Tijdens de zwangerschap gebeurt er iets opmerkelijks in het lichaam van een moeder.
Minuscule foetale cellen van de baby passeren de placenta en komen in de bloedbaan van de moeder terecht. Daar stoppen ze niet. Ze reizen – en vinden hun weg naar haar weefsels, haar botten en zelfs haar hersenen. Dit wordt foetaal-moederlijk microchimerisme genoemd, en het is een van de meest fascinerende biologische verbindingen die we kennen.
Negen maanden lang stromen deze cellen in beide richtingen – van moeder naar kind, van baby naar moeder. En zelfs na de geboorte blijven ze bestaan. Tientallen jaren later kunnen wetenschappers nog steeds sporen van een kind in het lichaam van een moeder vinden – soms in haar hart, soms in haar huid, soms op plekken die de wetenschap pas net begint te verkennen.
Sommige studies suggereren dat ze kunnen helpen bij het herstellen van weefsel na een verwonding of het versterken van het immuunsysteem. Zelfs bij zwangerschappen die niet voldragen worden, laat de baby deze microscopische erfenis achter – een cellulaire herinnering dat ze er waren.
Het is alsof de natuur een verborgen liefdesbrief heeft geschreven, waarmee een deel van je kind voor altijd in je lichaam wordt gestopt. Misschien is dat de reden waarom moeders hun kinderen van kilometers afstand kunnen aanvoelen, waarom intuïtie zo diep zit.
Je kind lag niet alleen in je armen.
Het werd een deel van jou – op manieren die de wereld niet kan zien, maar die jij altijd kunt voelen.
Gedeeld en vertaald van @InspireDrive
Minuscule foetale cellen van de baby passeren de placenta en komen in de bloedbaan van de moeder terecht. Daar stoppen ze niet. Ze reizen – en vinden hun weg naar haar weefsels, haar botten en zelfs haar hersenen. Dit wordt foetaal-moederlijk microchimerisme genoemd, en het is een van de meest fascinerende biologische verbindingen die we kennen.
Negen maanden lang stromen deze cellen in beide richtingen – van moeder naar kind, van baby naar moeder. En zelfs na de geboorte blijven ze bestaan. Tientallen jaren later kunnen wetenschappers nog steeds sporen van een kind in het lichaam van een moeder vinden – soms in haar hart, soms in haar huid, soms op plekken die de wetenschap pas net begint te verkennen.
Sommige studies suggereren dat ze kunnen helpen bij het herstellen van weefsel na een verwonding of het versterken van het immuunsysteem. Zelfs bij zwangerschappen die niet voldragen worden, laat de baby deze microscopische erfenis achter – een cellulaire herinnering dat ze er waren.
Het is alsof de natuur een verborgen liefdesbrief heeft geschreven, waarmee een deel van je kind voor altijd in je lichaam wordt gestopt. Misschien is dat de reden waarom moeders hun kinderen van kilometers afstand kunnen aanvoelen, waarom intuïtie zo diep zit.
Je kind lag niet alleen in je armen.
Het werd een deel van jou – op manieren die de wereld niet kan zien, maar die jij altijd kunt voelen.
Gedeeld en vertaald van @InspireDrive
Tijdens de zwangerschap gebeurt er iets opmerkelijks in het lichaam van een moeder.
Minuscule foetale cellen van de baby passeren de placenta en komen in de bloedbaan van de moeder terecht. Daar stoppen ze niet. Ze reizen – en vinden hun weg naar haar weefsels, haar botten en zelfs haar hersenen. Dit wordt foetaal-moederlijk microchimerisme genoemd, en het is een van de meest fascinerende biologische verbindingen die we kennen.
Negen maanden lang stromen deze cellen in beide richtingen – van moeder naar kind, van baby naar moeder. En zelfs na de geboorte blijven ze bestaan. Tientallen jaren later kunnen wetenschappers nog steeds sporen van een kind in het lichaam van een moeder vinden – soms in haar hart, soms in haar huid, soms op plekken die de wetenschap pas net begint te verkennen.
Sommige studies suggereren dat ze kunnen helpen bij het herstellen van weefsel na een verwonding of het versterken van het immuunsysteem. Zelfs bij zwangerschappen die niet voldragen worden, laat de baby deze microscopische erfenis achter – een cellulaire herinnering dat ze er waren.
Het is alsof de natuur een verborgen liefdesbrief heeft geschreven, waarmee een deel van je kind voor altijd in je lichaam wordt gestopt. Misschien is dat de reden waarom moeders hun kinderen van kilometers afstand kunnen aanvoelen, waarom intuïtie zo diep zit.
Je kind lag niet alleen in je armen.
Het werd een deel van jou – op manieren die de wereld niet kan zien, maar die jij altijd kunt voelen.
Gedeeld en vertaald van @InspireDrive
Deutsch
Dutch
