Op en onder de Wijde AA Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen! De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen. Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt... Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano. Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar. Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt. Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit. Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren. Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder. Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken. Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval? Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn. Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie. Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten. Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr..... Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.

🏙️😱 CHONGQING: DE STAD WAAR DE ZWAARTEKRACHT OOK EVEN MOEST NADENKEN 😂 Er zijn steden die indrukwekkend zijn. Er zijn steden die gigantisch zijn. En dan heb je Chongqing in China… een stad waarvan je na vijf minuten rondkijken denkt: “Wie heeft dit in vredesnaam ontworpen?!” 🤣 Chongqing wordt regelmatig de ‘8D City’ genoemd. Niet omdat Chinezen stiekem toegang hebben tot een achtste dimensie, maar omdat de stad zó extreem verticaal en gelaagd is gebouwd dat je hersenen er bijna kortsluiting van krijgen. De stad ligt midden in een bergachtig gebied, aan de samenkomst van de Yangtze en de Jialing. Vlakke grond is schaars. Dus wat doe je als je miljarden mensen, woningen, wegen en openbaar vervoer kwijt moet? Juist. Je bouwt omhoog. En daarna nóg een keer omhoog. 😂 Je kunt in Chongqing een gebouw binnengaan op straatniveau, een paar verdiepingen omhooggaan en vervolgens op een andere ‘begane grond’ uitkomen. Wegen kunnen boven elkaar liggen, bruggen kruisen elkaar op verschillende hoogtes en sommige gebouwen lijken letterlijk uit de bergwand te groeien. Maar dan komt de vraag die ik mezelf ook stelde: HOE BLIJFT AL DAT ENORME GEWICHT IN GODSNAAM STAAN?! 😱 Nou… daar gaat behoorlijk wat techniek achter schuil. Een gigantisch gebouw staat natuurlijk niet zomaar op een paar tegels. Het gewicht wordt via dragende kolommen en wanden naar enorme funderingen geleid. Die funderingen brengen de belasting vervolgens over naar de bodem en, waar nodig, naar diepere en stevigere grondlagen of rots. Onder zo'n indrukwekkende wolkenkrabber zie je dus niets van wat er werkelijk gebeurt. Boven de grond zie je glas, beton en staal; onder de grond kan een gigantisch systeem van funderingen en palen zitten dat het hele gevaarte overeind houdt. En het gaat niet alleen om het gewicht. Ingenieurs moeten ook rekening houden met wind, trillingen, aardbevingen, verkeer, metro's, temperatuurverschillen en zelfs kleine bewegingen van het gebouw. Een wolkenkrabber hoeft namelijk helemaal niet volledig onbeweeglijk te zijn. Een beetje gecontroleerd meebewegen is juist normaal. En dan heeft Chongqing nóg een bizarre troef: 🚝 De metro rijdt dwars door een flatgebouw! Bij station Liziba loopt de monorail letterlijk door een woongebouw heen. Het is geen ongelukje waarbij iemand tijdens de bouw dacht: “Oeps, daar stond nog een flat.” 😂 Het station en de constructie zijn bewust op elkaar afgestemd. De spoorlijn is geïntegreerd in het gebouw en er zijn maatregelen genomen om trillingen en geluid te beperken. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Chongqing ook wegen en verkeersknooppunten die uit meerdere niveaus bestaan. Je navigatie kan daar dus waarschijnlijk zeggen: “U bent gearriveerd.” En jij staat vervolgens op niveau 6 terwijl je bestemming op niveau 2 ligt. 🤣 Wat ik misschien nog het fascinerendste vind, is dat Chongqing helemaal geen futuristische filmset is. Dit is gewoon een echte stad waar miljoenen mensen wonen, werken, eten, boodschappen doen en dagelijks met de metro gaan. Voor ons is een trein die door een flat rijdt: 😱 “WTF?!” Voor een inwoner van Chongqing: 😐 “Ja hoor. Lijn 2.” Chongqing laat eigenlijk prachtig zien hoe ver menselijke techniek kan gaan wanneer de natuur zegt: “Hier krijg je geen vlak stukje land.” En de mens antwoordt: “Geen probleem. Dan bouwen we gewoon een stad tegen de berg op.” 😂🏙️🇨🇳 Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind Chongqing werkelijk één van de meest bizarre en fascinerende steden ter wereld. Het lijkt soms alsof Blade Runner, een Chinese fantasyfilm en SimCity samen een baby hebben gekregen. 😏🤣 #Chongqing #China #Architectuur #Techniek #Futuristisch #Steden #WistJeDat #Reizen #Bijzonder #8DCity

Goedemorgen, vanuit een halfbewolkt Den Haag wens ik jullie een fijne zondag.

