• HILARISCH
    ‘Nadat onze dochter van vijftien tot tranen toe geroerd was van de toespraak van Gretha Thunberg gisteren, en kwaad werd op onze generatie “die al dertig jaar niets deed”, hebben we besloten om haar te helpen met het voorkomen van de door het meisje op tv aangekondigde “massale uitroeiing en het verdwijnen van hele ecosystemen”.
    We gaan onze dochter dus weer een toekomst geven. En de planeet vier graden afkoelen. Dat doen we als volgt:
    Ze gaat voortaan op de fiets naar school, want wegbrengen met de auto kost brandstof. Natuurlijk wordt het straks winter en dan wil ze met de bus, maar zolang dat een dieselbus is, lijkt dat ons niet bevorderlijk voor het Klimaat. Nu vraagt ze natuurlijk om een elektrische fiets, maar we hebben haar de verwoestingen aan de natuur laten zien ten gevolge van de Lithiumwinning, dus het wordt gewoon trappen. Is goed voor haar, wij fietsten vroeger ook naar school.
    Om alvast te wennen aan “het van het gas af moeten” hebben we de radiator in haar kamer afgekoppeld. Het daalt er nu ‘s avonds tot twaalf graden, maar in de winter zou het weleens kunnen gaan vriezen. In dat geval hebben we beloofd dat ze een extra trui, muts, maillot en handschoenen krijgt.
    Om dezelfde reden hebben we afgesproken dat ze voortaan alleen een koude douche neemt. Kleding wassen doet ze voortaan zelf, met het wasbord, want de wasmachine is nu eenmaal een stroomverbruiker en de wasdroger al helemáál. Dat kan natuurlijk niet meer.
    Nu we het toch over de kleding hebben, die ze nu heeft zijn allemaal synthetisch, dus gemaakt van aardolie. Maandag brengen we daarom alles naar de Kringloper. We hebben een eco-winkel gevonden waar uitsluitend kleding wordt verkocht uit ongeverfde en ongebleekte linnen, wol en jute. We denken niet dat het haar mooi staat, zelfs dat ze uitgelachen gaat worden zo kleurloos en zonder BH, maar dat is wat ze ervoor over moet hebben, voor Het Klimaat. Katoen is uit den boze, dat komt uit verre landen en er worden bestrijdingsmiddelen voor gebruikt.
    We zagen zojuist op haar Instagram dat ze best kwaad is geworden. Dit was de bedoeling niet. Maar straks om 19:00 zetten we de WiFi uit en die gaat pas morgen na het avondeten weer even aan. Op die manier sparen we elektriciteit, heeft ze geen last van elektrostress en is ze totaal geïsoleerd van de buitenwereld, zodat ze zich beter op haar huiswerk kan concentreren. Om elf uur 's avonds halen we de stroom eraf, donker is dan echt donker. Dat scheelt een hoop CO2.
    Ze gaat niet meer mee op wintersport. Ze gaat niet meer mee op welke vakantie dan ook, want onze vakantiebestemmingen zijn praktisch onbereikbaar met een fiets. Terug naar de CO2-uitstoot en voetafdruk van je overgrootouders betekent domweg dat je ook leeft zoals je overgrootouders en die hadden nooit vakantie en zelfs geen fiets.
    Dan hebben we het nog niet over eten gehad. Geen CO2-afdruk betekent geen vlees, geen vis en geen gevogelte maar ook geen vleesvervangers op basis van soja (dat groeit immers waar eerst regenwoud was) en ook geen geïmporteerd voedsel, want dat heeft een negatief ecologisch effect. En absoluut geen chocolade uit Afrika, geen koffie uit Zuid-Amerika en geen thee uit Azië.
    Uitsluitend nog Nederlandse aardappelen, groenten en fruit dus en alleen van de koude grond, want broeikassen draaien op verwarmingsketels, CO2 en kunstlicht. Dat is slecht voor Het Klimaat. Brood kan nog, maar boter, melk en eieren, kaas en yoghurt, kwark en room komen van kippen en koeien en die stoten CO2 uit. Geen margarine en niks meer uit de frituurpan, want dat vet is palmolie uit plantages op Borneo waar eerst regenwoud groeide. Geen ijsjes in de zomer. Geen wijn. Geen frisdrank en geen bier, die belletjes zijn immers CO2. Ze wilde wat kilo's kwijt, nou, dat gaat lukken.
    Ook gaan we alle plastic uitbannen, want dat komt uit chemische fabrieken. Ook alles van staal en aluminium moet weg. Weleens gezien wat een energie zo’n hoogoven verbruikt of een aluminiumsmelterij? En ten slotte krijgt ze geen make-up, zeep, shampoo, crème, lotion, conditioner, tandpasta en medicijnen meer en het maandverband wordt van linnen. Net als vroeger.
    Op die manier willen we de massa-extinctie en het verdwijnen van hele ecosystemen tegengaan. Voor haar. Zij gelooft er in.’
    Overgenomen van Olaf ter Broek.
