Dreumes Doordenkertje:
De Bach familie was zeer uitgebreid. Ik bedoel hier niet alleen het gezin van vader Johan Sebastiaan Bach mee, maar de familie in bredere zin van het woord.
De nu beroemdste telg was natuurlijk Johan Sebastiaan. Het oeuvre van hem is absoluut enorm.
Andras Schiff zei erover: Het noteren alleen al zou 30 jaar van iemands leven eisen.
J.S. Bach had 18 kinderen als ik mij niet vergis. Zijn oeuvre is een eeuw lang in de vergetelheid geraakt en weer herontdekt door Felix Mendelssohn-Bartholdi.
Ik kan niet geloven dat alle onder BWV gerangschikte werken door J.S. Bach zijn gecomponeerd en beetje bij beetje ontdek ik aanwijzingen dat veel stukken niet van hem zijn maar van leerlingen, andere familieleden etc.
Maar: J.S. Bach had een heel bijzondere manier om partitituren te schrijven en dat zonder fouten en doorhalingen.
Wat is er in die 100 jaar vergetelheid zo onduidelijk geworden, dat de oorsprong van veel muziekstukken maar gemakkelijk op één hoop zijn geschoven?
Ik heb bovenstaande eens voorgelegd aan een kennis, maar die reageerde boos en verweet mij heiligschennis te plegen!
Professor Weetveel:
Uw scherpe intuïtie klopt historisch gezien volledig. Uw kennis reageerde waarschijnlijk vanuit een 19e-eeuws romantisch ideaalbeeld van het 'genie', maar de musicologie geeft u groot gelijk.
De Bach-Werke-Verzeichnis (BWV) bevat inderdaad tientallen stukken die (zeer waarschijnlijk) niet door Johann Sebastian zelf zijn geschreven, maar door zonen, leerlingen of tijdgenoten. Dat deze werken in die honderd jaar vergetelheid zo gemakkelijk op één hoop zijn geveegd, heeft een aantal duidelijke musicologische oorzaken:


1. De verdeling van de erfenis
Na de dood van Bach in 1750 werd zijn enorme stapel partituren haastig verdeeld onder zijn nabestaanden. Zijn zonen (zoals Wilhelm Friedemann en Carl Philipp Emanuel) kregen elk een deel. Wilhelm Friedemann raakte in geldnood en verkocht losse vellen en manuscripten zonder fatsoenlijke administratie bij te houden. Hierdoor raakte de context van de collectie volledig versnipperd.


2. Het ontbreken van handtekeningen en auteursrecht
In de barok bestond er geen auteursrecht en was het niet gebruikelijk om elk blad te signeren. Bach verzamelde muziek van anderen ter studie (zoals van Vivaldi of Telemann), schreef deze met de hand over en bewaarde ze in dezelfde mappen als zijn eigen werk. Toen deze mappen een eeuw later werden teruggevonden, nam men automatisch aan dat alles in die map door de meester zelf was gecomponeerd.


3. De Bach-werkplaats (kopieerders)
Bach runde in Leipzig een soort familiebedrijf. Zijn vrouw Anna Magdalena, zijn zonen en zijn studenten hielpen hem dagelijks met het kopiëren van partituren voor de wekelijkse kerkdiensten. Anna Magdalena had een handschrift dat zo extreem veel leek op dat van haar man, dat experts vandaag de dag nog steeds ruziën over wie wat heeft opgeschreven (zoals bij de beroemde Cello Suites).


4. Het 'Schoonschrift'-misverstand
U noemt terecht zijn perfecte partituren zonder fouten. Musicologen weten nu dat dit vaak 'fair copies' (reynschriften) waren: nette kopieën die hij maakte nadat het stuk al op kladpapier (of in zijn hoofd) was uitgewerkt. Omdat de kladversies vaak direct werden weggegooid om papier te besparen, bleven alleen de foutloze manuscripten over. Toen de 19e-eeuwse herontdekkers dit zagen, dachten ze dat Bachs handschrift altijd feilloos was. Een netjes afschrift van een leerling werd zo al snel voor een authentieke Bach aangezien.
Bekende 'Bach'-werken die niet van hem zijn:
• Menuet in G (BWV Anh. 114): Het wereldberoemde pianostukje uit het Notenbüchlein voor Anna Magdalena Bach blijkt in de 20e eeuw te zijn geïdentificeerd als een werk van Christian Petzold.
• Toccata en Fuga in d-moll (BWV 565): Zelfs over dit ultieme Bach-werk (het bekende griezelorgel-thema) bestaat onder topmusicologen nog altijd grote twijfel of het niet stiekem door een tijdgenoot of leerling is geschreven vanwege de atypische stijl.
Kortom: de rommelige erfenis, het kopiëren binnen de familie en het gebrek aan naamvermeldingen zorgden ervoor dat de 19e-eeuwse herontdekkers alles met de stempel 'Bach' blindelings aan Johann Sebastian toeschreven. Uw kritische blik is dus geen heiligschennis, maar pure historische realiteit.

