Op en onder de Wijde AA


Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.


Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.


Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.


Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.


Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.

Ships...zo lek als een mandje..😢
Had wel wat verwacht maar dit had ik niet verwacht.


Maar goed het glas is halfvol
Wel gelukt is:
De fietskar gemaakt van
Delen van een strijkplank
En een bagagerekjevan een oude fiets
Wieltjes van een kinderfietsjes.
Dus 100% gerecycled.
En demontabel en volledig aanpasbaar.


Ben toch in m,n 1tje er gekomen
12min fietsen
En in m,n uppie opgebouwd en het water in gekregen.


Ook heel even m,n 54jr oude Johnson 1,5 pk er even achter gehangen


Dus niet helemaal mislukt 🤓

Deze man verdient veel meer publiciteit. Hij was er al om ons te informeren in 2020 maar is big time geframed. Dat is nu gelukkig aan het keren.

Knuf lijkt te reageren op de frequenties, de bottenboillon, de PEA en de groenlipmossel, zo ondertussen een hele waslijst aan alternatieven die hem toch minder pijn lijken te geven want hij heeft al weer een flinke grote bek buiten naar andere honden, en staat tijdens de wandelingen weer ouderwets in de trekstand, wat ik tot een paar weken geleden zo verschrikkelijk aan hem vond zie ik het nu als gelukzalig teken dat hij toch echt nog wel even verder wil en zich duidelijk lekkerder begint te voelen, want anders zou die het niet doen lijkt mij! Hier een foto van Knuf toen die nog knufje was samen met zijn vriend Bré inmiddels zijn ze alle 2 bejaard, Knuf is bijna 9 en Bré is 8

🏙️😱 CHONGQING: DE STAD WAAR DE ZWAARTEKRACHT OOK EVEN MOEST NADENKEN 😂

Er zijn steden die indrukwekkend zijn. Er zijn steden die gigantisch zijn. En dan heb je Chongqing in China… een stad waarvan je na vijf minuten rondkijken denkt: “Wie heeft dit in vredesnaam ontworpen?!” 🤣

Chongqing wordt regelmatig de ‘8D City’ genoemd. Niet omdat Chinezen stiekem toegang hebben tot een achtste dimensie, maar omdat de stad zó extreem verticaal en gelaagd is gebouwd dat je hersenen er bijna kortsluiting van krijgen.

De stad ligt midden in een bergachtig gebied, aan de samenkomst van de Yangtze en de Jialing. Vlakke grond is schaars. Dus wat doe je als je miljarden mensen, woningen, wegen en openbaar vervoer kwijt moet?

Juist.

Je bouwt omhoog. En daarna nóg een keer omhoog. 😂

Je kunt in Chongqing een gebouw binnengaan op straatniveau, een paar verdiepingen omhooggaan en vervolgens op een andere ‘begane grond’ uitkomen. Wegen kunnen boven elkaar liggen, bruggen kruisen elkaar op verschillende hoogtes en sommige gebouwen lijken letterlijk uit de bergwand te groeien.

Maar dan komt de vraag die ik mezelf ook stelde:

HOE BLIJFT AL DAT ENORME GEWICHT IN GODSNAAM STAAN?! 😱

Nou… daar gaat behoorlijk wat techniek achter schuil.

Een gigantisch gebouw staat natuurlijk niet zomaar op een paar tegels. Het gewicht wordt via dragende kolommen en wanden naar enorme funderingen geleid. Die funderingen brengen de belasting vervolgens over naar de bodem en, waar nodig, naar diepere en stevigere grondlagen of rots.

Onder zo'n indrukwekkende wolkenkrabber zie je dus niets van wat er werkelijk gebeurt. Boven de grond zie je glas, beton en staal; onder de grond kan een gigantisch systeem van funderingen en palen zitten dat het hele gevaarte overeind houdt.

En het gaat niet alleen om het gewicht.

Ingenieurs moeten ook rekening houden met wind, trillingen, aardbevingen, verkeer, metro's, temperatuurverschillen en zelfs kleine bewegingen van het gebouw. Een wolkenkrabber hoeft namelijk helemaal niet volledig onbeweeglijk te zijn. Een beetje gecontroleerd meebewegen is juist normaal.

En dan heeft Chongqing nóg een bizarre troef:

🚝 De metro rijdt dwars door een flatgebouw!

Bij station Liziba loopt de monorail letterlijk door een woongebouw heen. Het is geen ongelukje waarbij iemand tijdens de bouw dacht: “Oeps, daar stond nog een flat.” 😂

Het station en de constructie zijn bewust op elkaar afgestemd. De spoorlijn is geïntegreerd in het gebouw en er zijn maatregelen genomen om trillingen en geluid te beperken.

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Chongqing ook wegen en verkeersknooppunten die uit meerdere niveaus bestaan.

