Er zijn van die politieke uitspraken waarbij je je afvraagt of de mensen die ze doen überhaupt nog contact hebben met de werkelijkheid waarin een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking leeft.

De discussie over het schrappen van huishoudelijke hulp uit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is daar een schrijnend voorbeeld van.

De regering heeft het voornemen om huishoudelijke hulp vanaf 1 januari 2029 als maatwerkvoorziening uit de Wmo te schrappen. Mensen die het zelf kunnen betalen, moeten hun huishoudelijke hulp voortaan zelf regelen. Voor degenen die dat niet kunnen, zou een gemeentelijk vangnet moeten blijven bestaan.

Op papier klinkt dat misschien als een overzichtelijke maatregel. Een beetje meer eigen verantwoordelijkheid, een beetje minder overheidsuitgaven en een beroep op de zelfredzaamheid van burgers.

Maar achter die politieke formuleringen gaat een werkelijkheid schuil die kennelijk niet bij iedereen in Den Haag doordringt.

Want hoe moet iemand die nauwelijks kan lopen, afhankelijk is van een rollator of scootmobiel, lichamelijk beperkt is of door ziekte niet in staat is huishoudelijke werkzaamheden uit te voeren, dat allemaal zelf gaan regelen?

Moet iemand met ernstige mobiliteitsproblemen voortaan maar zelf de stofzuiger door de woonkamer trekken? Moet een oudere met evenwichtsproblemen op een keukentrapje gaan staan om de bovenkastjes schoon te maken? Moet iemand met chronische pijn of een neurologische aandoening de badkamer maar laten verslonzen omdat er geen geld is voor particuliere hulp?

En wat als iemand helemaal geen familie, partner, vrienden of buren heeft die kunnen bijspringen?

Dat zijn geen theoretische vragen. Dat is voor honderdduizenden Nederlanders de dagelijkse werkelijkheid.

Het is hoog tijd dat de politiek ophoudt met het verwarren van zelfredzaamheid en onvermogen.

1. De werkelijkheid achter het politieke besluit

Laten we eerst eens kijken naar de omvang van het probleem.

Volgens cijfers van het CBS ontvingen in 2024 maar liefst 555.935 mensen een maatwerkvoorziening voor huishoudelijke hulp. Gemeenten gaven in datzelfde jaar ongeveer 1,81 miljard euro uit aan deze ondersteuning.

Dat zijn geen kleine aantallen. Het gaat om ruim een half miljoen mensen die niet voor niets gebruikmaken van deze voorziening.

Het kabinet wil met het schrappen van de huishoudelijke hulp uit de Wmo een structurele besparing van ongeveer 435 miljoen euro realiseren.

Maar laten we ons eens afvragen wat die bedragen in de praktijk betekenen.

Achter iedere cliënt zit een mens. Iemand met een verhaal, een lichamelijke beperking, een ziekte, een beperking in het dagelijks functioneren of een combinatie van omstandigheden waardoor het huishouden niet zelfstandig kan worden onderhouden.

Het gaat niet om mensen die geen zin hebben om schoon te maken. Het gaat om mensen die het niet kunnen.

Dat is een wezenlijk verschil.

Toch lijkt de politieke benadering steeds vaker uit te gaan van een fictieve burger die alles zelf kan, zolang hij of zij maar voldoende gestimuleerd wordt om de eigen verantwoordelijkheid te nemen.

Die burger bestaat. Maar niet iedereen is die burger.

2. 'Dat kunnen mensen toch zelf regelen?' Werkelijk?

Een uitspraak die bijzonder veel vragen oproept, is de gedachte dat mensen hun huishoudelijke hulp voortaan zelf maar moeten regelen.

De VVD verdedigt het kabinetsplan met het argument dat er mensen zijn die hun hulp zelf kunnen betalen, terwijl voor de meest kwetsbaren een vangnet moet blijven bestaan.

Maar wie bepaalt wie tot die meest kwetsbaren behoort?

En op basis waarvan?