🌑 SCHADUWWERK BOODSCHAP VOOR ZATERDAG, 15 AUGUSTUS 2026 ✨ Als dit bericht jou bereikt, is het voor jou bedoeld. ✨ Vandaag komt er een confronterende boodschap vanuit het collectief. De kaart die zich aandient is: 🖤 NUMBNESS — VERDOVING “To feel pain is to be alive and human.” Pijn voelen betekent dat je leeft en mens bent. Deze kaart gaat over iets wat velen van ons ooit hebben geleerd: niet meer voelen. Niet omdat we geen gevoelens hebben, maar omdat we op een bepaald moment besloten — bewust of onbewust — dat voelen te pijnlijk, te overweldigend of simpelweg te veel werd. Misschien heb je jezelf aangeleerd om sterk te zijn, niet meer te huilen, niets te verwachten en mensen niet écht dichtbij te laten komen. Om te zeggen: “Het kan me niets schelen.” Terwijl het je diep vanbinnen misschien juist ontzettend veel kan schelen. 🌑 Dát is de schaduw die vandaag gezien wil worden. Er is een verschil tussen innerlijke rust en emotionele verdoving. Rust zegt: “Ik voel dit, maar het overspoelt mij niet.” Verdoving zegt: “Ik wil hier helemaal niets meer bij voelen.” Misschien heb je jezelf zo goed leren beschermen tegen pijn, dat je ook een stukje van je vermogen om vreugde, liefde, verbinding, verlangen en verwondering te voelen hebt afgesloten. Want een muur die pijn buiten houdt, houdt uiteindelijk ook andere dingen buiten. 🪞 WAAR BEN JIJ GESTOPT MET VOELEN? Vraag jezelf vandaag eerlijk af: Waar ben ik gestopt met voelen omdat voelen te pijnlijk werd? Wat zit er werkelijk onder jouw “het maakt me niet uit”? Is het écht onverschilligheid? Of zit daar verdriet onder? Teleurstelling? Boosheid? Angst? Rouw? Verlangen? Soms is “het maakt me niet uit” slechts verdriet dat zijn stem is kwijtgeraakt. 🌸 SENSITIVITY — GEVOELIGHEID Je gevoeligheid is geen zwakte. Misschien heb je jezelf aangeleerd minder te voelen omdat je vaak gekwetst bent. Maar gevoeligheid betekent óók dat je kunt genieten, liefhebben, lachen en opnieuw enthousiast worden. 🥀 INDIFFERENCE — ONVERSCHILLIGHEID Wanneer je vaak genoeg teleurgesteld bent, kan het verleidelijk worden om niets meer te verwachten. Maar wie niets meer verwacht, kan zichzelf uiteindelijk ook afsluiten voor het onverwachte wonder. Je beschermt jezelf tegen verdriet… maar misschien ook tegen liefde, nieuwe verbinding, plezier, avontuur en hoop. 🌘 DISCONNECTION — VERBINDING VERLIEZEN Deze kaart vraagt: Waar ben jij losgeraakt van jezelf? Niet alleen van andere mensen, maar van je eigen gevoelens, behoeften en verlangens. Verdoving ontstaat vaak omdat een deel van ons ooit heeft geprobeerd ons te beschermen. Wat jou vroeger beschermde, kan je vandaag echter gevangen houden. 🔥 HET VUUR ONDER DE AS Kijk naar de afbeelding van de kaart. Een kleine menselijke figuur staat tegenover een enorme donkere, bijna hartvormige wolk. Maar onder die duisternis brandt vuur. Alsof er onder al die verdoving nog steeds iets leeft. Je gevoel is niet verdwenen. Je hart is niet dood. Je bent niet gevoelloos geworden omdat er niets meer in je zit. Misschien heb je jezelf simpelweg heel lang moeten beschermen. Maar onder die bescherming kan nog steeds vuur branden: verdriet, liefde, woede, verlangen, hoop en levenslust. 