Suche

🌧️🎧 The Only Thing I Know – Gotye

Sommige muziek luister je niet zomaar… die stap je binnen.

Ik ben de afgelopen uren steeds dieper in de muziek van Gotye gedoken en hoe meer ik luister, hoe meer ik ontdek dat Somebody That I Used to Know eigenlijk maar een heel klein stukje is van wat deze man muzikaal te bieden heeft.

En dan komt ineens “The Only Thing I Know” voorbij…

Wat een sfeer. 🎹🎶

Het nummer heeft iets ongrijpbaars. Een beetje donker, een beetje dromerig, een beetje vervreemdend… alsof je ergens tussen herinnering en werkelijkheid rondloopt. Er zitten klanken in die bijna lijken te ademen en bewegen, terwijl de muziek ondertussen een soort melancholische spanning vasthoudt.

Dit is muziek voor een grijze herfstdag. 🌧️🍂
Voor wanneer de regen zacht tegen het raam tikt, de wereld buiten even wat stiller lijkt en je gewoon met je koptelefoon op in je eigen kleine universum verdwijnt.

En misschien is dat wel precies waarom ik dit soort muziek zo heerlijk vind.

Het hoeft niet vrolijk te zijn.
Het hoeft niet verdrietig te zijn.
Het hoeft alleen maar iets te voelen.

🎧 Gotye – The Only Thing I Know (Like Drawing Blood Mix)

Luister zelf maar eens… en laat je vooral niet afleiden door het feit dat je na afloop misschien denkt: “Wat de fuck heb ik zojuist eigenlijk gehoord?” 😂

👉 https://youtu.be/tvnopMvTl8E?is=N7-VPcHV2uo43HXa

🌧️🎹🎶 Soms is een regenachtige dag gewoon het perfecte decor voor goede muziek.

Soms zie je ineens een oud televisieprogramma voorbijkomen en word je zomaar teruggeslingerd naar vroeger. 🥹

Vanavond gebeurde dat met Battlestar Galactica en daarna zag ik de leader van Cagney & Lacey. En ineens was ik weer dat kind van vroeger, lekker voor de televisie terwijl het buiten regende. 🌧️📺

Wat hadden die oude series toch een heerlijke sfeer. Geen 4K, geen HDR, geen beeld zo scherp dat je de poriën van een acteur kunt tellen. 😂 Gewoon dat zachte, wat korrelige televisiebeeld, warme kleuren, herkenbare leaders en muziekjes die je na al die jaren nog steeds ergens diep vanbinnen herkent.

En wat een programma's hadden we: Battlestar Galactica, Cagney & Lacey, The A-Team, Magnum, Dallas, Knight Rider, Hill Street Blues… Je keek gewoon naar wat er op televisie kwam. Geen Netflix met 80000 keuzes, geen eindeloos scrollen en geen algoritme dat je na drie seconden alweer iets anders voorschotelt.

Je had je favoriete programma en daar keek je naar uit.

Misschien is het niet eens alleen het programma waar ik heimwee naar heb. Het is het gevoel eromheen. De regen tegen het raam. De gordijnen dicht. Het licht van de televisie in de kamer. De verwachting dat er weer iets leuks op kwam. Het gevoel dat de avond nog eindeloos duurde.

Televisie voelde toen soms als een warme deken. ❤️

Natuurlijk was vroeger niet alles beter. We vergeten gemakkelijk de vervelende kanten en onthouden vooral de mooie momenten. Maar sommige dingen hadden écht een warmte die je tegenwoordig minder vaak tegenkomt.

En soms… heel soms… hoef je helemaal niet terug naar het verleden.

Je hoeft alleen maar een oude leader op YouTube te horen en ineens ben je er weer.

Even weer dat kind.

Even weer die kamer.

Even weer die wereld.

