HEt is de eerste zondag van 2026 en daarom trakteer ik op een nieuw verhaal. Geniet van: ...

Het meisje met de fiets

De zon hing laag boven de daken, een flauwe gouden gloed kleurde de straat. Sofie, elf jaar oud, stond in de gang van hun kleine rijtjeshuis en trok haar lichtblauwe regenjas dicht. Haar bruine haar zat in twee slordige vlechten, en haar grijze ogen hadden die alerte blik die haar moeder altijd "kattenogen" noemde. Aan haar ene hand bungelde een stoffen boodschappentas, aan de andere hield ze haar fiets vast: een oud, mintgroen model met een mand voorop, waar al wat krassen en verfplekken op zaten.

‘Sofie, wil je even een paar dingen halen? Tomatensoep, brood en melk,’ zei haar moeder.
Sofie knikte. Ze vond het leuk om op de fiets te gaan, al wist ze dat de weg naar de supermarkt niet zomaar een rustige rit was.

De tocht naar de winkel

Ze trapte rustig door hun straat, maar al snel kwam ze bij de eerste uitdaging: de grote doorgaande weg. Auto's zoefden voorbij, sommige bestuurders keken niet eens opzij. Sofie stapte af, keek links, keek rechts, en wachtte tot er een gat viel in de stroom verkeer. Een motor scheurde langs, haar vlechten wapperden in de wind. Zodra het even stil werd, duwde ze krachtig op de pedalen en schoot ze naar de overkant.

Daarna volgde een druk kruispunt. Een jongen op een racefiets schoot vlak langs haar heen zonder te bellen; Sofie trok instinctief haar stuur naar rechts om een botsing te voorkomen. Ze voelde haar hart even sneller kloppen, maar bleef doorfietsen.

Op het smalle fietspad langs de supermarkt reed een vrouw voor haar, wiebelend met haar stuur terwijl ze op haar telefoon keek. Sofie remde af, wachtte tot ze kon inhalen, en glipte er langs met een kort "Dank u!"

In de supermarkt deed ze snel haar boodschappen. De blikken soep zetten ze onderin de tas, brood en melk erbovenop. Terwijl ze afrekende, dacht ze al aan de terugweg.

De weg naar huis

Met de boodschappen in de mand voelde haar fiets zwaarder, vooral bij het optrekken. Ze wist dat ze nu extra voorzichtig moest zijn: één harde hobbel en de blikken konden omvallen.

Op weg naar het kruispunt kwam er een harde windvlaag. Sofie klemde haar handen rond het stuur en trapte stevig door. Een bestelbus kwam onverwacht van rechts, maar ze had hem al gezien en geremd voordat hij haar pad kon kruisen.

Bij de doorgaande weg leek het drukker dan eerder. Een auto stopte plotseling om haar voor te laten; Sofie glimlachte kort, maar keek scherp uit voor de motor die achter die auto vandaan schoot. Ze wachtte tot alles veilig was en stak toen over.

Het laatste stuk ging door hun eigen buurt, waar kinderen aan het spelen waren. Een balletje rolde plotseling het fietspad op. Sofie remde zacht, liet het kind het balletje pakken, en reed weer verder.

Thuis zette ze de fiets in de schuur en bracht de boodschappen naar de keuken.
‘Dank je wel, Sofie,’ zei haar moeder blij. ‘Alles is heel aangekomen!’

Sofie lachte, maar zei: ‘Ik ga vandaag niet meer naar de winkel. Veel te gevaarlijk. De blikken soep kunnen omvallen.’
Ze zei niets over haar bijna-ongelukken. Want voor haar was het gewoon de dagelijkse route, vol kleine gevaren die ze telkens wist te ontwijken.