🕯️ DE BOODSCHAP VOOR JOU Deze kaart vraagt niet om je pijn opnieuw open te trekken. Schaduwwerk betekent niet dat je jezelf geestelijk moet martelen. Het betekent soms simpelweg: erkennen wat er is. Een traan toelaten. Toegeven dat iets je nog steeds raakt. Erkennen dat je iemand mist. Toegeven dat je boos bent. Toegeven dat je ergens naar verlangt. Of zeggen: “Ik dacht dat ik hieroverheen was, maar blijkbaar zit hier nog iets.” Dat is geen zwakte. Dat is bewustwording. 🌑 ALS DIT BERICHT JOU BEREIKT, VRAAG JEZELF DAN AF: Waar gebruik ik verdoving als bescherming? Welke emotie probeer ik niet te voelen? Wat zit er achter mijn onverschilligheid? Waar ben ik van mezelf verwijderd geraakt? Wat zou er gebeuren als ik mezelf toestemming geef om weer te voelen? Want misschien is de pijn waar je zo lang voor bent weggelopen niet gekomen om je te breken. Misschien is ze gekomen om je eraan te herinneren dat je nog leeft. 🖤 “To feel pain is to be alive and human.” En soms begint heling niet wanneer de pijn verdwijnt… maar wanneer we eindelijk durven zeggen: “Ik voel je. En ik hoef je niet langer weg te duwen.” 🌘 Vandaag is de uitnodiging: voel wat je voelt. Zonder oordeel. Zonder schaamte. Zonder jezelf te veroordelen. Het is bewijs dat je leeft. ✨ Als deze boodschap je raakt, vraag jezelf dan niet af waarom je dit bericht tegenkwam. Vraag jezelf af wat erin jou geraakt werd. Misschien is dát precies waar jouw schaduwwerk vandaag begint. #Schaduwwerk #ShadowWork #Numbness #Zelfreflectie #InnerlijkWerk #HealingJourney #Bewustwording #Zelfliefde #EmotioneleHealing #SpiritueleGroei #Orakelboodschap #Dagkaart #CollectieveBoodschap #15Augustus2026

Sorry dat ik even niet aanwezig ben. Ik zit niet lekker in mijn vel, heb nergens zin in en social media komt me even mijn neusgaten uit. Ook ben ik alle complotten en narigheid even helemaal beu. Ik ben momenteel een onweerswolk 🌩️

FF lachen vandaag.👍👍👍😂😂😂😂 Rob Jetten komt om het leven bij een verkeersongeluk... 🚘 Zijn ziel komt bij de Hemelpoort en wordt ontvangen door Petrus. “Welkom bij de hemel”, zegt Petrus. “Er is een klein probleem. Ik kan je niet zomaar binnenlaten. We zien zelden een zo hoog geplaatst persoon aan de Hemelpoort, zie je, dus weten we niet meteen wat we met jou moeten doen.”😇 “Geen probleem, laat me gewoon binnen”, zegt de politicus. “Nou, dat zou ik wel willen, maar ik heb orders van hogerhand. Dit zullen we doen: je brengt 1 dag door in de hel en 1 dag in de hemel. Daarna kun je kiezen waar je de eeuwigheid wilt doorbrengen.” “Echt, ik weet het al. Ik wil naar de hemel”, zegt de politicus. “Het spijt me, maar we hebben hier zo onze regels”, zegt Petrus. Zo wordt de politicus door Petrus geëscorteerd naar de lift en ze gaan naar beneden, naar beneden en nog verder naar beneden naar de hel. De deuren gaan open en plotseling staat hij midden op een mooie groene golfbaan. Op een afstandje staat het clubhuis met daarvoor al zijn oude vrienden en andere politici met wie hij heeft gewerkt. Ze zijn allemaal heel blij en gekleed in avondtenue. Ze rennen naar hem toe, schudden zijn hand en halen de goede tijden op die ze hadden toen ze steeds rijker werden op kosten van de burgers. Ze spelen een prettig partijtje golf en bij het diner hebben ze kreeft, kaviaar en champagne. De duivel zelf is ook aanwezig, die waarachtig een vriendelijke kerel is en zich vermaakte met dansen en grappen vertellen.