Ik ben Kylian, gelukkig getrouwd met de prachtige en kleurrijke Laura, en trotse vader van de veertienjarige tweeling Jessie (het meisje!) en Tjeu (de jongen). En elk jaar opnieuw beleven we hetzelfde hilarische ritueel: het opzetten van de kerstboom.

Laura, mijn lieve schat, houdt het overzicht. Ik, Kylian, ben na tien minuten al volledig de kluts kwijt. Onze tweeling, die sinds hun zesde de boom versiert, zorgt voor het echte entertainment. Eerst de lampjes of eerst de ballen? Van boven naar beneden of van beneden naar boven? Het is een eindeloze discussie, met voldoende argumenten om een klein leger te overtuigen.

Onze kerstboom is een pronkstuk van Ikea-engineering. 'Zelfbouw' staat er subtiel in de beschrijving, maar laat je niet misleiden. Het is een bouwpakket dat meer wegheeft van een Chinese puzzel. Van beneden naar boven bouwen is de enige methode; probeer het maar eens andersom. De takken hebben een kleurcode, handig bedacht, maar de jaren hebben hun tol geëist. Groen, zwart en blauw zijn nu meer een vloeiende overgang van kleur dan een duidelijk onderscheid. Resultaat? Een regelmatig vreemd gevormde kerstboom, waarvan de tweeling natuurlijk mij de schuld geven. "Papa, je hebt het niet goed gezegd!" is dan het bekende refrein.

En dan zijn er de naalden. Ja, naalden aan een nep kerstboom. We hebben inmiddels een doos vol met "afgevallen" naalden, genoeg om een tweede boom mee te bouwen. Het is verbazingwekkend hoeveel een kunstkerstboom in de loop der jaren kan "ruien". Maar het meest verbazingwekkende is dat ondanks alle chaos, Jessie en Tjeu er toch elk jaar weer in slagen om een schitterende boom te creëren.

Mijn rol? De piek recht op de boom plaatsen. Schijnbaar ben ik de enige in het gezin die dat voor elkaar krijgt. Een talent dat ik nog steeds niet helemaal kan verklaren.

Groetjes van ons allemaal, en alvast een "Eine gooie roetsj"