En verdomme… wat was dat fijn. 🥹❤️📺

#Nostalgie #Vroeger #Jeugdherinneringen #OudeTelevisie #Jaren70 #Jaren80 #BattlestarGalactica #CagneyAndLacey #Nostalgie

En toen zat het hart in mijn keel omdat er een vogel keihard tegen het slaapkamer raam knalde 😱

POV: je opent één raam in huis en krijgt gratis Sahara binnen 🌵

Zélfs de zon heeft het nu warm 🥵

De Veluwe-methode: Waarom kappen als je kunt fakkelen?
Wat hebben we in Nederland toch een heerlijk praktische defensieorganisatie. Terwijl heel protesterend Nederland zich druk maakt over de kap van een paar zielige dennenbomen voor een munitiedepot, lost Defensie het probleem gewoon op hun gemak op. Want zeg nou zelf: waarom zou je dure houthakkers inhuren en eindeloos procederen over stikstofrechten, als een verdwaalde lichtkogel tijdens een oefening precies hetzelfde resultaat geeft?
Het is een briljante nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: ruimte planning door defensie pyromaantjes.
Natuurorganisaties huilen om de zwarte vlaktes bij 't Harde, maar laten we eerlijk zijn: die kale vlaktes schelen een hoop werk.
Geen gedoe meer met de Vogelrichtlijn als de vogels toch al zijn weggebarbecued. En die lastige Natura 2000 regels? Die zijn vast een stuk soepeler als de "natuur" in kwestie meer weg heeft van een asbak dan van een bos.
Het is ook ontzettend sociaal van de landmacht. De brandweer mag van een afstandje toekijken hoe de oude munitie in de grond spontaan tot leven komt , een soort gratis vuurwerkshow voor de mannen van de lokale vrijwillige blusploeg. "We kunnen er niet bij vanwege explosiegevaar," zeggen ze dan met een knipoog.
Dat is geen falen, dat is een test van de lokale crisisbeheersing!
Bovendien bespaart dit de staatskas miljoenen. Die nieuwe munitie depots moeten immers ergens komen. En wat is nu een betere plek voor een magazijn vol explosieven dan een terrein dat zichzelf preventief alvast heeft kaalgebrand? Het is eigenlijk gewoon een hele grote, rokende bouwtekening.
Dus, inwoners van de Veluwe: niet zo zeuren over die rookwolk boven je achtertuin. Dat is simpelweg de geur van efficiëntie. Defensie ruimt de natuur niet op, ze maken gewoon ruimte voor de toekomst. En als u straks vanuit uw raam naar een zwartgeblakerde zandbak kijkt, denk dan maar zo: in ieder geval is er nu plek voor die prachtige, gloednieuwe munitiebunkers.
Heeft de natuur toch nog een functie gekregen.
Gerard Krispijn

Ik vraag me af waarom we zo weinig foto- en filmmateriaal zien vanuit de capsule...Zelfs een Iphone 6 kan betere foto's maken en filmen dan wat ze nu laten zien... Maar het ligt natuurlijk aan de vuile ramen, hahahahahaha...wat een circus....

04 maart 2026 Nu.nl:
NASA heeft foto's van de aarde vrijgegeven die zijn gemaakt door astronauten aan boord van de Artemis II Orion-capsule. "Hallo, wereld", schrijft de ruimteorganisatie. Slechts een paar keer eerder fotografeerde een mens vanuit de ruimte de volledige aarde.
De foto's zijn gemaakt door missiecommandant Reid Wiseman. Hij maakte ze met behulp van zijn Personal Computing Device, een tablet met ingebouwde camera. De eerste foto werd door de NASA-missieleiding in Houston omschreven als een "herinnering dat, hoe ver we ook gaan, we nog steeds één wereld zijn, die toekijkt, hoopt en naar grotere hoogten reikt". Wiseman merkte op dat de ramen van het ruimtevaarttuig al vuil zijn omdat de bemanning "er zo graag doorheen kijkt". Hij heeft de missieleiding gevraagd hoe ze de ramen kunnen schoonmaken. De bemanning heeft hun eerste gezamenlijke maaltijd uitgesteld om naar buiten te kijken en foto's te maken.

"We hebben op dit moment een prachtig uitzicht op de donkere kant van de aarde, verlicht door de maan", zei de Canadese astronaut Jeremy Hansen. "Fenomenaal. Niemand van ons kan aan de lunch beginnen omdat we aan het raam gekluisterd zitten. We zijn foto's aan het maken. Reid zei dat hij het gewoon niet meer aankan."

Het Pleidooi van een Spin

Ik ben de kleine schaduw in de hoek
die je pas opmerkt wanneer angst je beveelt te gillen.