Is iemand pas kwetsbaar wanneer diegene volledig bedlegerig is? Moet iemand eerst een ernstige val maken, een ziekenhuisopname meemaken of aantoonbaar niet meer zelfstandig kunnen functioneren voordat er hulp beschikbaar komt?

En hoe zit het met mensen die nog nét zelfstandig kunnen functioneren, maar daarvoor iedere dag enorme inspanningen moeten leveren?

Een mens kan immers nog zelfstandig wonen zonder in staat te zijn het eigen huishouden te onderhouden.

Zelfstandig wonen betekent niet dat je alles zelf moet kunnen.

Dat is precies waarom maatschappelijke ondersteuning bestaat.

Bovendien is er een merkwaardige tegenstelling in het politieke denken ontstaan. Aan de ene kant wordt voortdurend benadrukt dat ouderen en mensen met beperkingen zo lang mogelijk zelfstandig thuis moeten blijven wonen. Aan de andere kant wordt juist een voorziening ter discussie gesteld die dat zelfstandig wonen mede mogelijk maakt.

Hoe geloofwaardig is dat beleid?

Je kunt niet enerzijds van mensen verwachten dat ze langer thuis blijven wonen en anderzijds de ondersteuning afbouwen die daarvoor noodzakelijk is.

Dat is geen samenhangend zorgbeleid. Dat is een politieke rekensom waarbij de gevolgen voor de mensen achter de voordeur onvoldoende worden meegewogen.

3. Niet iedereen heeft een sociaal vangnet

Een van de meest gemakzuchtige aannames in deze discussie is dat mensen wel een beroep kunnen doen op hun sociale netwerk.

Familie, vrienden, buren, kinderen en kennissen zouden een deel van de ondersteuning kunnen overnemen.

Maar in welke wereld leeft men eigenlijk?

Niet iedereen heeft kinderen. Niet iedereen heeft een partner. Niet iedereen heeft familie met wie goed contact bestaat. En niet iedereen heeft vrienden die wekelijks beschikbaar zijn om het huis schoon te maken.

Er zijn mensen die alleen wonen en nauwelijks sociale contacten hebben.

Er zijn mensen die hun hele leven zelfstandig hebben moeten functioneren en inmiddels op leeftijd zijn gekomen, terwijl hun sociale netwerk kleiner is geworden.

Er zijn mensen die door ziekte, een beperking of psychische problemen nauwelijks nog buiten de deur komen.

En er zijn mensen die wel degelijk familie hebben, maar van wie de kinderen zelf werken, gezinnen onderhouden en met hun eigen problemen worstelen.

Mantelzorg is waardevol en verdient alle respect. Maar mantelzorg is geen onuitputtelijke gratis arbeidsvoorziening waarop de overheid onbeperkt aanspraak kan maken.

Partners, kinderen en familieleden zijn geen vervanging voor professionele ondersteuning.

We moeten bovendien oppassen dat de overheid de verantwoordelijkheid niet steeds verder doorschuift naar burgers, totdat uiteindelijk iedereen geacht wordt alles voor elkaar op te lossen.

Solidariteit is prachtig. Maar solidariteit kun je niet afdwingen door voorzieningen weg te bezuinigen.

4. Particuliere huishoudelijke hulp: een oplossing voor wie?

Dan is er nog het financiële aspect.

Mensen die de huishoudelijke hulp zelf kunnen betalen, moeten deze voortaan particulier regelen.

Dat klinkt eenvoudig, maar particuliere hulp kost geld.

Voor mensen met een goed inkomen en voldoende financiële reserves is dat wellicht geen groot probleem. Zij kunnen iemand inhuren en hun huishouden op orde houden.

Maar hoe zit het met iemand die moet rondkomen van een AOW-uitkering met een klein aanvullend pensioen?

Of iemand met een Wajong-uitkering, een arbeidsongeschiktheidsuitkering of een bescheiden inkomen?

