PRIDE IS GEEN FEESTJE DAT JULLIE MOETEN GOEDKEUREN!!!

Ik zie weer veel reacties van mensen die vinden dat Pride niet meer nodig is. Dat het te lang duurt. Dat het averechts werkt. Dat het "door je strot wordt geduwd".

Maar laten we even eerlijk zijn.

Pride is niet ontstaan omdat LHBTQIA+-mensen een maand lang in glitter willen rondlopen.

Pride bestaat omdat mensen zijn ontslagen vanwege hun geaardheid. Omdat mensen zijn mishandeld vanwege hun identiteit. Omdat mensen uit huis zijn gezet door hun eigen familie. Omdat trans personen nog steeds dagelijks worden uitgescholden, bedreigd en aangevallen. Omdat in tientallen landen homoseksualiteit nog steeds strafbaar is. Omdat er zelfs hier, in Nederland, nog steeds mensen bang zijn om hand in hand over straat te lopen.

Pride is tegelijkertijd een viering én een protest.

Een viering van mensen die jarenlang te horen kregen dat ze verkeerd, ziek, zondig of onnatuurlijk waren.

Een protest tegen het feit dat die strijd nog steeds niet voorbij is.

En over die "hele maand" waar sommigen zo over vallen...

Het hele jaar is de wereld al van jullie, de 'hetero's', één maand per jaar is die van óns, de LHBTQIA+ Gemeenschap en jullie dealen er maar mee, of je dat nu wilt of niet.

De rest van het jaar wordt de wereld gedomineerd door heteronormativiteit. Films, reclames, liefdesliedjes, tijdschriften, televisieprogramma's, sprookjes, sociale verwachtingen, huwelijkstradities — vrijwel alles gaat uit van heteroseksualiteit als standaard.

Dat vinden dezelfde mensen meestal geen probleem.

Maar zodra LHBTQIA+-mensen één maand zichtbaar zijn, lijkt voor sommigen de wereld ineens te vergaan.

Pride vraagt niet om toestemming.

Pride vraagt niet om goedkeuring.

Pride bestaat omdat zichtbaarheid levens redt.

Want ergens zit er vandaag een jongere op zijn kamer die denkt dat hij de enige is. Iemand die bang is om uit de kast te komen. Iemand die zich schaamt voor wie die is.

En juist voor die persoon bestaat Pride.

Niet om jouw comfort te beschermen.

Maar om hun bestaan zichtbaar te maken.

Dus nee.

Pride gaat niet weg omdat sommige mensen er moe van worden.

Mensen waren namelijk ook moe van vrouwenrechten, burgerrechten en emancipatiebewegingen.

Dat bleek achteraf geen sterk argument.

Happy Pride

#gaypride #pride #lgbtqia

gekopieerd:
Anoniem: Ik ben brandweerman en wat ik gisteren in de straten van Parijs heb gezien, heeft mijn hart gebroken.
We werden rond 22 uur ingezet, na de oproep voor een vuilnisbakkenebrand die uit de hand liep. We dachten aan een simpel avondincident. We kwamen ter plaatse en het was de hel. Parijs, mijn stad, die waar ik ben opgegroeid, waar ik mijn eerste wachtdiensten heb gedaan, was veranderd in een oorlogsgebied. Zwarte rook overal, geschreeuw, explosies van mortieren. Groepen jongeren, vaak afkomstig uit de immigratie, gemaskerd, georganiseerd, die de ordetroepen chargeerden als op een slagveld.
Ik heb collega's van de politie gezien die werden gelyncht met ijzeren stangen. Ik heb een politieauto gezien die werd bekogeld met stenen terwijl we net uitstapten om een vuur te doven dat families bedreigde. We werden aangevallen door relschoppers die tegen ons schreeuwden, ons “honden” noemend. We probeerden alleen maar levens te redden, en we werden doelwitten.
Ik heb een jongen van 14 jaar opgepakt, met een bebloed gezicht, die huilde en zei dat hij “de groten” was gevolgd om “lol te maken”. Ik heb een moeder des huizes gezien, met gesloten luiken, die ons smeekte haar kinderen te beschermen terwijl het beneden alles kapotmaakte. De ingeslagen etalages, de geplunderde winkels, de in brand gestoken auto's… allemaal onder het voorwendsel van het “vieren” van iets.
Vieren, dat is niet slopen.
Is dit de Franse realiteit in 2026? Een land waar je 's avonds niet meer naar buiten kunt zonder je leven te riskeren? Een land waar hele wijken worden overgelaten aan bendes die noch onze wetten, noch onze geschiedenis, noch onze brandweerlieden, noch onze politie respecteren? Waar we machteloos toekijken hoe onze hoofdstad, symbool van licht en cultuur, wordt veranderd in een speelterrein voor barbaren die spugen op de hand die hen voedt?
Die nacht, toen ik om 6 uur 's ochtends thuiskwam, nog onder de roet en het zweet, heb ik gehuild als een kind. Niet van vermoeidheid. Van woede en verdriet. Voor mijn kinderen. Voor mijn gewonde collega's. Voor dit land dat ik liefheb en dat zichzelf laat sterven.
Word wakker. Alsjeblieft. Voordat er niets meer over is om te redden....

https://indignatienewsletter.substack.com/p/kash-patel-ging-op-een-vip-snorkel Tijdens een bezoek in augustus, waarvan de details nu openbaar zijn gemaakt, bezocht de FBI-directeur een plek die zelfs familieleden van de slachtoffers van de aanslag niet mogen bezoeken.

De bedrijven van de Trumps verliezen miljoenen dollars aan Bitcoin.
Donald Trump en zijn familie hebben sinds zijn inauguratie miljarden aan hun vermogen toegevoegd https://indignatienewsletter.substack.com/p/de-bedrijven-van-de-trumps-verliezen

FIFA heeft zijn meerdere gevonden in New Jersey.
FIFA heeft zich bij eerdere WK’s behendig een weg gebaand langs de militaire dictators van Argentinië, de oligarchen van Rusland en de koninklijke familie van Qatar
https://indignatienewsletter.substack.com/p/fifa-heeft-zijn-meerdere-gevonden

Epstein Familiewaarden
De miljardairs, de patriarchen van extreemrechts in Amerika, willen een economie van meesters en dienaren regeren. https://indignatienewsletter.substack.com/p/epstein-familiewaarden

Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet.
Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"".
De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten.
Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie.
Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6).
Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld.
Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels.
Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma.
Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend.
Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt.
Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)

'**** This Coin': Toegangsprijs Trump Crypto Gala keldert nu waarde van meme-coin met meer dan 90% is gedaald
De president en zijn familie verdienden miljarden aan Trump-meme-munten, terwijl investeerders werden opgelicht. https://indignatienewsletter.substack.com/p/****-this-coin-toegangsprijs-trump

https://www.dagelijksestandaard.nl/politiek/boerenfamilie-trapt-faalhaas-caroline-van-der-plas-van-het-erf-na-schandalig-bbb-verraad
Die hebben de keutel bij het rechte eind te pakken ...