Tien jaar lang ben ik cliënt geweest bij Thuiszorgorganisatie De Zellingen . Zes van die jaren had ik een vaste hulp. Mijn huis was altijd spic en span. Geen discussie, geen twijfel—het werkte gewoon.
Tot eind 2025.
Mijn vaste hulp vertrok… en wat daarna volgde is iets waar ik nu open over wil zijn.
Vier wekenlang nadat mijn vaste hulp vertrok kwam er helemaal niemand. Geen schoonmaak, geen ondersteuning, niets. Daarna kwamen er af en toe medewerkers, maar vaak:
- was er geen personeel beschikbaar
- bleven ze korter dan de afgesproken 2,5 uur..Ze bleven vaak maar een uur, stonden eerst een half uur met me te kletsen, deden met de Franse slag mijn huis en waren na 30 á 45 minuten al klaar
- of haakten ze na één of twee keer af, zogenaamd omdat ze bang waren voor mijn kat. Een keer heeft zij uitgehaald naar een medewerker die te dichtbij kwam uit angst, omdat het voor haar vreemde mensen waren die haar territorium binnendrongen.
De reden? Personeelstekort, werd mij verteld.
Maar ondertussen gebeurde er iets anders.
De situatie in mijn woning verslechterde—logisch, want ik ben juist afhankelijk van deze hulp. En in plaats van dat dit werd gezien als gevolg van het uitblijven van zorg, werd het tegen mij gebruikt.
Medewerkers schreven rapportages waarin ik werd neergezet als “onhygiënisch” en "rommelig"..
Zonder context. Zonder eerlijk verhaal.
Bijvoorbeeld:
Er werd gesproken over “10 vuilniszakken”, terwijl het in werkelijkheid ging om 2 grote zakken en een paar kleine pedaalemmerzakjes—opgebouwd in weken waarin niemand kwam helpen. Zelf kan ik dit namelijk niet weggooien vanwege mijn lichamelijke conditie
Er werd geklaagd over een kattenbak. Over een vloer. Over een aanrecht. Ik was 1 keer vergeten kattengrit te bestellen en kon dus die week mijn kattenbak niet schoonmaken. Ik legde dit uit aan de medewerker die het zó verpakte dat het leek alsof ik wekenlang mijn kattenbak niet schoonmaakte. Kattengrit zou de volgende dag bezorgd worden dus ik vroeg om hun begrip, wat zij schijnbaar toonden. Achter mijn rug klaagden zij bij de coördinator dat ik wekenlang mijn kattenbak niet had schoongemaakt
Maar niemand schreef:
“Deze cliënt heeft wekenlang geen hulp gehad.”
En toen kwam het echte verhaal naar boven.
Mij werd verteld dat medewerkers niet meer bij mij willen werken vanwege:
- de “onhygiënische staat” (die dus ontstond door hun afwezigheid)
- mijn kat, die angstig reageert op vreemde mensen
- en zelfs… de geur van roken (ik rook nóóit in het bijzijn van medewerkers)
Laat dat even bezinken.
Ik rook niet tijdens hun werk. Ik houd rekening met hun komst. Maar dit wordt alsnog gebruikt als reden.
En dan komt het meest wrange:
Bepaalde taken, zoals het wegbrengen van afval, zouden volgens hen niet eens tot hun takenpakket behoren.
Maar ik kan dit zelf fysiek niet.
Dus wat gebeurt hier eigenlijk?
De zorg valt weg.
De situatie verslechtert.
En vervolgens wordt dat gebruikt om de zorg nóg verder te beperken.
Een vicieuze cirkel.
Ik heb lange tijd mijn mond gehouden. Ik wilde geen “lastige cliënt” zijn. Ik had begrip voor 'personeelstekorten'. Maar als je na 5 maanden nog steeds geen nieuwe vaste hulp hebt gaat het toch de spuigaten uitlopen?
Maar begrip werkt maar één kant op als je niet oppast.
En nu sta ik hier:
- met een huis dat langzaam vervuilt door gebrek aan hulp
- met een dossier waarin ik verkeerd word neergezet
- en met medewerkers die niet meer willen komen
Dit is niet alleen mijn verhaal.
Dit is wat er gebeurt als systemen falen en de gevolgen bij de cliënt terechtkomen.
Ik heb inmiddels een klacht ingediend en ben in gesprek met de gemeente. Maar tot op heden nog geem antwoord
Niet omdat ik wil vechten.
Maar omdat ik weiger om verantwoordelijk gehouden te worden voor iets wat buiten mijn macht ligt.
Iedereen verdient zorg die werkt.
Iedereen verdient eerlijke behandeling.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Iedereen verdient het om gezien te worden zoals ze werkelijk zijn—niet zoals ze op papier worden neergezet.
