetzelfde als vrijwel iedereen: Gewoon mijn leven leiden, mezelf kunnen zijn en zonder gedoe naar het toilet kunnen wanneer ik moet plassen. Is dat nou werkelijk zoveel gevraagd? 🙄

Afgrijselijk en dit is gewoon in Nederland 😡 GEKOPIEERD VAN FACEBOOK: ‘De politie zal je niet helpen’, transgender asielzoekster zwaar mishandeld door beveiligers van haar opvanglocatie COA geeft slachtoffer van zware mishandeling een inhumane maatregel Amsterdam – Een transgender asielzoekster, gevlucht uit Jemen is vrijdagnacht 1 mei in haar opvanglocatie te Amsterdam zwaar mishandeld door twee beveiligers. Tevergeefs deed ze eerder over een periode van 6 maanden meerdere meldingen bij het COA over het discriminerende gedrag van één van deze beveiligers zonder dat de situatie voor haar veranderde. Op vrijdagnacht 1 mei werd ze door de beveiligers mishandeld op een plek waar geen camera’s hingen. Daarbij werd ze van achteren geschopt waardoor ze viel. Ze werd uitgescholden en bedreigd dat ze haar zouden verkrachten. Over haar hele lichaam werd ze geschopt met o.a. de schoenen (kisten) van één van de beveiligers op haar nieren. Met haar handen vastgehouden, werd haar piercing uit haar neus getrokken en werd haar gemeld dat ze geen politiebescherming zou krijgen. Gealarmeerde politie heeft hen ter plekke uit elkaar gehaald, waarna foto’s werden gemaakt en ontving het slachtoffer eerste hulp. Ze werd tijdens het incident veelvuldig geslagen op haar adamsappel waardoor ze wekenlang nauwelijks kon spreken of voedsel kon innemen. Dagenlang was ademhalen voor haar pijnlijk, spuugde ze bloed op en was haar urine donker vanwege het schoppen op haar nieren. LGBT Asylum Support heeft meerdere meldingen naar het COA gestuurd die vanwege privacy op geen enkele melding gereageerd heeft. Het COA informeerde haar en bewoners van haar lhbtiq+ unit dat één van de beveiligers per direct zou zijn ontslagen. Echter verscheen deze een aantal dagen na het incident opnieuw, vergezeld door politie-agenten en het COA die haar een een ROV-maatregel gaf voor een time-out in sobere omgeving van twee weken vanwege mishandeling van deze beveiligers. Haar werd geweigerd haar krukken mee te nemen, nodig vanwege gekneusde ribben. Maar ook mocht zij geen extra kleren, medicatie of toiletartikelen meenemen naar deze noodopvang. Ze dreigden haar dat als zij haar zaak niet zou laten vallen, zij problemen met het COA zou krijgen. Terwijl ze een fobie heeft voor schepen en doodsangsten uitstond wat bekend was bij het COA, verbleef ze twee weken tijdens deze time-out in een container. “Dit is in alle opzichten inhumaan”; geeft Sandro Kortekaas, LGBT Asylum Support aan. “Het COA die vaak onderbezet is, geeft aan dat signalen altijd serieus worden genomen. Hier had veel eerder moeten worden ingegrepen. Want beveiligers zijn niet bevoegd geweld te gebruiken, noch is discriminatie toegestaan. Maar het creëert een onveilige situatie als een slachtoffer niet gesepareerd wordt van een pleger.’ De meldingen door LGBT Asylum Support zijn ook naar Roze in Blauw verzonden die anders dan het COA hierop wel reageert. Het slachtoffer heeft pas drie weken na incident aangifte kunnen doen en herstelt langzaam. Getuigen zijn nog niet gehoord. Kortekaas: ‘We hebben het COA duidelijk gemaakt dat met het opleggen van een time-out, er sprake is van met een inhumane behandeling en daarmee foltering. Het is een schok voor kwetsbare queer asielzoekers van haar opvanglocatie hoe het COA haar behandeld heeft. Want het is niet de eerste keer dat we signalen horen over homo- en transfobe beveiligers. Het COA is bij wet verplicht veilige opvang te garanderen.” Met een laatste melding aan het COA, heeft LGBT Asylum Support er op gewezen haar te separeren van de daders. Momenteel verblijft zij op een andere, veilige locatie buiten Amsterdam en heeft een brief aan de burgemeester van Amsterdam geschreven. #lhbtiqasielzoekers #LGBTAsylumSupport #transgender #amsterdam

