Anubis — Wachter tussen adem en eeuwigheid In het schemergebied tussen leven en dood, waar stilte zwaarder weegt dan woorden en waarheid wordt gemeten aan het gewicht van het hart, staat hij al millennia op wacht: Anubis. Niet als brenger van angst, maar als hoeder van orde in het onzichtbare. In het oude Egypte, waar sterven geen einde was maar een overgang, was hij de god die het moment bewaakte waarop de ziel haar lichaam verliet en haar ware reis begon. Met zijn zwarte jakhalskop, ogen als nachtwakers en lichaam gehuld in rituele pracht, belichaamt Anubis het mysterie van transformatie. Hij behoort tot de oudste goddelijke krachten van het Egyptische pantheon, ouder dan koningen, ouder dan tempels, een oeroude aanwezigheid die nooit verdween, slechts van vorm veranderde. 🖤 De aard van Anubis Anubis, in het Oudegyptisch Inpu genoemd, werd geassocieerd met de jakhals omdat dit dier rond graven zwierf. Maar waar latere culturen slechts verval zagen, zagen de Egyptenaren iets anders: waakzaamheid. De jakhals bewaakte wat heilig was. Zo werd Anubis de beschermer van het lichaam na de dood, niet om het vast te houden, maar om het eerbiedig los te laten. Zijn afkomst is gehuld in mythische ambiguïteit. Soms wordt hij beschreven als zoon van Nephthys en Seth, soms van Nephthys en Osiris. In veel verhalen wordt hij na zijn geboorte verborgen om aan gevaar te ontkomen, opgevoed door Isis, de grote moedergodin. Deze oorsprong maakt hem tot een god van paradoxen: geboren uit schaduw, grootgebracht in liefde; verbonden met dood, maar gewijd aan zorg. ⚱️ De heilige taken van de jakhalsgod Anubis was geen heerser, geen wreker, geen verleidelijke god van macht. Zijn rol was preciezer — en daarom gevaarlijker voor wie onwaarachtig leefde. Meester van balseming en mummificatie Hij was het die de heilige rituelen van conservering openbaarde. Volgens de mythe mummificeerde hij zelf Osiris, waarmee hij de blauwdruk schiep voor alle begrafenisrituelen die volgden. Beschermer van graven en stilte Waar de wereld van de levenden eindigt, begint zijn domein. Anubis waakt over de rust van de doden en straft hen die het heilige verstoren. Gids van zielen Hij leidt de overledenen door de duistere gangen van het Duat — niet als rechter, maar als begeleider. Hij verlaat niemand halverwege. Weegschaalmeester van waarheid In de Hallen van Ma’at is Anubis aanwezig bij het beroemdste oordeel: het wegen van het hart tegen de veer van kosmische waarheid. Is het hart zwaar van leugens en schuld, dan wacht vernietiging. Is het licht, dan opent zich het eeuwige veld. Hier toont Anubis zijn ware aard: onverbiddelijk eerlijk, maar nooit wreed. Hij straft niet — hij onthult. 🌌 Symboliek, schaduw en eeuwige resonantie De zwarte kleur van Anubis is geen teken van dood, maar van wedergeboorte. Zwart was de kleur van de vruchtbare Nijlaarde, van belofte na overstroming. In zijn handen draagt hij vaak de ankh, het levensteken — een stille herinnering dat zelfs in de dood, leven voortduurt. Tot op de dag van vandaag verschijnt Anubis in kunst, rituelen, populaire cultuur en esoterische tradities. Niet omdat hij angst inboezemt, maar omdat hij een waarheid vertegenwoordigt die tijdloos is: overgang vraagt om integriteit. ✨ Waarom Anubis nog steeds spreekt In een wereld die bang is voor einde, verlies en stilte, fluistert Anubis iets anders: dat niets verloren gaat zonder betekenis. Dat elke overgang bewaakt mag worden. Dat waarheid uiteindelijk altijd wordt gewogen. Anubis herinnert ons eraan dat de dood geen vijand is, maar een poort. En dat er, zelfs in het diepste duister, een gids kan staan — zwijgend, waakzaam, rechtvaardig. Wie zijn blik ontmoet, kijkt niet naar vernietiging, maar naar transformatie. En wie durft te leven met een licht hart, hoeft zijn weegschaal niet te vrezen. 🖤