#zellingen #thuiszorg
Tot eind 2025.
Mijn vaste hulp vertrok… en wat daarna volgde is iets waar ik nu open over wil zijn.
Vier wekenlang nadat mijn vaste hulp vertrok kwam er helemaal niemand. Geen schoonmaak, geen ondersteuning, niets. Daarna kwamen er af en toe medewerkers, maar vaak:
- was er geen personeel beschikbaar
- bleven ze korter dan de afgesproken 2,5 uur..Ze bleven vaak maar een uur, stonden eerst een half uur met me te kletsen, deden met de Franse slag mijn huis en waren na 30 á 45 minuten al klaar
- of haakten ze na één of twee keer af, zogenaamd omdat ze bang waren voor mijn kat. Een keer heeft zij uitgehaald naar een medewerker die te dichtbij kwam uit angst, omdat het voor haar vreemde mensen waren die haar territorium binnendrongen.
De reden? Personeelstekort, werd mij verteld.
Maar ondertussen gebeurde er iets anders.
De situatie in mijn woning verslechterde—logisch, want ik ben juist afhankelijk van deze hulp. En in plaats van dat dit werd gezien als gevolg van het uitblijven van zorg, werd het tegen mij gebruikt.
Medewerkers schreven rapportages waarin ik werd neergezet als “onhygiënisch” en "rommelig"..
Zonder context. Zonder eerlijk verhaal.
Bijvoorbeeld:
Er werd gesproken over “10 vuilniszakken”, terwijl het in werkelijkheid ging om 2 grote zakken en een paar kleine pedaalemmerzakjes—opgebouwd in weken waarin niemand kwam helpen. Zelf kan ik dit namelijk niet weggooien vanwege mijn lichamelijke conditie
Er werd geklaagd over een kattenbak. Over een vloer. Over een aanrecht. Ik was 1 keer vergeten kattengrit te bestellen en kon dus die week mijn kattenbak niet schoonmaken. Ik legde dit uit aan de medewerker die het zó verpakte dat het leek alsof ik wekenlang mijn kattenbak niet schoonmaakte. Kattengrit zou de volgende dag bezorgd worden dus ik vroeg om hun begrip, wat zij schijnbaar toonden. Achter mijn rug klaagden zij bij de coördinator dat ik wekenlang mijn kattenbak niet had schoongemaakt
Maar niemand schreef:
“Deze cliënt heeft wekenlang geen hulp gehad.”
En toen kwam het echte verhaal naar boven.
Mij werd verteld dat medewerkers niet meer bij mij willen werken vanwege:
- de “onhygiënische staat” (die dus ontstond door hun afwezigheid)
- mijn kat, die angstig reageert op vreemde mensen
- en zelfs… de geur van roken (ik rook nóóit in het bijzijn van medewerkers)
Laat dat even bezinken.
Ik rook niet tijdens hun werk. Ik houd rekening met hun komst. Maar dit wordt alsnog gebruikt als reden.
En dan komt het meest wrange:
Bepaalde taken, zoals het wegbrengen van afval, zouden volgens hen niet eens tot hun takenpakket behoren.
Maar ik kan dit zelf fysiek niet.
Dus wat gebeurt hier eigenlijk?
De zorg valt weg.
De situatie verslechtert.
En vervolgens wordt dat gebruikt om de zorg nóg verder te beperken.
Een vicieuze cirkel.
Ik heb lange tijd mijn mond gehouden. Ik wilde geen “lastige cliënt” zijn. Ik had begrip voor 'personeelstekorten'. Maar als je na 5 maanden nog steeds geen nieuwe vaste hulp hebt gaat het toch de spuigaten uitlopen?
Maar begrip werkt maar één kant op als je niet oppast.
En nu sta ik hier:
- met een huis dat langzaam vervuilt door gebrek aan hulp
- met een dossier waarin ik verkeerd word neergezet
- en met medewerkers die niet meer willen komen
Dit is niet alleen mijn verhaal.
Dit is wat er gebeurt als systemen falen en de gevolgen bij de cliënt terechtkomen.
Ik heb inmiddels een klacht ingediend en ben in gesprek met de gemeente. Maar tot op heden nog geem antwoord
Niet omdat ik wil vechten.
Maar omdat ik weiger om verantwoordelijk gehouden te worden voor iets wat buiten mijn macht ligt.
Iedereen verdient zorg die werkt.
Iedereen verdient eerlijke behandeling.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Iedereen verdient het om gezien te worden zoals ze werkelijk zijn—niet zoals ze op papier worden neergezet.
#zellingen #thuiszorg
Tien jaar lang ben ik cliënt geweest bij Thuiszorgorganisatie De Zellingen . Zes van die jaren had ik een vaste hulp. Mijn huis was altijd spic en span. Geen discussie, geen twijfel—het werkte gewoon.