De stille architect boven je raam,
aan het werk terwijl jij slaapt.
Je noemt me gevaarlijk.

Maar de meesten van ons kunnen je helemaal geen kwaad doen.

Ik jaag niet op je.
Ik achtervolg je niet.
Ik wil niets van je bed, je huid of je dromen.
Ik wil insecten.

Elke nacht vang ik muggen, vliegen, kakkerlakken — degenen die je bijten, ziekten verspreiden, en je voedsel binnendringen.

Eén spin kan honderden plagen eten in zijn leven.

Mijn webben zijn geen rommel.
Het is bouwkunde — naar gewicht sterker dan staal, ontworpen om je huis te beschermen zonder chemicaliën.

Je denkt dat ik kwaadaardig ben omdat ik te veel poten heb.

Omdat films je leerden bang te zijn voor wat klein en stil is.
Dus verpletter je me zonder na te denken.

Wanneer spinnen verdwijnen,
vermenigvuldigen insecten zich,
nemen chemische sprays toe,
en verbreekt de balans in alle stilte.

Ik wil je aandacht niet.
Ik wil je liefde niet.
Ik wil alleen maar bestaan —
terwijl ik het werk doe dat je nooit ziet.

Dus de volgende keer dat je me ziet kijken vanaf de muur,
onthoud dan dit:
Ik ben geen monster.
Ik ben ongediertebestrijding met een hartslag.
Een bewaker geweven uit geduld en zijde.

Laat me leven.
Je huis zal me dankbaar zijn.

1977. Kate Bush zit tegenover de directeuren van EMI Records, een van de machtigste platenmaatschappijen ter wereld. Ze is een tiener. Tot voor kort had ze nog geen platencontract. Ze is onbekend. Dit is haar eerste album, en het is nog niet eens uitgebracht. Ze heeft geen enkele invloed. Behalve één ding: ze weet precies wie ze is. De directeuren maken zich zorgen. Kate heeft een liedje geschreven dat ze niet begrijpen. Het heet “Wuthering Heights” en is geïnspireerd op de 19e-eeuwse gotische roman van Emily Brontë over obsessieve, destructieve liefde. Het nummer wordt gezongen vanuit het perspectief van de geest van Catherine Earnshaw, die bij een raam smeekt om hereniging met Heathcliff. Kate's stem stijgt tot een operasopraan die de radio nog nooit heeft gehoord. De productie is weelderig, theatraal, verontrustend. Er zijn geen gitaren. Geen discobeat. Geen conventionele popstructuur. Het klinkt als niets anders in 1977. Dat is precies waarom EMI het wil begraven. Te vreemd. Te hoog. Te literair. Radioprogrammeurs zullen het afwijzen. De leidinggevenden hebben een ander nummer in gedachten voor de lead single – iets veiliger, iets dat meer kans maakt om in de hitlijsten te komen, iets dat haar hele debuut niet in gevaar brengt. Kate luistert naar hun redenering. Dan geeft ze haar antwoord. “Als jullie ‘Wuthering Heights’ niet als single uitbrengen, breng ik het album niet uit.” De kamer valt stil. Een negentienjarig meisje. Dat dreigt haar debuutalbum in te houden. Van een van de grootste platenlabels ter wereld. Zo werkte de industrie in 1977 niet. Vrouwelijke artiesten stelden geen ultimatums. Kate deed dat wel.
Op 20 januari 1978 werd “Wuthering Heights” uitgebracht als eerste single. Radiopresentatoren waren verbijsterd. Luisteraars hadden nog nooit zoiets gehoord: deze etherische stem die zong over een geest die aan het glas krabde en een naam riep over de heidevelden van Yorkshire. In de videoclip danste Kate op blote voeten in een rode jurk, met de vloeiende vreemdheid van iets dat niet helemaal menselijk was. Critici waren meteen verdeeld. Sommigen noemden het pretentieuze onzin. Anderen zagen het als iets revolutionairs. Maar het publiek had geen critici nodig om te vertellen wat ze ervan vonden. Binnen enkele weken klom het nummer omhoog in de Britse hitlijsten. In maart bereikte het de eerste plaats, waar het vier weken op rij bleef staan. 1 /2 Vervolg in de comments