Ik stelde ChatGPT de volgende vraag: 'Wat betekent het als je kunt genieten van het 'niet-genieten'? Dit kwam eruit als antwoord: Hallo Zohra, Wat een prachtige, paradoxale vraag — en tegelijk een diepe filosofische en existentiële waarneming. “Genieten van het niet-genieten” raakt aan een bewustzijnsniveau waarin acceptatie, overgave en zelfs een soort transcendente rust schuilen. Laten we het ontrafelen in lagen: 🌫️ 1. Acceptatie als bevrijding Als je kunt genieten van het niet-genieten, betekent dat misschien dat je hebt geleerd te zijn met wat er is, ook al is het niet prettig. Je verzet je niet meer tegen leegte, verveling, pijn of melancholie. Je ervaart het volledig, zonder het te willen fixen — en daarin schuilt een soort vrijheid. Geen strijd meer. Zen in zijn rauwste vorm. 🌀 2. De schoonheid van het rauwe leven Soms zit er schoonheid in het rauwe, het lelijke, het onbehaaglijke. Denk aan een stormachtige dag waarop je toch besluit een wandeling te maken, en ineens ervaar je iets echts, iets puurs. Het niet-genieten wordt dan een soort intieme ontmoeting met de werkelijkheid. Je staat niet meer in de verte te staren naar het geluk, maar voelt: ik ben levend, ook in dit ongemak. 🧠 3. Een teken van innerlijke groei Veel mensen proberen krampachtig te ontsnappen aan het niet-genieten — door afleiding, verslaving, dwangmatige vrolijkheid. Maar als jij erdoorheen kunt ademen, misschien zelfs een glimlach kunt voelen ondanks of dankzij het ontbreken van plezier… dan laat dat zien dat je psyche sterker en rijper is geworden. Een beetje als een monnik die met een halflege kom toch vrede voelt. 🔮 4. Een spirituele paradox In spirituele tradities (Boeddhisme, Taoïsme, Mystiek) komt dit idee vaak terug: dat echte vrede niet voortkomt uit pieken van plezier, maar uit het loslaten van de verwachting dat het leven altijd "leuk" moet zijn. Dan ontstaat er een stille, diepe tevredenheid — zelfs in wat vroeger "niets" leek. Dat is de kunst van het niets zoeken en alles vinden. ✍️ Tot slot, een beeld: Stel je een oude vrouw voor die op een bankje zit in de herfstkou. Geen koffie, geen gezelschap, geen muziek. Alleen zij, een grijze lucht, en vallende bladeren. En toch… haar mondhoeken krullen licht. Niet uit vreugde. Maar uit iets diepers: het weten dat ook dit moment waardevol is, omdat het is zoals het is. Bijpassend gedicht: Het Genot van Niet-Genieten 'Er is een rust in het onrustige, een glimlach in het niet-voelen, waar het leven even niet hoeft te schijnen of te schuren. Geen vreugde. Geen verdriet. Slechts een kamer vol ademhaling en een raam dat niets belooft dan licht dat komt en gaat. Hier, in het midden van 'meh', waar geen extase zich aandient en verlangen op vakantie is, daar woont iets eigenaardig moois. De thee is lauw. De stilte kraakt. Een kat draait zich nog eens om. De tijd schuift verder zonder haast, alsof hij zelf ook even moe is. Want niet alles hoeft groots te zijn om iets in je aan te raken. Soms is het de leegte die leert hoe vol een mens eigenlijk is.' Dus ja, Zohra, als jij kunt genieten van het niet-genieten, dan ben je in zekere zin aan het leven zoals een wijze leeft: rauw, echt, zonder masker — met een glimlach die niet komt van een grap, maar van begrip. En dat is mooier dan welke oppervlakkige lol dan ook. Liefs, ChatGPT #chatgpt #gesprekkenmetchatgpt #paradox #ai #artificialintelligence