Gender is het diepgewortelde, persoonlijke besef van wie iemand is in relatie tot man-zijn, vrouw-zijn, beide, geen van beide, of ergens daartussen. Het is een aspect van identiteit: een innerlijke, psychologische en sociale realiteit. Dat is iets anders dan biologisch geslacht, dat verwijst naar lichamelijke kenmerken zoals chromosomen, hormonen, voortplantingsorganen en secundaire geslachtskenmerken. Zelfs biologisch geslacht is overigens minder zwart-wit dan vaak wordt gedacht, gezien variaties zoals intersekse condities. De verwarring ontstaat omdat veel mensen denken dat lichaam en gender altijd automatisch samenvallen. Voor de meeste cisgender mensen klopt dat ook, waardoor ze nooit hoeven na te denken over het verschil. Bij transgender mensen is er een incongruentie tussen het bij geboorte toegewezen geslacht en hun diepgevoelde genderidentiteit. Daarom: Gender is niet hetzelfde als anatomie Gender wordt niet “gemaakt” door chirurgie Chirurgie verandert geen identiteit, maar kan lichamelijke kenmerken in overeenstemming brengen met iemands bestaande genderidentiteit Met andere woorden: Een trans vrouw wordt niet door een operatie “een vrouw”. Zij ís een vrouw; medische transitie kan haar lichaam helpen beter aan te sluiten bij die realiteit. Het idee dat gender uitsluitend bepaald wordt door genitaliën is een reductionistische simplificatie. Een mens is neurologisch, psychologisch en sociaal aanzienlijk complexer dan een optelsom van lichamelijke kenmerken. #transgender #cisgender #gender #geslacht

"Ben ik nu zwart?" vroeg ze, met make-up in haar hand, midden in een parlementaire zitting. Dat ene moment van Fabiana Bolsonaro, een deelstaatparlementslid in São Paulo, heeft Brazilië in vuur en vlam gezet. Ze bracht tijdens een toespraak donkere make-up aan op haar eigen gezicht en presenteerde het als een "sociaal experiment" tegen de benoeming van een transgender collega tot voorzitter van de commissie voor vrouwenrechten. Voorstanders zeggen dat ze een scherp punt maakte over identiteit en biologie. Critici zeggen dat het een schoolvoorbeeld van blackface was, vermomd als politiek. Er is aangifte gedaan van rassendiscriminatie en een klacht bij de ethische commissie is al in behandeling. Eén protest, twee verontwaardigde kampen, één land dat gedwongen wordt om beide standpunten tegelijk te verdedigen. Bronnen: GB News, Folha de S. Paulo

https://nieuwrechts.nl/110684-studie-transgenders-zijn-vaker-dader-dan-slachtoffer-van-geweld

https://aieandpolitics.substack.com/p/trumps-aanvallen-op-transgender-gevangenen

https://aieandpolitics.substack.com/p/aanvallen-op-transgender-vrouwen

https://aieandpolitics.substack.com/p/transgender-personen-achter-de-tralies

Steeds vaker zie ik berichten over strengere anti-LGBT wetten, haatcampagnes tegen transgender mensen en politieke partijen die onze rechten ter discussie stellen. In Afrika worden nieuwe wetten aangenomen. In Amerika wordt het onderwerp steeds harder gepolitiseerd. En zelfs hier in Europa, waar acceptatie lang vanzelfsprekend leek, wordt het debat feller. Veel mensen vragen zich af: gaat de wereld achteruit? Vanuit astrologisch perspectief leven we in een bijzondere overgangsperiode: de overgang naar het Tijdperk van Waterman. In astrologie staat Waterman symbool voor individualiteit, authenticiteit en het recht van ieder mens om zichzelf te zijn. Het gaat over diversiteit, gelijkheid en het doorbreken van oude maatschappelijke structuren. Dat klinkt hoopvol. Maar elke grote verandering in de geschiedenis kent ook een tegenreactie. Wanneer een nieuwe energie opkomt, proberen oude systemen zich vaak nog één keer stevig vast te klampen. Dat zien we vandaag overal terug. Religieuze en conservatieve bewegingen mobiliseren zich, politieke leiders gebruiken identiteit als cultuurstrijd en minderheden worden opnieuw tot zondebok gemaakt. In astrologische termen botsen twee krachten met elkaar: de oude wereld die controle en traditie wil behouden, en een nieuwe wereld die draait om vrijheid en authenticiteit. Juist daarom lijken conflicten rond identiteit, gender en seksualiteit momenteel zo intens. Wat vroeger verborgen bleef, wordt nu zichtbaar. Wat vroeger stil werd geaccepteerd, wordt nu openlijk besproken. En zichtbaarheid roept bij sommige groepen weerstand op. Maar weerstand betekent niet automatisch dat de verandering stopt. Een interessante astrologische ontwikkeling is dat Pluto sinds kort door het teken Waterman beweegt, een transit die ongeveer twintig jaar duurt. Pluto staat voor diepe transformatie en het blootleggen van machtsstructuren. Historisch gezien gebeurde er iets vergelijkbaars tijdens de vorige Pluto-in-Waterman periode in de achttiende eeuw. Dat was de tijd van grote revoluties en de geboorte van moderne ideeën over vrijheid en mensenrechten. Niet bepaald rustige tijden dus. Als we naar de lange lijn van de geschiedenis kijken, zien we een patroon: vooruitgang verloopt zelden in een rechte lijn. Er zijn periodes van groei, gevolgd door periodes van weerstand. Maar uiteindelijk schuift de wereld vaak toch langzaam richting meer vrijheid en meer gelijkheid. Het Waterman-tijdperk draait uiteindelijk om één kernidee: dat de mensheid een collectief is waarin diversiteit mag bestaan. Dat betekent niet dat de komende jaren conflictvrij zullen zijn. Integendeel. We zullen waarschijnlijk nog veel discussies, politieke strijd en maatschappelijke spanningen zien rondom identiteit en rechten. Sommige landen zullen conservatiever worden, terwijl andere juist vooruitgaan. Maar op de lange termijn wijst de symboliek van Waterman eerder naar meer ruimte voor individualiteit dan naar minder. Misschien leven we precies in die lastige overgangsfase waarin oude structuren nog niet loslaten en nieuwe vormen nog niet volledig zijn ontstaan. Geschiedenis heeft vaker laten zien dat verandering eerst chaos brengt voordat er een nieuw evenwicht ontstaat. En misschien is dat precies waar we nu doorheen gaan.

