Roos en de Supermarkt: Wanneer Stereotypen Op Hun Kop Staan!

Hoi allemaal! Mijn naam is Roos, en ik heb iets op te biechten. Boodschappen doen? Dat is dus écht niet mijn hobby. Ik hoor het je denken, "Wie houdt er nou van boodschappen doen?". Nou, sommigen meer dan anderen, zo blijkt.

Ken je dat, die klassieke stereotypen over boodschappen doen? Mannen die de supermarkt binnenstappen met een missie, en die missie binnen tien minuten succesvol afronden. Ze gaan voor brood en suiker, en komen ook daadwerkelijk met brood en suiker naar buiten. Punt. Geen afleiding, geen omwegen. Heerlijk efficiënt, toch?

Vrouwen daarentegen... Wij staan erom bekend dat we de winkel ingaan voor een bloemkool en wat aardappelen, en vervolgens naar buiten komen met de halve winkelwagen vol met "oh, dat is leuk!" of "deze aanbieding kan ik niet laten liggen!". En dan, eenmaal thuis, ontdekken we dat de bloemkool en aardappelen nergens te bekennen zijn. Dus hup, manlief op pad voor de vergeten groenten. En precies op het moment dat hij bij de kassa staat, bellen we hem: "Oh schat, kun je alsjeblieft ook nog even uitjes en olijfolie meenemen? Dat stond niet op het lijstje!"

Maar nu komt het. Bij mij thuis is het precies andersom!

Ik, als jonge vrouw, stap de winkel binnen voor koffie en koffiemelk. En raad eens? Ik kom ook daadwerkelijk thuis met koffie en koffiemelk. Misschien een pakje lekkere koekjes voor erbij, en dat is het dan. Mijn winkelbezoek is een militaire operatie: efficiënt, doelgericht en zo kort mogelijk.

Mijn vriend Andy, daarentegen... Die gaat op pad voor een pak yoghurt en cruesli. En dan, dan komt hij thuis. Met koffie (waarvan we al een halve pot hebben), koekjes (terwijl die van mij er nog liggen), brood (terwijl de vriezer nog vier broden diep is!), frietjes, frisdrank, en zo'n beetje de halve rest van de supermarkt die hij maar kon bedenken. Echt, hij sleept van alles mee wat óf over de datum raakt, óf een half jaar blijft liggen omdat we het al lang en breed in huis hebben. Onze voorraadkast is een monument voor impulsieve aankopen van Andy.

Nu begon ik toch wel even aan mezelf te twijfelen. Heb ik de memo gemist? Ben ik geboren in het verkeerde lichaam? Ik heb mezelf laatst eens goed in de badkamerspiegel bekeken. En ja hoor, ik ben toch écht een meisje. En geloof me, ’s nachts in bed controleer ik ook regelmatig of Andy nog wel een jongen is (tot nu toe gelukkig wel!).

Dus, ben ik dan een jongen in een meisjeslichaam? Of... ben ik gewoon een meisje dat simpelweg een hekel heeft aan winkels? Ik denk het laatste. En dat scheelt een hoop identiteitscrisis! Ik laat het winkelen liever over aan Andy, zolang ik hem er maar aan kan herinneren welke boodschappen niet per se nodig zijn. Of dat ik hem gewoon de yoghurt en cruesli laat halen, en de rest van de week van zijn "schatten" kan genieten. 

Hoe zit dat bij jou thuis? Zijn de rollen bij jullie ook wel eens omgedraaid, of herken je juist de klassieke stereotypen? Laat het me weten in de reacties!

Groetjes, Roos!