    HILARISCH ‘Nadat onze dochter van vijftien tot tranen toe geroerd was van de toespraak van Gretha Thunberg gisteren, en kwaad werd op onze generatie “die al dertig jaar niets deed”, hebben we besloten om haar te helpen met het voorkomen van de door het meisje op tv aangekondigde “massale uitroeiing en het verdwijnen van hele ecosystemen”. We gaan onze dochter dus weer een toekomst geven. En de planeet vier graden afkoelen. Dat doen we als volgt: Ze gaat voortaan op de fiets naar school, want wegbrengen met de auto kost brandstof. Natuurlijk wordt het straks winter en dan wil ze met de bus, maar zolang dat een dieselbus is, lijkt dat ons niet bevorderlijk voor het Klimaat. Nu vraagt ze natuurlijk om een elektrische fiets, maar we hebben haar de verwoestingen aan de natuur laten zien ten gevolge van de Lithiumwinning, dus het wordt gewoon trappen. Is goed voor haar, wij fietsten vroeger ook naar school. Om alvast te wennen aan “het van het gas af moeten” hebben we de radiator in haar kamer afgekoppeld. Het daalt er nu ‘s avonds tot twaalf graden, maar in de winter zou het weleens kunnen gaan vriezen. In dat geval hebben we beloofd dat ze een extra trui, muts, maillot en handschoenen krijgt. Om dezelfde reden hebben we afgesproken dat ze voortaan alleen een koude douche neemt. Kleding wassen doet ze voortaan zelf, met het wasbord, want de wasmachine is nu eenmaal een stroomverbruiker en de wasdroger al helemáál. Dat kan natuurlijk niet meer. Nu we het toch over de kleding hebben, die ze nu heeft zijn allemaal synthetisch, dus gemaakt van aardolie. Maandag brengen we daarom alles naar de Kringloper. We hebben een eco-winkel gevonden waar uitsluitend kleding wordt verkocht uit ongeverfde en ongebleekte linnen, wol en jute. We denken niet dat het haar mooi staat, zelfs dat ze uitgelachen gaat worden zo kleurloos en zonder BH, maar dat is wat ze ervoor over moet hebben, voor Het Klimaat. Katoen is uit den boze, dat komt uit verre landen en er worden bestrijdingsmiddelen voor gebruikt. We zagen zojuist op haar Instagram dat ze best kwaad is geworden. Dit was de bedoeling niet. Maar straks om 19:00 zetten we de WiFi uit en die gaat pas morgen na het avondeten weer even aan. Op die manier sparen we elektriciteit, heeft ze geen last van elektrostress en is ze totaal geïsoleerd van de buitenwereld, zodat ze zich beter op haar huiswerk kan concentreren. Om elf uur 's avonds halen we de stroom eraf, donker is dan echt donker. Dat scheelt een hoop CO2. Ze gaat niet meer mee op wintersport. Ze gaat niet meer mee op welke vakantie dan ook, want onze vakantiebestemmingen zijn praktisch onbereikbaar met een fiets. Terug naar de CO2-uitstoot en voetafdruk van je overgrootouders betekent domweg dat je ook leeft zoals je overgrootouders en die hadden nooit vakantie en zelfs geen fiets. Dan hebben we het nog niet over eten gehad. Geen CO2-afdruk betekent geen vlees, geen vis en geen gevogelte maar ook geen vleesvervangers op basis van soja (dat groeit immers waar eerst regenwoud was) en ook geen geïmporteerd voedsel, want dat heeft een negatief ecologisch effect. En absoluut geen chocolade uit Afrika, geen koffie uit Zuid-Amerika en geen thee uit Azië. Uitsluitend nog Nederlandse aardappelen, groenten en fruit dus en alleen van de koude grond, want broeikassen draaien op verwarmingsketels, CO2 en kunstlicht. Dat is slecht voor Het Klimaat. Brood kan nog, maar boter, melk en eieren, kaas en yoghurt, kwark en room komen van kippen en koeien en die stoten CO2 uit. Geen margarine en niks meer uit de frituurpan, want dat vet is palmolie uit plantages op Borneo waar eerst regenwoud groeide. Geen ijsjes in de zomer. Geen wijn. Geen frisdrank en geen bier, die belletjes zijn immers CO2. Ze wilde wat kilo's kwijt, nou, dat gaat lukken. Ook gaan we alle plastic uitbannen, want dat komt uit chemische fabrieken. Ook alles van staal en aluminium moet weg. Weleens gezien wat een energie zo’n hoogoven verbruikt of een aluminiumsmelterij? En ten slotte krijgt ze geen make-up, zeep, shampoo, crème, lotion, conditioner, tandpasta en medicijnen meer en het maandverband wordt van linnen. Net als vroeger. Op die manier willen we de massa-extinctie en het verdwijnen van hele ecosystemen tegengaan. Voor haar. Zij gelooft er in.’ Overgenomen van Olaf ter Broek.
    0 Kommentare 0 Geteilt 2K Ansichten
  • Op en onder de Wijde AA


    Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
    De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
    Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
    Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.


    Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
    Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.


    Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
    Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
    Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.


    Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
    Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
    Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
    Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.


    Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
    Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
    Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.
    Op en onder de Wijde AA Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen! De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen. Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt... Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano. Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar. Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt. Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit. Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren. Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder. Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken. Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval? Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn. Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie. Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten. Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr..... Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.
    Like
    Great
    2
    0 Kommentare 0 Geteilt 2K Ansichten
  • Ships...zo lek als een mandje..😢
    Had wel wat verwacht maar dit had ik niet verwacht.


    Maar goed het glas is halfvol
    Wel gelukt is:
    De fietskar gemaakt van
    Delen van een strijkplank
    En een bagagerekjevan een oude fiets
    Wieltjes van een kinderfietsjes.
    Dus 100% gerecycled.
    En demontabel en volledig aanpasbaar.


    Ben toch in m,n 1tje er gekomen
    12min fietsen
    En in m,n uppie opgebouwd en het water in gekregen.


    Ook heel even m,n 54jr oude Johnson 1,5 pk er even achter gehangen


    Dus niet helemaal mislukt 🤓
    Ships...zo lek als een mandje..😢 Had wel wat verwacht maar dit had ik niet verwacht. Maar goed het glas is halfvol Wel gelukt is: De fietskar gemaakt van Delen van een strijkplank En een bagagerekjevan een oude fiets Wieltjes van een kinderfietsjes. Dus 100% gerecycled. En demontabel en volledig aanpasbaar. Ben toch in m,n 1tje er gekomen 12min fietsen En in m,n uppie opgebouwd en het water in gekregen. Ook heel even m,n 54jr oude Johnson 1,5 pk er even achter gehangen Dus niet helemaal mislukt 🤓
    Like
    Laugh
    2
    0 Kommentare 0 Geteilt 553 Ansichten
  • Vechten tegen de boeren neem ik persoonlijk..