Tot eind 2025.
Mijn vaste hulp vertrok… en wat daarna volgde is iets waar ik nu open over wil zijn.
Vier wekenlang nadat mijn vaste hulp vertrok kwam er helemaal niemand. Geen schoonmaak, geen ondersteuning, niets. Daarna kwamen er af en toe medewerkers, maar vaak:
- was er geen personeel beschikbaar
- bleven ze korter dan de afgesproken 2,5 uur..Ze bleven vaak maar een uur, stonden eerst een half uur met me te kletsen, deden met de Franse slag mijn huis en waren na 30 á 45 minuten al klaar
- of haakten ze na één of twee keer af, zogenaamd omdat ze bang waren voor mijn kat. Een keer heeft zij uitgehaald naar een medewerker die te dichtbij kwam uit angst, omdat het voor haar vreemde mensen waren die haar territorium binnendrongen.
De reden? Personeelstekort, werd mij verteld.
Maar ondertussen gebeurde er iets anders.
De situatie in mijn woning verslechterde—logisch, want ik ben juist afhankelijk van deze hulp. En in plaats van dat dit werd gezien als gevolg van het uitblijven van zorg, werd het tegen mij gebruikt.
Medewerkers schreven rapportages waarin ik werd neergezet als “onhygiënisch” en "rommelig"..
Zonder context. Zonder eerlijk verhaal.
Bijvoorbeeld:
Er werd gesproken over “10 vuilniszakken”, terwijl het in werkelijkheid ging om 2 grote zakken en een paar kleine pedaalemmerzakjes—opgebouwd in weken waarin niemand kwam helpen. Zelf kan ik dit namelijk niet weggooien vanwege mijn lichamelijke conditie
Er werd geklaagd over een kattenbak. Over een vloer. Over een aanrecht. Ik was 1 keer vergeten kattengrit te bestellen en kon dus die week mijn kattenbak niet schoonmaken. Ik legde dit uit aan de medewerker die het zó verpakte dat het leek alsof ik wekenlang mijn kattenbak niet schoonmaakte. Kattengrit zou de volgende dag bezorgd worden dus ik vroeg om hun begrip, wat zij schijnbaar toonden. Achter mijn rug klaagden zij bij de coördinator dat ik wekenlang mijn kattenbak niet had schoongemaakt
Maar niemand schreef:
“Deze cliënt heeft wekenlang geen hulp gehad.”
En toen kwam het echte verhaal naar boven.
Mij werd verteld dat medewerkers niet meer bij mij willen werken vanwege:
- de “onhygiënische staat” (die dus ontstond door hun afwezigheid)
- mijn kat, die angstig reageert op vreemde mensen
- en zelfs… de geur van roken (ik rook nóóit in het bijzijn van medewerkers)
Laat dat even bezinken.
Ik rook niet tijdens hun werk. Ik houd rekening met hun komst. Maar dit wordt alsnog gebruikt als reden.
En dan komt het meest wrange:
Bepaalde taken, zoals het wegbrengen van afval, zouden volgens hen niet eens tot hun takenpakket behoren.
Maar ik kan dit zelf fysiek niet.
Dus wat gebeurt hier eigenlijk?
De zorg valt weg.
De situatie verslechtert.
En vervolgens wordt dat gebruikt om de zorg nóg verder te beperken.
Een vicieuze cirkel.
Ik heb lange tijd mijn mond gehouden. Ik wilde geen “lastige cliënt” zijn. Ik had begrip voor 'personeelstekorten'. Maar als je na 5 maanden nog steeds geen nieuwe vaste hulp hebt gaat het toch de spuigaten uitlopen?
Maar begrip werkt maar één kant op als je niet oppast.
En nu sta ik hier:
- met een huis dat langzaam vervuilt door gebrek aan hulp
- met een dossier waarin ik verkeerd word neergezet
- en met medewerkers die niet meer willen komen
Dit is niet alleen mijn verhaal.
Dit is wat er gebeurt als systemen falen en de gevolgen bij de cliënt terechtkomen.
Ik heb inmiddels een klacht ingediend en ben in gesprek met de gemeente. Maar tot op heden nog geem antwoord
Niet omdat ik wil vechten.
Maar omdat ik weiger om verantwoordelijk gehouden te worden voor iets wat buiten mijn macht ligt.
Iedereen verdient zorg die werkt.
Iedereen verdient eerlijke behandeling.
En misschien nog wel het belangrijkste:
Iedereen verdient het om gezien te worden zoals ze werkelijk zijn—niet zoals ze op papier worden neergezet.
#zellingen #thuiszorg
English
Deutsch