Wat moet iemand doen die iedere maand al moet puzzelen om de energierekening, boodschappen, huur, verzekeringen en andere vaste lasten te betalen?

Moet diegene dan kiezen tussen een fatsoenlijk schoon huis en voldoende eten?

Een particuliere hulp kost al snel tientallen euro's per uur. Wanneer iemand wekelijks enkele uren ondersteuning nodig heeft, kan dat op maandbasis een aanzienlijk bedrag worden.

Voor een huishouden met voldoende financiële ruimte is dat misschien betaalbaar. Voor iemand met een laag of middeninkomen kan het een onmogelijke opgave zijn.

En dan hebben we het nog niet eens over de mensen die niet alleen huishoudelijke hulp nodig hebben, maar ook andere zorgkosten moeten betalen.

De overheid moet zich realiseren dat financiële draagkracht en lichamelijke belastbaarheid twee verschillende zaken zijn.

Iemand kan een inkomen hebben dat net boven een bepaalde grens uitkomt, maar lichamelijk volledig afhankelijk zijn van ondersteuning.

Is die persoon dan ineens minder hulpbehoevend omdat er op papier iets meer geld binnenkomt?

Armoede is niet de enige reden waarom iemand ondersteuning nodig heeft.

Een lichamelijke beperking verdwijnt niet wanneer je inkomen boven een bepaalde grens uitkomt.

5. Het gemeentelijke vangnet: een belofte zonder duidelijke zekerheid

Het kabinet stelt dat er een vangnet blijft voor mensen die hun huishoudelijke hulp niet zelf kunnen regelen.

Dat klinkt geruststellend. Maar er zit een groot probleem achter deze belofte.

Wie bepaalt precies wie daarvoor in aanmerking komt?

Welke criteria worden gehanteerd?

Wordt gekeken naar inkomen, vermogen, lichamelijke beperkingen, medische omstandigheden of de aanwezigheid van een sociaal netwerk?

En wat gebeurt er met mensen die tussen verschillende categorieën vallen?

In de beantwoording van Kamervragen heeft het kabinet aangegeven dat de precieze vormgeving van het vangnet nog uitgewerkt moet worden.

Dat betekent dat er een ingrijpende verandering wordt aangekondigd, terwijl de praktische gevolgen voor de mensen die ermee te maken krijgen nog niet volledig duidelijk zijn.

Het wetsvoorstel wordt volgens de planning in het derde kwartaal van 2027 aan de Tweede Kamer aangeboden. De beoogde invoering is 1 januari 2029.

Dat geeft de politiek tijd om na te denken. Maar het geeft burgers voorlopig vooral onzekerheid.

Want iemand die vandaag afhankelijk is van huishoudelijke ondersteuning, wil niet pas in 2028 of 2029 ontdekken dat de regels veranderen en dat de noodzakelijke hulp mogelijk niet meer beschikbaar is.

Een vangnet is bovendien alleen iets waard wanneer het daadwerkelijk toegankelijk is.

Het mag geen bureaucratisch hindernisparcours worden waarin mensen eerst moeten bewijzen dat ze voldoende ziek, beperkt, arm of hulpbehoevend zijn.

Wie ondersteuning nodig heeft, moet die kunnen krijgen. Niet pas nadat iemand door allerlei beoordelingsprocedures is gegaan en ondertussen in een onhoudbare situatie terecht is gekomen.

6. Huishoudelijke hulp is veel meer dan een schoon huis

Er is nog een belangrijk aspect dat in de politieke discussie onvoldoende aandacht krijgt.

Een huishoudelijke hulp komt niet alleen binnen om te stofzuigen, te dweilen en de badkamer schoon te maken.

Voor veel mensen is de huishoudelijke hulp ook een van de weinige regelmatige sociale contacten.

Het is iemand die merkt dat het minder goed gaat. Iemand die ziet dat de cliënt achteruitgaat, dat er minder gegeten wordt, dat iemand verwarder is dan normaal of dat de woning steeds moeilijker op orde te houden is.