    Politie, justitie,politiek cjib🤮
    Natuurlijk ook alle laffe ambtenaren.
    Ik zie het inmiddels allemaal als agressief, gevaarlijk en Antie Nederlands..

    Steun de boeren
    En laat dat zien.
    Zeeman heeft voor ik meen 2/3 euro boeren zakdoeken te koop.
    En die kunnen aan je fiets of aan je rugtas (zoals ik heb)
    Zo,n zakdoek kan overal en daarmee laat je wel zien offline dat je dingen snapt 👍🤣♥️
    Vechten tegen de boeren neem ik persoonlijk.. Politie, justitie,politiek cjib🤮 Natuurlijk ook alle laffe ambtenaren. Ik zie het inmiddels allemaal als agressief, gevaarlijk en Antie Nederlands.. Steun de boeren En laat dat zien. Zeeman heeft voor ik meen 2/3 euro boeren zakdoeken te koop. En die kunnen aan je fiets of aan je rugtas (zoals ik heb) Zo,n zakdoek kan overal en daarmee laat je wel zien offline dat je dingen snapt 👍🤣♥️
    Great
    2
    0 Kommentare 1 Geteilt 964 Ansichten
  • https://www.dagelijksestandaard.nl/politiek/frans-timmermans-kookt-fietst-en-reist-de-wereld-over-maar-vangt-nog-altijd-wachtgeld
    https://www.dagelijksestandaard.nl/politiek/frans-timmermans-kookt-fietst-en-reist-de-wereld-over-maar-vangt-nog-altijd-wachtgeld
    WWW.DAGELIJKSESTANDAARD.NL
    Frans Timmermans kookt, fietst en reist de wereld over, maar vangt nog altijd wachtgeld
    Frans Timmermans is terug met een openhartig interview over zijn nieuwe leven, wachtgeld en re-integratie. Zijn uitspraken zorgen direct voor discussie.
    Angry
    2
    0 Kommentare 0 Geteilt 298 Ansichten
  • Het moet niet gekker worden 😳

    Fietsrijbewijs straks verplicht???

    Voor de fatbikers kan ik me dit wel voorstellen, maar voor gewone fietsen? Wat een idioterie weer pfff 😮‍💨

    https://vm.tiktok.com/ZGdHUbYWP/
    Het moet niet gekker worden 😳 Fietsrijbewijs straks verplicht??? Voor de fatbikers kan ik me dit wel voorstellen, maar voor gewone fietsen? Wat een idioterie weer pfff 😮‍💨 https://vm.tiktok.com/ZGdHUbYWP/
    @leijenhorst2wielers_

    Dit is wat wij vinden van de nieuwe maatregel. Wat vind jij ervan?

    ♬ origineel geluid - Leijenhorst2wielers
    0 Kommentare 0 Geteilt 802 Ansichten
  • Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet.
    Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"".
    De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten.
    Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie.
    Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6).
    Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld.
    Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels.
    Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma.
    Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend.
    Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt.
    Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)
    Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet. Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"". De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten. Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie. Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6). Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld. Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels. Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma. Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend. Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt. Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)
    Great
    2
    1 Kommentare 0 Geteilt 3K Ansichten
  • https://youtu.be/2CZr8tYIiGo?si=Fy1mpdgMBphpBL6A

    Dit zal wel AI zijn een smeris die en achter een gestolen fiets aangaat Engels spreekt maar ook Spaans en ook nog is vriendelijk... 😉
    https://youtu.be/2CZr8tYIiGo?si=Fy1mpdgMBphpBL6A Dit zal wel AI zijn een smeris die en achter een gestolen fiets aangaat Engels spreekt maar ook Spaans en ook nog is vriendelijk... 😉
    0 Kommentare 0 Geteilt 544 Ansichten
  • Oh, wat een leuk ding 🥰 Een scootmobielfietsdinges.