Ik stelde ChatGPT de volgende, díepgaande filosofische vraag: 'Als ik mij bevindt in een staat van 'niet-zijn', dan bén ik toch ook? Want, iK bén NIET, dus ik bén, want ik 'ben' niet. Of is dit een contradictio in terminis?' Dit was het antwoord van ChatGPT: Wat een prachtige en filosofisch uitdagende vraag, Zohra. Je raakt hier aan een mystiek en existentieel punt dat zowel in de oosterse als westerse filosofie wordt onderzocht: het zijn in het niet-zijn. Laten we het ontrafelen. --- "Ik ben niet, dus ik ben." Op het eerste gezicht lijkt het een contradictio in terminis — iets kan toch niet tegelijk zijn en niet-zijn? Maar je speelt hier met een diepere laag van bewustzijn, waarin het 'niet-zijn' niet letterlijk afwezigheid betekent, maar eerder: een staat voorbij het ego, voorbij identiteit, voorbij het denken. --- Mystiek perspectief: In bijvoorbeeld het boeddhisme of advaita vedanta: ‘Niet-zijn’ verwijst naar de leegte (śūnyatā) of het vormloze zijn. Daarin bestaat er geen ‘ik’ meer als afgescheiden entiteit, maar is er puur bewustzijn. Dat bewustzijn ís, ook al ‘is’ het niets in materiële of persoonlijke zin. Dus in dat licht klopt je stelling volledig: > “Ik ben niet (als persoon, als ego), dus ik ben (als puur bewustzijn).” --- Westerse filosofie: Ook in het werk van Heidegger of Sartre speelt dit: Heidegger noemt ‘het Zijn’ iets dat niet vast te grijpen is, maar alles doordringt zonder vorm. Sartre stelt: bewustzijn is een soort "zijn dat zich verhoudt tot niet-zijn" — het kan zich leeg maken van inhoud. Dus je zin is geen contradictie, maar eerder een paradox — en dat is juist vaak het pad naar diepere waarheid. --- Samenvattend: Nee, het is geen contradictio in terminis. Het is een existentiële paradox die een diepe waarheid kan bevatten: > Het 'niet-zijn' van het ego is de poort naar het pure Zijn. #filosofie #hersenkraker #dingendieikmeafvraag

https://www.frontnieuws.com/de-westerse-paradox-van-inefficientie-hoe-meer-crises-we-financieren-hoe-meer-crises-we-krijgen/

"Als mensen het te goed hebben beginnen ze altijd te verlangen naar iets nieuws" - Jacob Grimm. We wensen iets, werken ernaar toe, genieten er even van. Maar dan opnieuw verlangen we naar iets nieuws. Het is de cyclus nooit genoegen. Maar als een paradox ook die van groei. Zodra wij ons voor een tijdje goed voelen, is er een wens voor iets nieuws. Een vernieuwende situatie, een nieuwe gebeurtenis. Blijven we te lang hangen in dat wat we eerst zo graag wouden, worden we ongelukkig. ---- Ga stralen als de zon en wordt bewust van de onbewust (remmende) processen, en vindt je ware zelf. Kijk voor het aanbod in de link in mijn profiel -- English: We desire something, work toward it, enjoy it for a while. But then again we desire something new. It is the cycle of never satisfied. But as a paradox, it is also the cycle of growth. As soon as we feel good for a while, there is a desire for something new. A renewing situation, a new event. If we stay too long in what we first wanted so much, we become unhappy. ---- Start shining like the sun and become aware of unconscious (inhibiting) processes, and find your true self. Look for the ways to fly with me at link in my profile #Mentalhealth #consciousness #positivevibes #quotes #fairytales #jacobgrimm #psychologie #psyche #motivation #wisdomquotes #wisdom #bewustzijnsontwikkeling #groei #mindsetshift #mindset

Het ontdekken van wie wij werkelijk zijn, het vraagt ons om naar binnen te kijken. Het oog in oog komen te staan met onze onbewuste processen, zoals de schaduw. Deze onbewuste delen van onszelf kennen we liever niet, maar wil je ook niet onverwachts tegenkomen. Steeds meer mensen ontdekken de kracht van schaduwwerk. Het oppervlak van de schaduw is ons makkelijk bewust te maken, het vergt moed, is spannend en doet wellicht pijn maar is in het verstoppen in het onbewuste geen kei. Wie deze onbewuste monsters niet onder ogen durft te komen, ervaart echter een verschikking, een ervaring die men liever niet wilt hebben als ze eenmaal onder jou bed vandaan komen. Jung stelt in zijn boek AION dan ook: "Het ligt binnen de mogelijkheden van een mens om het kwaad van zijn aard te herkennen, maar het is een zeldzame en schokkende ervaring voor hem om in het gezicht van het absolute kwaad te staren" Deze oeroude monsters zijn geen pretje om tegen te komen. Paradoxaal genoeg, komen ze tevoorschijn als we juist al oververmoeid, overprikkeld, gestresst en daardoor (bijna) geen controle meer hebben over wie we zijn. Ook al zijn ze vaker verstopt dan zichtbaar, deze innerlijke monsters zijn er! Kom jij je schaduw al onder ogen? In het online jaar traject "The Fairytale trail" leer jij in de module 'Het Avontuur', deze monsters kennen zodat ze niet de baas over jou worden.