Ik ben Kylian, gelukkig getrouwd met Laura, de liefhebbende moeder van onze twee wonderbaarlijke kinderen: een zoon en een dochter – een tweeling, Jessie en Tjeu, beide veertien lentes jong. Logisch dat ze even oud zijn, natuurlijk! Ze lijken in sommige opzichten sprekend op elkaar, en in andere opzichten totaal verschillend. Beide klimmen ze met evenveel enthousiasme in bomen, rollen ze in de modder en zijn ze gek op auto's. Jessie, de dochter, heeft echter een voorliefde voor roze auto's, terwijl Tjeu, de zoon, zich meer op de technische aspecten richt.

Jessie, ons meisje, is een echte dame in wording. Make-up, spa-dagen met mama, en een oog voor stijl – ze weet precies wat haar staat en wat niet, en deelt haar mode-expertise dan ook graag met Laura. Bovendien heeft ze een duidelijke voorkeur voor knappe jongens en mannen. Shoppen beschouwt ze als een noodzakelijk kwaad, maar haar oordeel is ongenadig en accuraat. En ja, ze is trots op haar borsten, en laat dat ook graag weten.

Tjeu, onze zoon, is het tegenovergestelde (op sommige vlakken!). Computers, typische jongenshobby's en een duidelijke voorkeur voor knappe meisjes en vrouwen (net als zijn vader, moet ik toegeven!). Gesprekken met hem gaan over typische jongensonderwerpen. En het leuke? In tegenstelling tot zijn zus, houdt hij wel van shoppen, bij voorkeur met zijn moeder. Echt een jongen, die Tjeu.

Dus, Jessie is absoluut een meisje, en Tjeu een echte jongen. Echt waar!

Maar dan komt het meest verbijsterende. Er zijn mensen die ze niet uit elkaar kunnen houden! Dat Jessie een naam is die zowel voor jongens als meisjes gebruikt kan worden, oké, dat kan gebeuren. Maar Tjeu is toch echt een jongensnaam! En wat mij nog meer verbaast, is dat deze mensen op scholen lesgeven! Van hen zou je toch verwachten dat ze weten hoe je een jongen van een meisje onderscheidt!

Regelmatig wordt aan Tjeu gevraagd of hij een meisje is, en aan Jessie wordt (met opvallende regelmaat) gevraagd of ze een jongen is. Tot grote ergernis van onze tweeling, uiteraard. Jessies reactie is dan ook... kleurrijk, laten we het zo zeggen. Ze maakt in zeer duidelijke, en niet mis te verstane bewoordingen, duidelijk dat ze een meisje is. De leerkrachten staan dan vaak met de mond vol tanden.

Tjeu heeft zijn eigen aanpak. Hij adviseert de betreffende leerkracht meestal om een cursus biologie te volgen. En dat doet hij op een manier die even duidelijk als... eh... kleurrijk is.

Ik weet dat er tegenwoordig allerlei discussies zijn over genderidentiteit. Maar bij onze tweeling, bij Jessie en Tjeu, is het glashelder: Jessie is een meisje, en Tjeu is een jongen. Punt. Geen discussie mogelijk. Ik heb geen idee waar de wereld heengaat, maar deze twee zijn gewoon, simpelweg, een jongen en een meisje.