🏒🦞🍾🥂 Ze hebben het geweldig samen en voordat hij het in de gaten heeft, is het tijd om te vertrekken. Iedereen neemt hartelijk afscheid van hem en wuift terwijl de lift naar boven gaat. De lift gaat omhoog, omhoog, omhoog en als hij stopt, staat Petrus hem al op te wachten. “Nu is het tijd om de hemel te bezoeken.” In de hemel is het heel gezellig. Hij spendeert zijn tijd met het vergezellen van blije zielen die van wolk naar wolk dansen, de harp bespelen en zingen. Ze hebben het dus goed naar de zin, maar voordat hij er erg in heeft, zijn die 24 uur ook voorbij en komt Petrus naar hem toe. “Welnu, je hebt een dag in de hel doorgebracht en een dag in de hemel. Maak nu je keuze voor de eeuwigheid.”😇 De politicus wacht even. Dan antwoordt hij: “Wel, Wel, ik zou het van tevoren nooit gezegd hebben, ik bedoel, de hemel was geweldig, maar ik denk toch dat ik beter af ben in de hel.” Aldus escorteert Petrus hem naar de lift en hij suist naar beneden, naar beneden en naar beneden. De deuren van de lift gaan open en hij staat in een dor landschap bedekt met vuil en afval. Hij ziet al zijn vrienden, gekleed in lompen, het afval oprapen en in zwarte zakken stoppen, terwijl er steeds meer afval naar beneden valt.↕️ De duivel komt naar hem toe en slaat zijn armen om hem heen. “”Ik begrijp er niets van”, stamelt Rob Jetten “Gisteren was ik hier ook en toen waren er een golfbaan en een clubhuis. We aten kreeft en kaviaar en we dronken champagne. We hadden het hier geweldig. Nu is er alleen maar een dor landschap vol afval en mijn vrienden zien er vreselijk uit. Wat is er gebeurd?”🤔 De duivel kijkt hem aan, lacht en zegt: “Gisteren waren we op campagne... vandaag heb je gekozen.”

Heb je er ooit bij stilgestaan dat de wereld geen seconde pauzeert wanneer jij straks je laatste adem uitblaast? ⏳ Mensen verlaten deze wereld elke dag, en het leven raast onverminderd door, alsof er absoluut niets is gebeurd. Het maakt helemaal niets uit hoeveel geld je hebt verdiend, welke grootse plannen je hebt gesmeed en over welke futiliteiten je nachtenlang hebt liggen piekeren. Er komt een dag dat je er niet meer bent. En het leven zal echt niet voor jou op de rem trappen. Je spullen worden verdeeld of ergens in een doos vergeten. Op je werk hebben ze je sneller vervangen dan je denkt. De mensen die je intens liefhad zullen rouwen, maar uiteindelijk zullen ook zij opnieuw leren leven en lachen. Want de tijd kent geen genade. Alles wat zo ontzettend belangrijk leek, verdampt in het niets. Wat rest, is slechts stilte. 🍂 Is het dan echt de moeite waard om je dagen te slijten in een constante waas van haast en stress? Om te blijven jagen op spullen die je toch nooit mee kunt nemen? Als we ons echt bewust zouden zijn van onze eigen eindigheid, zouden we compleet anders leven. We zouden de kleding dragen waar we ons fantastisch in voelen. We zouden vaker ruzies bijleggen. We zouden minder oordelen. We zouden ""ik hou van je"" zeggen, zomaar, zonder terughoudendheid. Als we zouden accepteren dat ons pad eindig is, zouden we vaker naar de wolken kijken. We zouden oprecht en hardop lachen. We zouden dansen, zelfs als we geen ritmegevoel hebben. En we zouden stoppen met leven alsof we een onbeperkt tegoed aan dagen hebben. Elke seconde verlaten mensen deze wereld. Dag in, dag uit. Vraag jezelf eens eerlijk af: wat doe jij eigenlijk met de tijd die je gegeven is? Leef. Vergeef. Heb lief. ❤️ En zorg ervoor dat je een spoor van licht achterlaat, in plaats van zomaar wat dozen met spullen. ✨