De huishoudelijke hulp is daarmee soms een belangrijke schakel in de vroegsignalering van problemen achter de voordeur.

Dat werd ook tijdens het Kamerdebat van oktober 2026 nadrukkelijk naar voren gebracht.

Kamerlid Corrie van Brenk van 50PLUS wees erop dat huishoudelijke hulp, net als de wijkverpleging, een belangrijke functie heeft als de ogen en oren achter de voordeur.

En dat is een belangrijk punt.

Want wanneer iemand minder vaak ondersteuning ontvangt, verdwijnen ook contactmomenten en mogelijkheden om problemen tijdig op te merken.

Eenzaamheid, verwaarlozing, ondervoeding, gezondheidsproblemen en achteruitgang kunnen daardoor langer onopgemerkt blijven.

Wat denkt het kabinet dat er gebeurt wanneer mensen steeds verder geïsoleerd raken?

Moeten we wachten totdat iemand in een ernstig vervuilde woning wordt aangetroffen, een ongeluk krijgt of uiteindelijk niet meer zelfstandig kan blijven wonen?

Dan zijn we mogelijk veel verder van huis.

Huishoudelijke ondersteuning is dus niet uitsluitend een schoonmaakvoorziening. Het is voor sommige mensen ook een vorm van maatschappelijke bescherming.

7. De verborgen rekening van bezuinigen

De politiek kijkt graag naar de bedragen die op korte termijn bespaard kunnen worden.

Maar wat zijn de kosten op langere termijn?

Wanneer mensen hun huishoudelijke hulp verliezen, kunnen verschillende problemen ontstaan.

Een woning die onvoldoende wordt schoongemaakt, kan ongezond worden. Mensen met lichamelijke beperkingen kunnen zichzelf overbelasten wanneer ze toch proberen huishoudelijke werkzaamheden uit te voeren. Eenzaamheid en sociale isolatie kunnen toenemen.

Ook kan de belasting van mantelzorgers groter worden.

En wanneer zelfstandig wonen uiteindelijk niet meer haalbaar is, kan een verhuizing naar een zorginstelling of een intensievere vorm van ondersteuning noodzakelijk worden.

Dat kost eveneens geld.

Het is daarom bijzonder belangrijk dat de overheid niet alleen kijkt naar de directe besparing op huishoudelijke hulp, maar ook naar de mogelijke verschuiving van kosten naar andere vormen van zorg en ondersteuning.

De vraag moet niet uitsluitend zijn hoeveel geld er wordt bespaard.

De vraag moet zijn hoeveel maatschappelijke schade er ontstaat om die besparing te realiseren.

Een bezuiniging is niet automatisch verstandig omdat er een lager bedrag op een begrotingsregel komt te staan.

Soms verplaats je een probleem alleen maar naar een andere plek, waar het uiteindelijk nog duurder wordt.

8. De menselijke waardigheid lijkt steeds vaker ondergeschikt aan de begroting

Wat mij misschien nog wel het meest zorgen baart, is de maatschappelijke ontwikkeling die achter deze maatregel zichtbaar wordt.

We lijken steeds vaker te leven in een samenleving waarin mensen moeten bewijzen dat ze ondersteuning verdienen.

Wie gezond is, moet werken.

Wie ziek is, moet zoveel mogelijk zelfredzaam blijven.

Wie ouder wordt, moet langer thuis blijven wonen.

Wie lichamelijk beperkt is, moet creatief zijn met de mogelijkheden die nog overblijven.

En wie hulp nodig heeft, moet vooral niet te veel kosten.

Natuurlijk moet een samenleving zorgvuldig omgaan met belastinggeld. Niemand beweert dat iedere voorziening onbeperkt beschikbaar moet zijn of dat misbruik niet aangepakt moet worden.

Maar er is een verschil tussen verstandig omgaan met publieke middelen en het afbouwen van noodzakelijke ondersteuning voor mensen die daadwerkelijk afhankelijk zijn van die hulp.

Een beschaafde samenleving herken je niet aan de manier waarop zij haar sterkste burgers behandelt.