    Ik zou hem wel willen hebben, dan krijg ik tenminste ook nog wat beweging 😅

    Iemand enig idee waar ik dit kan kopen?

    https://vm.tiktok.com/ZGduT26sf/
    Oh, wat een leuk ding 🥰 Een scootmobielfietsdinges. Ik zou hem wel willen hebben, dan krijg ik tenminste ook nog wat beweging 😅 Iemand enig idee waar ik dit kan kopen? https://vm.tiktok.com/ZGduT26sf/
    0 Kommentare 0 Geteilt 793 Ansichten
  • Morgen krijg ik een nieuwe huishoudelijke hulp.

    Mijn vorige hulp gaat na 5 jaar werken op een plek van de organisatie waar mensen intern wonen, zodat zij niet meer van hot naar her hoeft te fietsen. Ze is namelijk al bijna zestig en kan dat niet meer zo goed aan.

    Jammer, want ik was erg op haar gesteld geraakt en mijn poezen ook 😽

    Zij kwam van het begin van de 'Corona' crisis en heeft toen altijd mondkapjes gedragen. Pas na 2 jaar zag ik haar hele gezicht, zonder mondkapje. Hierover kregen wij in het begin aanvaringen. Maar later kwam het goed en vond ik haar een heel lief en fijn mens. Ze kon goed overweg met mijn poesjes.

    Maar helaas, aan álles komt áltijd een einde. Zij had een nieuw begin nodig, en ik denk ik (onbewust) ook.

    Morgen komt 'de nieuwe'. Ik ben wat nerveus want je weet nooit wie ze je sturen en of het wel klikt. We gaan het zien.

    Gelukkig kom ik mijn oude hulp regelmatig tegen op straat of in de winkels en we houden contact.

    Toch moest ik even een traantje wegpinken 😢 want zij was namelijk de langstblijvende hulp die ik tot nu toe had. De vorigen bleven maar kort en ik had er ook geen click mee.

    Het wordt dus weer een nieuw, spannend avontuur... Misschien brengt zij wel een frisse, nieuwe wind in mijn leven 🤗
    Morgen krijg ik een nieuwe huishoudelijke hulp. Mijn vorige hulp gaat na 5 jaar werken op een plek van de organisatie waar mensen intern wonen, zodat zij niet meer van hot naar her hoeft te fietsen. Ze is namelijk al bijna zestig en kan dat niet meer zo goed aan. Jammer, want ik was erg op haar gesteld geraakt en mijn poezen ook 😽 Zij kwam van het begin van de 'Corona' crisis en heeft toen altijd mondkapjes gedragen. Pas na 2 jaar zag ik haar hele gezicht, zonder mondkapje. Hierover kregen wij in het begin aanvaringen. Maar later kwam het goed en vond ik haar een heel lief en fijn mens. Ze kon goed overweg met mijn poesjes. Maar helaas, aan álles komt áltijd een einde. Zij had een nieuw begin nodig, en ik denk ik (onbewust) ook. Morgen komt 'de nieuwe'. Ik ben wat nerveus want je weet nooit wie ze je sturen en of het wel klikt. We gaan het zien. Gelukkig kom ik mijn oude hulp regelmatig tegen op straat of in de winkels en we houden contact. Toch moest ik even een traantje wegpinken 😢 want zij was namelijk de langstblijvende hulp die ik tot nu toe had. De vorigen bleven maar kort en ik had er ook geen click mee. Het wordt dus weer een nieuw, spannend avontuur... Misschien brengt zij wel een frisse, nieuwe wind in mijn leven 🤗
    Like
    1
    0 Kommentare 0 Geteilt 1K Ansichten
Weitere Ergebnisse
FriendHyve https://friendhyve.com