Tien jaar gevangenisstraf voor liefde. Laat dat even goed tot je doordringen. Het parlement van Senegal heeft zojuist een nieuwe wet aangenomen die de maximale gevangenisstraf voor homoseksualiteit verdubbelt naar tien jaar, met boetes die kunnen oplopen tot ruim 15.000 euro. De stemming? 135 stemmen vóór. Geen enkele tegenstem. Slechts drie onthoudingen. Geen felle discussie. Geen verdeeld parlement. Bijna volledige instemming. Volgens de nieuwe wet kunnen seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht nu leiden tot vijf tot tien jaar gevangenisstraf. Maar daar blijft het niet bij. De wet richt zich ook expliciet op biseksuele en transgender mensen en maakt zelfs het “promoten” of ondersteunen van LGBT-activiteiten strafbaar. Denk eens na over wat dat in de praktijk betekent. Het betekent dat activisten gearresteerd kunnen worden. Dat bijeenkomsten verboden kunnen worden. Dat organisaties gesloten kunnen worden. Dat mensen gevangen kunnen worden gezet, niet alleen om wie ze zijn of van wie ze houden, maar ook omdat ze opkomen voor de rechten van anderen. In de weken vóór de stemming trokken anti-LGBT-demonstraties door de straten van Dakar. Demonstranten droegen borden met doorgestreepte regenbogen en riepen: “Nee tegen homoseksualiteit.” Ondertussen waren er eerder dit jaar al arrestaties verricht van mannen die verdacht werden van homoseksuele relaties. En zo verandert een overheid vooroordelen simpelweg in wetgeving. En laten we eerlijk zijn: dit gebeurt niet op zichzelf. In meerdere landen in Afrika zien we de laatste jaren een golf van steeds strengere anti-LGBT-wetten. Politieke leiders gebruiken religie, traditie en nationalisme als argument om een kwetsbare minderheid tot zondebok te maken. Het verhaal dat daarbij wordt verteld kennen we inmiddels: homoseksualiteit zou een “westerse ideologie” zijn, een “importproduct”, een bedreiging voor cultuur of religie. Maar hier is de simpele waarheid. LGBT-mensen zijn geen westers idee. Ze bestaan in elke cultuur, elke religie en in elke periode van de menselijke geschiedenis. Wat wél een politieke keuze is, is het idee dat een overheid mensen moet opsluiten om wie ze zijn. En toch leven we in 2026 nog steeds in een wereld waarin volwassenen een decennium achter tralies kunnen belanden omdat ze van iemand houden — of omdat ze het lef hebben om te zeggen dat zo’n straf onmenselijk is. Noem het zoals het is: door de staat gelegitimeerde discriminatie. Wanneer regeringen identiteit criminaliseren, handhaven ze niet alleen wetten. Ze geven ook een signaal aan de samenleving dat bepaalde mensen minder waard zijn. Minder recht hebben op veiligheid. Minder recht hebben op vrijheid. De geschiedenis heeft keer op keer laten zien waar dat soort denken uiteindelijk toe leidt. En voordat iemand zegt: “Maar het is hun cultuur” of “het is hun land, hun regels”, laten we één ding helder houden: mensenrechten zijn geen westers idee. Ze zijn een menselijk idee. Geen enkele overheid zou de macht moeten hebben om liefde strafbaar te maken. Geen enkel parlement zou het recht moeten hebben om identiteit te criminaliseren. En geen enkele samenleving zou ooit moeten geloven dat onderdrukking een vorm van moraal is. De wereld heeft de afgelopen decennia enorme stappen gezet richting gelijkheid. Maar momenten zoals deze laten zien dat vooruitgang nooit vanzelfsprekend is. Rechten kunnen worden opgebouwd — en net zo hard weer worden afgebroken. En stilte heeft nog nooit een minderheid beschermd. Misschien helpt spreken dat wel. Tien jaar gevangenisstraf voor liefde. In 2026. Denk daar maar eens over na. #lgbtqia #lgbtqiarights