Je herkent haar aan de manier waarop zij omgaat met mensen die niet volledig voor zichzelf kunnen zorgen.

Juist daar ligt de verantwoordelijkheid van een overheid.

Niet iedereen begint met dezelfde lichamelijke mogelijkheden, dezelfde financiële middelen of hetzelfde sociale netwerk.

Gelijke behandeling betekent daarom niet dat iedereen precies hetzelfde moet krijgen.

Soms betekent rechtvaardigheid juist dat mensen die meer ondersteuning nodig hebben, die ondersteuning ook daadwerkelijk krijgen.

9. De mensen die de gevolgen moeten ondervinden, worden te weinig gehoord

Ik vraag me af hoeveel mensen die deze plannen verdedigen ooit daadwerkelijk een dag hebben doorgebracht met iemand die afhankelijk is van huishoudelijke hulp.

Hebben ze gezien hoe moeilijk het kan zijn om met een rollator door een woning te bewegen?

Hebben ze gezien wat er gebeurt wanneer iemand door pijn, vermoeidheid of beperkte mobiliteit nauwelijks nog in staat is om dagelijkse werkzaamheden uit te voeren?

Hebben ze weleens gesproken met iemand die alleen woont en geen familie heeft om op terug te vallen?

Of met iemand die iedere maand moet kiezen welke rekening het eerst betaald wordt?

Het is gemakkelijk om over zelfredzaamheid te praten wanneer je zelf gezond bent, voldoende inkomen hebt en een netwerk om je heen hebt.

Maar probeer je eens voor te stellen dat je morgen wakker wordt en ontdekt dat je niet meer kunt lopen zoals je gewend was.

Dat je niet meer zelfstandig boodschappen kunt doen.

Dat je niet meer kunt stofzuigen, dweilen of je bed kunt verschonen.

Dat je voor steeds meer dagelijkse werkzaamheden afhankelijk wordt van anderen.

En stel je dan voor dat de overheid zegt dat je die ondersteuning voortaan maar zelf moet organiseren.

Dan krijgt het begrip eigen verantwoordelijkheid ineens een heel andere betekenis.

10. Ook de huishoudelijke hulpen zelf worden geraakt

In deze discussie mogen we de werknemers in de huishoudelijke ondersteuning niet vergeten.

Duizenden mensen werken dagelijks bij mensen thuis om ervoor te zorgen dat zij in een schone, veilige en leefbare omgeving kunnen blijven wonen.

Het zijn werknemers die vaak een belangrijke band opbouwen met hun cliënten.

Ze kennen hun gewoonten, merken veranderingen op en weten wanneer er iets niet goed gaat.

Wat gebeurt er met deze werknemers wanneer de bestaande voorziening wordt afgebouwd?

Hoeveel banen komen onder druk te staan?

Wat gebeurt er met de opgebouwde relaties tussen cliënten en hun vertrouwde hulpverleners?

En hoe realistisch is het om te verwachten dat al deze werkzaamheden zonder problemen verschuiven naar de particuliere markt?

Het kabinet moet niet alleen nadenken over de mensen die hulp ontvangen, maar ook over de mensen die deze hulp verlenen.

Een goed functionerende zorg- en ondersteuningsstructuur bestaat uit mensen. Die kun je niet zomaar uit een systeem verwijderen zonder gevolgen.

11. Wat zou een verstandiger beleid zijn?

Als het kabinet werkelijk iets wil doen aan de stijgende kosten van maatschappelijke ondersteuning, zijn er andere mogelijkheden dan het schrappen van huishoudelijke hulp als maatwerkvoorziening.