De wereld uitgelegd...
Mijn dertienjarige dochter (niet de mijne, tekst is gekopieerd en gedeeld) , Anne, kwam op een dag thuis van school met glinsteringen in haar ogen:
— Mam, de nieuwe vrouw in de kantine is echt bizar. Ze kent de namen van alle leerlingen!
— Echt iedereen? — ik glimlachte sceptisch. — Er zitten er daar honderden.
— Ik zweer het! Ze is er pas een paar maanden, maar ze herkent iedereen.
Ik deed het af als kinderlijk enthousiasme, maar al snel werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Een ouderavond liep uit, ik was doodop en had vreselijke honger. Ik glipte de nog geopende kantine binnen voor een kop thee en zag een kleine vrouw met een zacht gezicht en grijze lokken die onder haar hoofddoek vandaan kwamen.
— U bent de moeder van Anne, zei ze, zonder haar ogen van het aanrechtblad af te wenden dat ze zorgvuldig aan het schoonmaken was.
Ik verstijfde in de deuropening.
— Neem me niet kwalijk... hoe weet u dat zo zeker?
— De ogen. Ze heeft precies dezelfde blik als u — zoekend en een beetje ongerust. Ze kiest altijd een plekje bij het raam en pakt het fruit met plekjes erop. Ze zegt dat ze het zonde vindt, omdat niemand het anders koopt en het dan weggegooid wordt. Ze drinkt chocolademelk, ook al kan ze niet tegen lactose. Blijkbaar is ze zo opgevoed: liever een beetje pijn verdragen dan de kok beledigen of eten verspillen.
Ik was met stomheid geslagen door hoe nauwkeurig deze vreemde vrouw het karakter van mijn kind had geanalyseerd.
— Observeert u iedereen zo goed?
— Ik zie ze gewoon, antwoordde ze kalm, terwijl ze verder ging met haar werk. Haar stem klonk als een oude, vertrouwde melodie. — Daar zit Lucas. Zijn vader is weggegaan bij het gezin en ze hebben het nu financieel zwaar. Daarom vraagt hij altijd om extra eten — het geeft hem een gevoel van veiligheid. En Lisa uit de tweede klas... ze telt elke calorie tot ze erbij neervalt, als straf voor fouten die ze in haar hoofd maakt. Thomas gooit zijn zelfgemaakte broodjes in de prullenbak omdat ze hem uitlachen om zijn "ouderwetse" eten, en loopt daarna de hele dag bleek rond van de honger. De ouders van Sophie zitten in een vechtscheiding — zij verstopt zich in de verste hoek en probeert haar lunch zo snel mogelijk op te eten zodat niemand haar lastigvalt.
— Waarom vertelt u mij dit? fluisterde ik.
Ze keek me eindelijk aan — haar ogen waren wijs en diep.
— Omdat jullie op de ouderavonden praten over toetsen, cijfers en verbouwingen. Maar niemand vraagt wie van de kinderen vandaag met een gebroken hart naar school is gekomen, wie er pijn heeft en wie het simpelweg niet meer volhoudt.
— En wat kunt u daaraan doen?
Ze haalde haar schouders op.
— Wat in mijn macht ligt. Ik ben tenslotte maar een keukenhulp. Maar ik kan Lucas stiekem een extra gehaktbal geven. Ik kan voor jouw Anne lactosevrije melk kopen van mijn eigen geld en zeggen dat het een nieuwe levering is. Het zijn kleinigheden, maar soms is dat wat de wereld bij elkaar houdt. 💔
Het bleek dat mevrouw Gretchen al meer dan twintig jaar op deze school werkte voor een schijntje. Ze was een onzichtbaar schild voor kinderen wiens noodkreten in geen enkel officieel schoolrapport terechtkwamen.
Vorige zomer kreeg ze een beroerte en moest ze noodgedwongen stoppen. Haar plek werd ingenomen door een energieke, jonge medewerkster. Alles werd efficiënt, snel en volgens schema. Namen werden niet meer geleerd. Na een paar maanden wist de schoolpsycholoog zich geen raad meer: de leerlingen werden gesloten, er waren uitbarstingen van agressie.
Totdat een eindexamenleerling tijdens een vergadering zei:
— Vroeger werden we hier GEZIEN. Nu zijn we gewoon een rij voor het eten. Gretchen wist wanneer we verdronken, en ze wierp ons reddingsboeien toe, vermomd als een extra schep avondeten.
De school smeekte haar om terug te komen. Ze is nu bijna zeventig. Ze loopt met een wandelstok en sjouwt niet meer met zware dienbladen. Haar functie heet nu officieel "coördinator leerlingwelzijn". Ze zit gewoon in de aula tijdens de lunch.
Ze kent nog steeds elke naam.
Ze ziet nog steeds wie er hulp nodig heeft.
Tijdens de diploma-uitreiking zei mijn dochter vanaf het podium:
— We hebben geleerd over formules en geschiedenis. Maar mevrouw Gretchen heeft ons het belangrijkste geleerd: dat "gezien worden" soms de enige reden is waarom iemand de kracht vindt om niet te breken. ✨
De hele zaal gaf een staande ovatie. Omdat de belangrijkste mensen op school soms geen maatpakken dragen, maar gewone witte schorten.

