Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet.
Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"".
De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten.
Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie.
Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6).
Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld.
Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels.
Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma.
Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend.
Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt.
Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)
Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"".
De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten.
Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie.
Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6).
Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld.
Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels.
Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma.
Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend.
Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt.
Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)
Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet.
Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"".
De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten.
Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie.
Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6).
Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld.
Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels.
Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma.
Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend.
Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt.
Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)
Deutsch
Dutch