1. Een inkomensafhankelijke eigen bijdrage
   Mensen met voldoende financiële draagkracht zouden eventueel een grotere eigen bijdrage kunnen betalen, terwijl mensen met lage inkomens en zware beperkingen beschermd blijven. Daarbij moet uiteraard ook rekening worden gehouden met vermogen, noodzakelijke zorgkosten en de daadwerkelijke financiële ruimte die iemand heeft.
2. Maatwerk op basis van werkelijke beperkingen
   Beoordeel niet uitsluitend wat iemand verdient, maar vooral wat iemand lichamelijk en praktisch nog kan. Een medische of functionele beperking moet serieus worden meegewogen.
3. Behoud van professionele huishoudelijke ondersteuning
   Laat gemeenten ondersteuning blijven organiseren voor mensen die aantoonbaar niet in staat zijn hun huishouden zelfstandig te onderhouden.
4. Voorkom dat mantelzorg verplicht wordt
   Betrek familie en sociale netwerken waar dat mogelijk en vrijwillig gebeurt, maar maak ze niet verantwoordelijk voor taken die professionele ondersteuning vereisen.
5. Investeer in preventie
   Voorkomen dat mensen achteruitgaan, geïsoleerd raken of uiteindelijk intensievere zorg nodig hebben, is niet alleen menselijker maar kan ook financieel verstandiger zijn.
6. Betrek cliënten bij de besluitvorming
   Laat mensen die daadwerkelijk afhankelijk zijn van huishoudelijke hulp meepraten over de plannen. Niet alleen beleidsmakers, bestuurders en financiële deskundigen, maar juist de mensen die dagelijks met de gevolgen te maken hebben.

Want wie weet beter wat deze ondersteuning betekent dan degene die ervan afhankelijk is?

12. Een boodschap aan de politiek: probeer het eens om te draaien

Misschien moeten politici die dit plan verdedigen eens een eenvoudige gedachteoefening doen.

Stel dat je zelf niet meer goed kunt lopen.

Stel dat je afhankelijk bent van een scootmobiel om je te verplaatsen en een rollator gebruikt voor de kleine afstanden die je nog kunt afleggen.

Stel dat je geen partner hebt die het huishouden kan overnemen.

Stel dat je geen kinderen hebt die iedere week langskomen om schoon te maken.

Stel dat je inkomen onvoldoende is om particuliere hulp in te huren.

En stel dat je vervolgens van de overheid te horen krijgt dat je voortaan meer zelfredzaam moet zijn.

Wat dan?

Wat als je niet meer kunt stofzuigen?

Wat als je niet meer veilig kunt dweilen?

Wat als je niet meer bij de badkamer kunt komen zonder het risico te lopen te vallen?

Wat als je lichamelijk simpelweg niet meer in staat bent om de werkzaamheden uit te voeren die voor een ander vanzelfsprekend zijn?

Is het dan nog steeds een kwestie van eigen verantwoordelijkheid?

Of wordt het ineens duidelijk dat sommige mensen helemaal geen keuze hebben?

Dat is de werkelijkheid waarover deze discussie zou moeten gaan.

Niet over abstracte begrotingsposten, politieke slogans en mooie woorden over zelfredzaamheid.

Maar over mensen.

Over hun gezondheid, hun zelfstandigheid, hun waardigheid en hun recht om zo lang mogelijk op een veilige en fatsoenlijke manier in hun eigen woning te kunnen blijven leven.

13. Een samenleving die haar kwetsbaarste inwoners laat vallen, heeft iets uit te leggen

Ik ben niet tegen hervormingen. Ik ben niet tegen het bestrijden van verspilling en ik ben er evenmin voor dat mensen die uitstekend in staat zijn om hun eigen huishoudelijke hulp te betalen, zonder meer aanspraak kunnen blijven maken op publieke ondersteuning.

Maar ik ben wel tegen beleid dat onvoldoende rekening houdt met de werkelijkheid van mensen die geen keuze hebben.

Je kunt niet iedereen over één kam scheren.

Je kunt niet verwachten dat een lichamelijk beperkte persoon dezelfde mogelijkheden heeft als iemand die gezond en mobiel is.

Je kunt niet aannemen dat iedereen een sociaal netwerk heeft.

En je kunt niet doen alsof particuliere hulp voor iedereen betaalbaar is.