Een Boodschap uit het Verborgen Dorp: Wat fluistert de nacht jou toe? 🕯️✨

​Sta even stil. Haal diep adem. Terwijl je door je feed scrolt, ben je hier niet per ongeluk terechtgekomen. Als dit bericht jou bereikt is het voor jou bedoeld!

De kaarten van het mysterieuze Hidden Village Tarot liggen voor je uitgespreid, badend in een schimmig maanlicht, klaar om een geheim te onthullen dat speciaal voor jou bestemd is.

​In de schaduwen van dit deck schuilt niet de angst, maar de waarheid die we overdag vaak negeren. Kijk goed naar de beelden... wat zie jij?

​🌑 De Storm voor de Stilte

​Bovenaan zien we de Knight of Cups die door het donkere water galoppeert. Hij brengt een beker vol emotie, een droom of een intuïtieve ingeving. Maar de weg is niet zonder obstakels. De Five of Wands laat zien dat er om je heen — of misschien wel in je eigen gedachten — een strijd gaande is. Er is ruis, er zijn meningen van anderen, er is afleiding.

​Toch ligt daar de Ace of Wands: een eenzame tafel, verlicht door een hemelse straal. De bron van pure creatie ligt binnen handbereik. De boodschap? Laat je niet afleiden door het lawaai van de menigte. Jouw vuur brandt in de stilte.

​🌙 De Ontmoeting met je Innerlijke Kracht

​In het hart van deze legging gebeurt iets magisch. De Empress en de High Priestess staan naast elkaar. Dit is een krachtige uitnodiging om de balans te vinden tussen doen en zijn.

​De Empress vraagt je: wat wil je laten groeien? Wat wil je manifesteren in de fysieke wereld? Terwijl de High Priestess je herinnert aan de kracht van het onzichtbare. Zij bewaart de geheimen die alleen in de diepste meditatie hoorbaar zijn. Je hoeft niet overal een antwoord op te hebben. Soms is weten dat je het voelt genoeg.
​De Seven of Wands aan hun zijde is jouw schild. Bescherm je energie. Je hoeft je plannen niet met iedereen te delen voordat ze volgroeid zijn. Jouw magie is heilig.

​🔥 De Meester van Manifestatie
​Onderaan sluiten we af met pure kracht. The Magician zit geconcentreerd bij het raam. Hij weet dat hij alle instrumenten — vuur, water, lucht en aarde — al in huis heeft. Je bent geen slachtoffer van de omstandigheden; je bent de alchemist van je eigen leven.

​Met de passie van de Page of Wands en de spirituele wijsheid van The Hierophant word je aangemoedigd om je eigen waarheid te spreken. Je bent klaar om uit de schaduw van het 'Verborgen Dorp' te stappen en je licht te laten schijnen voor anderen.

​Jouw Persoonlijke Affirmatie voor vandaag:

"Ik vertrouw op de fluisteringen van mijn intuïtie en heb de kracht om mijn dromen te manifesteren in het licht."
​De nacht is niet donker als je je eigen kaars draagt.

Welk symbool op deze kaarten raakt jou op dit moment het meest? Laat het me weten in de comments. 👇✨

​#TarotReading #HiddenVillageTarot #MysticMessages #Intuïtie #Manifestatie #Zelfreflectie #SpiritueleGroei #MagieInDeNacht