De Veluwe-methode: Waarom kappen als je kunt fakkelen? Wat hebben we in Nederland toch een heerlijk praktische defensieorganisatie. Terwijl heel protesterend Nederland zich druk maakt over de kap van een paar zielige dennenbomen voor een munitiedepot, lost Defensie het probleem gewoon op hun gemak op. Want zeg nou zelf: waarom zou je dure houthakkers inhuren en eindeloos procederen over stikstofrechten, als een verdwaalde lichtkogel tijdens een oefening precies hetzelfde resultaat geeft? Het is een briljante nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: ruimte planning door defensie pyromaantjes. Natuurorganisaties huilen om de zwarte vlaktes bij 't Harde, maar laten we eerlijk zijn: die kale vlaktes schelen een hoop werk. Geen gedoe meer met de Vogelrichtlijn als de vogels toch al zijn weggebarbecued. En die lastige Natura 2000 regels? Die zijn vast een stuk soepeler als de "natuur" in kwestie meer weg heeft van een asbak dan van een bos. Het is ook ontzettend sociaal van de landmacht. De brandweer mag van een afstandje toekijken hoe de oude munitie in de grond spontaan tot leven komt , een soort gratis vuurwerkshow voor de mannen van de lokale vrijwillige blusploeg. "We kunnen er niet bij vanwege explosiegevaar," zeggen ze dan met een knipoog. Dat is geen falen, dat is een test van de lokale crisisbeheersing! Bovendien bespaart dit de staatskas miljoenen. Die nieuwe munitie depots moeten immers ergens komen. En wat is nu een betere plek voor een magazijn vol explosieven dan een terrein dat zichzelf preventief alvast heeft kaalgebrand? Het is eigenlijk gewoon een hele grote, rokende bouwtekening. Dus, inwoners van de Veluwe: niet zo zeuren over die rookwolk boven je achtertuin. Dat is simpelweg de geur van efficiëntie. Defensie ruimt de natuur niet op, ze maken gewoon ruimte voor de toekomst. En als u straks vanuit uw raam naar een zwartgeblakerde zandbak kijkt, denk dan maar zo: in ieder geval is er nu plek voor die prachtige, gloednieuwe munitiebunkers. Heeft de natuur toch nog een functie gekregen. Gerard Krispijn

Heb je ooit acht jaar van je leven aan iemand gegeven, om er op een doodgewone middag achter te komen dat je blijkbaar minder waard bent dan een nieuwe iPad? Het overkwam mij gisteren. Acht jaar lang was ik de gratis, fulltime oppas. Gisteren keken mijn kleinkinderen me recht in de ogen aan en zeiden dat de ""andere oma"" veel leuker is, omdat ze nooit moppert en tablets cadeau doet. Ik ben namelijk ""Oma van de boterhammen"". Degene die ze naar school fietst, snotneuzen afveegt, wast, strijkt, zware rugzakken tilt, het licht achter ze uitdoet en ze instopt als hun ouders ""weer eens moeten overwerken"". De andere oma is ""Oma Glamour"". Zij verschijnt precies één keer per kwartaal: met een enorm boeket, gehuld in een wolk van zware parfum, en gewapend met glanzende cadeautasjes. Ze heeft er geen flauw benul van hoe het is om een ziek kind de hele nacht te