Het gemeentelijke vangnet moet bovendien geen doekje voor het bloeden worden. Het moet daadwerkelijk voldoende bescherming bieden aan mensen die niet zonder huishoudelijke ondersteuning kunnen.

Het is de taak van de overheid om ervoor te zorgen dat mensen niet tussen wal en schip vallen.

Dat is geen gunst.

Dat is maatschappelijke verantwoordelijkheid.

En misschien moet Den Haag zich eens afvragen welke samenleving we eigenlijk willen zijn.

Een samenleving waarin mensen die gezond, mobiel en financieel onafhankelijk zijn het allemaal zelf kunnen regelen?

Of een samenleving waarin we ook verantwoordelijkheid nemen voor degenen die door ziekte, ouderdom of een beperking niet meer alles zelf kunnen?

Want vroeg of laat kan iedereen afhankelijk worden van anderen.

Niemand krijgt bij zijn geboorte de garantie dat hij of zij gezond blijft, mobiel blijft of tot op hoge leeftijd zelfstandig kan functioneren.

Vandaag ben je misschien degene die anderen helpt.

Morgen ben je misschien degene die hulp nodig heeft.

En juist daarom is solidariteit geen luxe. Het is de basis van een fatsoenlijke samenleving.

Tot slot: de stofzuiger is geen politiek oplossingsmodel

Beste politici,

Kom eens uit uw Haagse werkelijkheid en kijk naar wat er zich achter de voordeur van honderdduizenden Nederlanders afspeelt.

Praat eens met mensen die afhankelijk zijn van huishoudelijke hulp. Luister naar ouderen die alleen wonen. Ga in gesprek met mensen met een lichamelijke beperking. Vraag eens aan mensen met een chronische ziekte hoe hun dagelijks leven eruitziet.

En vraag hun vooral niet hoe ze nog zelfstandiger kunnen worden.

Vraag hun wat ze nodig hebben om hun zelfstandigheid te behouden.

Want daar zou het om moeten draaien.

Niet om de vraag hoeveel geld er kan worden bespaard door een voorziening af te schaffen, maar om de vraag hoe we ervoor zorgen dat mensen een menswaardig bestaan kunnen blijven leiden.

Een schoon en leefbaar huis is geen overbodige luxe.

Het is geen beloning voor mensen die toevallig voldoende geld verdienen.

Het is geen gunst van de overheid.

Voor iemand die lichamelijk niet in staat is het eigen huishouden te onderhouden, is huishoudelijke hulp een noodzakelijke voorwaarde om zelfstandig te kunnen blijven wonen.

En als de politiek dat niet meer begrijpt, dan is het misschien tijd dat de politiek zelf eens een grondige schoonmaak houdt.

Want aan politieke luchtkastelen hebben mensen die niet eens meer zelfstandig hun eigen vloer kunnen dweilen helemaal niets.

Zelfredzaamheid mag nooit een ander woord worden voor: zoek het zelf maar uit.

Een samenleving wordt niet beter doordat we minder zorgen voor mensen die hulp nodig hebben. Een samenleving wordt beter doordat we ervoor zorgen dat niemand onnodig aan zijn lot wordt overgelaten.

Bronnen en achtergrondinformatie

• Coalitieakkoord 2026–2030, maatregel 44: Huishoudelijke hulp uit de Wmo met vangnet.
• Tweede Kamer, Kamerstuk 36 848, nr. 55: beantwoording van vragen over de plannen en het gemeentelijke vangnet.
• Tweede Kamer, begrotingsdebat VWS en beantwoording van vragen over huishoudelijke hulp.
• Omroep MAX, MAX Meldpunt, 15 oktober 2026: Kamer is zeer kritisch over kabinetsplan om de huishoudelijke hulp in de Wmo te schrappen.

Dit opiniestuk is geschreven vanuit het perspectief van maatschappelijke solidariteit, menselijke waardigheid en de bescherming van mensen die afhankelijk zijn van ondersteuning.