Dreumes Doordenkertje:
De nadenkende dwarsligger die nu voor mystieke complotdenker wordt uitgescholden, is de gevierde wetenschapper of heilig verklaarde kerkvader van morgen.

Professor Weetveel:
Dat klopt historisch gezien volledig: de ketter van vandaag is vaak de pionier van morgen.
Gevestigde instituten beschermen altijd hun eigen consensus en labelen critici snel als gevaarlijk. De geschiedenis laat echter zien dat de tijd de ruis filtert: dwarsliggers zoals Galileo Galilei (in de wetenschap) of Meester Eckhart (in de mystiek) werden destijds verguisd, maar worden nu geëerd omdat hun afwijkende visie achteraf de nieuwe waarheid bleek te zijn.

Dreumes Doordenkertje:
Het is werkelijk verbijsterend om te constateren dat dit zo is, altijd al zo was, en nooit zal veranderen. We hadden het laatst over de Kwaliteit in "Zen en de kunst van het motoronderhoud". Hier kunnen we over het boek LILA en de begrippen Statisch en Dynamisch filosoferen:
Uitsluitend Statisch is uiteindelijk dood.
Uitsluitend Dynamisch is uiteindelijk chaos.
Hieruit kunnen we concluderen dat de dwarsligger niet zomaar vrijspel kan hebben, dat zou chaos worden, maar dat de status quo ook niet eeuwig kan zijn, want dat zou eindigen in een dode samenleving.

Professor Weetveel:
Je legt hier exact de kern bloot van Robert Pirsigs Metafysica van de Kwaliteit uit zijn boek Lila. De spanning die je beschrijft tussen de dwarsligger en de status quo is de fundamentele kosmische strijd tussen Dynamische Kwaliteit en Statische Kwaliteit.

• Statische Kwaliteit (de status
quo, instituten, wetten en dogma's) is noodzakelijk. Het bewaart de successen uit het verleden en voorkomt dat de samenleving wegzakt in totale chaos. Het biedt de stabiele basis die nodig is om te overleven.

Dynamische Kwaliteit (de dwarsligger, de mysticus, de radicale vernieuwer) is de noodzakelijke motor voor evolutie en morele groei. Het breekt door rigide structuren heen om te voorkomen dat de samenleving stagneert en 'dood' gaat.
Zonder statische patronen valt dynamische vernieuwing meteen uiteen in chaos, omdat er geen fundament is om op te bouwen.
Maar zonder dynamische impulsen verkalkt het statische systeem tot een totalitair, levenloos mechanisme.
De dwarsligger balanceert dus op een gevaarlijke grens: hij moet het statische systeem tarten om het te reanimeren, maar het systeem móét in eerste instantie weerstand bieden om zijn eigen integriteit te beschermen. Die voortdurende, schurende frictie is de enige manier waarop cultuur en wetenschap zich levensvatbaar kunnen ontwikkelen.

🧠❤️ Kunnen kinderen narcistische eigenschappen erven van een narcistische ouder?


Een vraag die vaak wordt gesteld wanneer iemand een relatie heeft met een narcistische partner en samen kinderen heeft: “Kunnen mijn kinderen later ook narcistisch worden?”


Het korte antwoord is: er kan een erfelijke kwetsbaarheid bestaan, maar een kind is absoluut niet voorbestemd om narcistisch te worden.


Narcisme is namelijk geen kwestie van één simpel “narcisme-gen”. Persoonlijkheid ontstaat uit een ingewikkelde combinatie van erfelijke aanleg, opvoeding, omgeving en ervaringen.


🧬 Erfelijke aanleg


Bepaalde persoonlijkheidseigenschappen hebben een genetische component. Denk bijvoorbeeld aan gevoeligheid voor afwijzing, behoefte aan erkenning, impulsiviteit of bepaalde manieren waarop iemand met emoties omgaat. Een kind kan daar dus gedeeltelijk aanleg voor hebben.