Je navigatie kan daar dus waarschijnlijk zeggen:

“U bent gearriveerd.”

En jij staat vervolgens op niveau 6 terwijl je bestemming op niveau 2 ligt. 🤣

Wat ik misschien nog het fascinerendste vind, is dat Chongqing helemaal geen futuristische filmset is. Dit is gewoon een echte stad waar miljoenen mensen wonen, werken, eten, boodschappen doen en dagelijks met de metro gaan.

Voor ons is een trein die door een flat rijdt:

😱 “WTF?!”

Voor een inwoner van Chongqing:

😐 “Ja hoor. Lijn 2.”

Chongqing laat eigenlijk prachtig zien hoe ver menselijke techniek kan gaan wanneer de natuur zegt:

“Hier krijg je geen vlak stukje land.”

En de mens antwoordt:

“Geen probleem. Dan bouwen we gewoon een stad tegen de berg op.” 😂🏙️🇨🇳

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind Chongqing werkelijk één van de meest bizarre en fascinerende steden ter wereld. Het lijkt soms alsof Blade Runner, een Chinese fantasyfilm en SimCity samen een baby hebben gekregen. 😏🤣

#Chongqing #China #Architectuur #Techniek #Futuristisch #Steden #WistJeDat #Reizen #Bijzonder #8DCity

Knuf heeft vandaag zo waar weer wat gegeten, ok niet zo zeer zijn harde brokjes, maar hij heeft wel leverworst en bone broth op en hij heeft 2 x met ons een klein stukje in zijn favoriete bos gelopen, heel langzaam en geen spelletjes of gekkigheid, maar hij heeft even heerlijk in een plas water gelegen, hij heeft gepiest en gepoept, dus dat werkt in ieder geval nog, de frequenties lijken ook wat te doen, want hij piept en jammert niet als die opstaat, ok hij loopt wel zwaar kreupel, maar hij jankt gelukkig niet van de pijn, dus we gaan mooi verder zo en proberen er maar het beste van te maken voor zowel hem als wij, want pfoe man ik zonder hond dat kan ik me niet voorstellen, ik heb alle 63 jaar met honden in mijn leven rondgelopen!

Iemand vroeg of ze gelukt zijn, de foto's gemaakt met een ouderwets rolletje. 1 foto is min of meer gelukt ; alle andere foto's kan ik zo weggooien. De zwart wit foto op de tafel is dan wel oké.
Het afdrukken heeft ook wel 4 weken geduurd ipv 2 . Niet goedkoop ook. Andere foto's van dezelfde wandeling zijn ook niet gelukt . Wat er mis gegaan is /wat ik fout gedaan heb, weet ik niet. Jammer, maar van proberen kun je leren.

#analogefoto #afdrukken #fotografie #hobby

Niet alles was vroeger beter....
wat een geluk dat er een hoop veranderd is..

https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/other/vreemde-regels-op-de-werkplek-die-mensen-vroeger-moesten-volgen/ss-AA2arnR1?

Zo langzamerhand komt de waarheid boven water, gelukkig!
Het moet benoemd blijven, in het belang van iedereen.

Eindelijk zijn de nieuwe accu's in mijn scootmobiel gezet door Welzorg, godallemachtig!!! Dat is gisteren gebeurd. 2,5 Maand geleden bemerkte ik al dat mijn scootmobiel steeds korter kon rijden en elke dag werd het steeds minder. In april zijn de accu's nog vervangen en nu waren ze alwéér kapot 🤬

Enfin, 1 maand geleden kwam er een monteur kijken naar de issue. Hij zei dat de accu's op voorraad waren en was verbaasd dat ze die niet meteen hadden meegegeven 😱

Het heeft dus een maand geduurd voordat Welzorg pas langs kon komen, vanwege 'te druk'. Tja. Als ze die accu's nu gewoon metéén hadden meegegeven, maar nee: 'Er moest eerst een monteur komen om een diagnose te stellen!' 🙄

Al die tijd kon ik hooguit 3 kwartiertjes rijden en zat ik met die stinkhitte de hele dag in mijn uppie opgesloten in huis. Ik kon even snel een boodschapje doen maar moest dan weer vlug naar huis.

Het waren eenzame weken, want er komt nooit geen hond op bezoek. Gelukkig kan ik het goed vinden met mezelf én mijn twee poesjes. Ieder ander was krankzinnig geworden, maar ik niet, want....this is the story of my fucking life!

Die 'scootmobiel perikelen' komen namelijk geregeld voor en in de afgelopen 11 jaar ben ik zó vreselijk door de mangel gegaan en heb ik uitgebreide periodes van intense isolatie gekend, míj krijgt het niet meer kapot.

Maar, 'leuk' is anders 🙄