moeten wiegen. Maar ze weet wel exact wat de nieuwste Apple-gadgets kosten. Gisteren vertelden mijn kleinkinderen me dat ze wensten dat ik meer zoals zij was. En voor het eerst in mijn leven wist ik precies hoe het voelt om volkomen onzichtbaar te zijn in je eigen familie. Ik ben Ans. 63 jaar oud. Ik heb een dochter, Sanne, en twee kleinkinderen: Bram ( en Emma (6). Sanne werkt, en haar man Jeroen ook. En omdat er ""geen geld"" was voor de naschoolse opvang, werd er min of meer besloten dat ik, kersverse pensionada, de rest van mijn vrije jaren op het altaar van hún gezin zou offeren. Dat deed ik. Bewust. En met alle liefde en toewijding van de wereld. Mijn wekker gaat om 5:30 uur. Om 6:30 uur sta ik bij hen in de keuken. Ik maak ontbijt. Ik vis propjes vuile sokken onder bedden vandaan, zoek schone shirts, kleed ze aan, strik veters en sleur ze mee naar school. Daarna: opruimen, koken, wassen draaien. 's Middags haal ik ze weer op. Huiswerk, middagdutje, een gezonde maaltijd... en regels. Ik ben de oma van de ""grenzen"". De oma die zegt: ""Geen snoep voor het eten. Handen wassen. Tv uit. Eerst je rekensommen, dan pas spelen."" Kortom: ik ben de ""saaie"" oma. Aan de andere kant heb je Patricia, de moeder van Jeroen. Patricia werkt al jaren niet meer. Geld is er in overvloed. Ze is het type dame van de wekelijkse kapper, weelderige jurken en vakanties naar de Amalfikust of Ibiza. Patricia heeft nog nooit om drie uur 's nachts kamillethee gezet voor een blaffende hoest. Ze heeft nog nooit een tapijt staan schrobben na een ""ongelukje"". Ze heeft nog nooit met een lepel hoestdrank achter een driftige kleuter aan gerend. Patricia is de ""gastster"". Ze duikt twee keer per jaar op – met kerst en verjaardagen. Met bergen suikergoed en peperdure elektronica. De kinderen lopen met haar weg. Zoals alle kinderen weglopen met iemand die nooit ""nee"" verkoopt. Gisteren was Bram jarig. Ik stond om vijf uur 's ochtends op om zijn favoriete Hollandse appeltaart te bakken. Met extra kaneel en rozijnen, precies zoals hij hem het liefste eet. Van mijn bescheiden pensioentje kocht ik een prachtig leesboek en een warme trui voor hem. 1/2 (verder in comments)

Dit prachtige nummer heb ik met SUNO gemaakt. Het is een ode aan mijn vader die 20 jaar geleden zomaar plotseling vlak voor mijn voeten dood neerviel. Ik had 's middags nog met hem in de tuin staan werken en er leek geen wolkje aan de lucht. Mijn (dementerende) moeder was naar de dagopvang. Ik zat achter de computer gezellig met een vriend te kletsen en muziek uit te wisselen. Het busje kwam om mijn moeder thuis te brengen en mijn vader haalde haar op en zette haar op de bank Plotseling hoorde ik een harde klap. Mijn arme moeder totaal in paniek, niet begrijpend wat er aan de hand was. Ik sprong op en rende naar de woonkamer. Daar zag ik mijn vader liggen met een blik op oneindig. Ik wist meteen:'Hij is dood'. Ik raakte helemaal in paniek. Belde 112 en de ambulance was er heel snel. Maar helaas konden ze mijn vader niet meer redden. Zijn hart was op. Ik heb nooit afscheid kunnen nemen 😓 Ter nagedachtenis aan mijn vader maakte ik vanochtend dit mooie, hartverscheurende nummer 'I never got to say Goodbye' Vaarwel papa ♥️ #AI #AIMUSIC #AIGENERATED #SUNO #SUNOMUSIC