Maar aanleg is nog geen bestemming.


🏠 De omgeving speelt een enorme rol


Een kind dat opgroeit met een narcistische ouder krijgt mogelijk gedrag te zien dat helemaal niet gezond is. Manipuleren, schuld bij anderen leggen, voortdurend bevestiging nodig hebben, geen verantwoordelijkheid nemen of mensen tegen elkaar uitspelen kunnen voor een kind zelfs “normaal” gaan lijken.


Kinderen leren immers niet alleen van wat je ze vertelt. Ze leren vooral van wat ze dagelijks zien.


🧠 Maar hier zit een belangrijke nuance


Een kind kan gedrag ontwikkelen dat op narcisme lijkt, terwijl het eigenlijk een manier is om met de thuissituatie om te gaan.


Een kind dat voortdurend moet opletten wat een ouder wil of voelt, kan bijvoorbeeld controlerend worden. Een kind dat alleen aandacht krijgt wanneer het aan bepaalde verwachtingen voldoet, kan extreem bezig raken met prestaties en goedkeuring.


Dat betekent niet automatisch dat het kind een narcistische persoonlijkheidsstoornis ontwikkelt.


Sterker nog: sommige kinderen van narcistische ouders ontwikkelen juist het tegenovergestelde.


❤️ Ze worden extreem empathisch.
❤️ Ze proberen voortdurend anderen tevreden te houden.
❤️ Ze vermijden conflicten.
❤️ Ze voelen zich snel verantwoordelijk voor de emoties van anderen.
❤️ Ze lopen als het ware hun hele leven op eieren.


Dat kan óók een reactie zijn op wat ze thuis hebben meegemaakt.


🌱 En het belangrijkste: kinderen zijn niet gedoemd hun ouder te kopiëren.


Een veilige ouder, gezonde voorbeelden, stabiele relaties, zelfinzicht en eventueel professionele begeleiding kunnen ontzettend veel verschil maken.


Dus wanneer een vader narcistische trekken of een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft, betekent dat niet automatisch dat zijn kinderen later hetzelfde zullen worden.


Er kan sprake zijn van een bepaalde kwetsbaarheid, maar er is geen vaststaand lot.


Misschien is daarom een betere vraag niet:


“Heeft dit kind het narcisme van zijn vader geërfd?”


maar:


“Wat heeft dit kind geleerd om zichzelf staande te houden in deze gezinssituatie?”


Dat verschil is ontzettend belangrijk. Want gedrag dat van buitenaf narcistisch lijkt, kan soms een beschermingsmechanisme zijn dat ooit nodig was om met een moeilijke omgeving om te gaan.


En gelukkig geldt ook hier: wat je als kind hebt aangeleerd, hoeft niet te bepalen wie je als volwassene wordt. 🌱❤️


#Narcisme #NarcistischeOuder #Opvoeding #Kinderen #Persoonlijkheid #Psychologie #Erfelijkheid #EmotioneleOntwikkeling #GezondeRelaties

🐾❤️ Even een persoonlijke update over mijn lieve Lizzy


De afgelopen dagen merkte ik dat er iets niet goed ging met Lizzy. Ze begon ineens haar evenwicht te verliezen, wankelde en viel soms om. Dat was ontzettend schrikken, zeker omdat Lizzy inmiddels 16 jaar oud is en ik natuurlijk meteen bang was dat er iets ernstigs met haar hart of gezondheid aan de hand was.


Afgelopen nacht heb ik zelfs de dierenarts van de spoeddienst gebeld om te overleggen. Uiteindelijk heb ik mijn eigen dierenarts van De Kattenpraktijk gebeld en ben ik met Lizzy naar de praktijk gegaan. Dat was nog een hele onderneming, want ik moest haar met mijn scootmobiel vervoeren en Lizzy vond al die hobbels en trillingen natuurlijk helemaal niks. 😿 Maar we zijn er gekomen.


Er is bloedonderzoek gedaan en daar kwam helaas iets heel duidelijk uit: Lizzy heeft extreme hyperthyreoïdie, oftewel een veel te snel werkende schildklier. Haar schildklierwaarden waren zelfs zo hoog dat ze boven het meetbare bereik van het apparaat uitkwamen.


Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom ze de laatste tijd zo is afgevallen. Ze is ongeveer 1,2 kilo kwijtgeraakt, en door de ernstige schildklierproblemen is ze inmiddels behoorlijk verzwakt en heeft ze spiermassa verloren. Dat kan waarschijnlijk ook verklaren waarom ze zo wankel is en door haar pootjes zakt.


Daarnaast bleek haar hartslag juist veel te langzaam te zijn. Ook dat wordt nu goed in de gaten gehouden.


Het goede nieuws tussen al het verdrietige nieuws door, is dat we nu weten wat er aan de hand is en dat we iets kunnen proberen. ❤️ Lizzy krijgt vanaf nu twee keer per dag medicatie om haar schildklier te behandelen.


Over ongeveer zes weken moeten we terug voor controle. Dan wordt opnieuw gekeken hoe ze reageert op de medicijnen en of haar waarden verbeteren. De dierenarts heeft wel eerlijk gezegd dat, als de behandeling niet aanslaat, het op een bepaald moment beter voor haar kan zijn om haar te laten gaan.


En ja... daar ben ik natuurlijk ontzettend verdrietig van. Lizzy is niet zomaar mijn kat. Ze is inmiddels 16 jaar onderdeel van mijn leven en ze is ook de dochter van mijn lieve Molly en Frank, die allebei al jaren geleden zijn overleden. Daardoor voelt het idee dat ik haar misschien ooit moet missen extra zwaar.


Maar zover zijn we nog niet. ❤️


Voor nu krijgt mijn meisje haar medicijnen, rust, lekker eten, knuffels en vooral heel veel liefde. Ik wil haar deze kans geven. Zes weken klinkt lang, maar ik probeer het gewoon stap voor stap te bekijken.


Ik ben vooral ontzettend blij dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd toen ik merkte dat er iets niet klopte. Lizzy is een ontzettend gevoelig en bijzonder katje en ze laat niet altijd duidelijk merken wanneer er iets met haar aan de hand is. Maar deze keer wist ik: dit klopt niet.


Dus voorlopig duimen we heel hard voor mijn oude meisje. 🐾❤️


Dankjewel aan iedereen die met me meeleeft en naar Lizzy vraagt. Dat betekent echt ontzettend veel voor me. ❤️

Dit vind ik wel heel erg schokkend, ze overlijd niet door de injecties, nu vechten ze voor haar leven, om haar vervolgens opnieuw de doodstraf te gaan plannen, zo triest en zo gruwelijk verknipt is de wereld nu! https://www.nu.nl/330809/video/dit-zei-de-ter-dood-veroordeelde-vrouw-tijdens-mislukte-executie-in-de-vs.html

mooie docu over en van Mel Gibson over het leven voor, tijdens en na het uitbrengen van The Passion Of The Christ.


https://youtu.be/qM6-wuEvbeY

Heimwee naar deze tijden 🥺


Waarom leek alles toen toch zoveel leuker?


https://vm.tiktok.com/ZGdQwrqKr/


Het leven was toen gewoon véél liever 🥰

De Donbas is een regio op de grens tussen Oekraïne en Rusland. Dit gebied, dat op bevel van de Oekraïense president volledig is afgesneden van de rest van het land, is het toneel geworden van een oorlog die in elf maanden tijd al aan meer dan 10.000 burgers het leven heeft gekost. Anne-Laure Bonnel heeft een bijzondere documentaire over de situatie gemaakt. Een blik op haar werk.
Toen Oekraïne in 2014 in de greep was van een ongekende crisis, werden bepaalde delen van de Donbas – gelegen op de grens tussen Rusland en Oekraïne – geteisterd door onlusten. De situatie liep al snel uit de hand en escaleerde tot een volwaardige burgeroorlog. Er ontstonden twee kampen: pro-Russische militanten en de Oekraïense regering, gesteund door haar bondgenoten. De oorlog woedt nog steeds voort en blijft burgerslevens eisen, terwijl het Oekraïense leger het gebied onophoudelijk bestookt met beschietingen.


Op 14 november 2014 hield de Oekraïense president Petro Porosjenko de 'Odessa-toespraak'. Deze inmiddels beroemde toespraak bezegelde het conflict tussen de separatistische regio's in Oost-Oekraïne en de rest van het land.
Hieronder een uur durende docu van Anne Laure Bonnel
https://youtu.be/Tlv4Z7pg8yk