Zoeken

Het debat over het Amerikaanse migratiebeleid wordt vaak gevoerd in de waan van de dag:

Grensbeveiliging, quota, economische impact en politieke retoriek. Maar wie een stap terugzet, stuit op een diepe, historische paradox.

Donald Trump en zijn achterban pleiten voor een strenger migratiebeleid en een drastische inperking van de instroom. Tegelijkertijd is de Verenigde Staten als moderne natie fundamenteel het product van grootschalige immigratie. De voorouders van de overgrote meerderheid van de huidige Amerikaanse bevolking — inclusief die van Trump zelf — arriveerden ooit als migrant of kolonist op een continent dat al duizenden jaren werd bewoond door inheemse volkeren.

​Deze vaststelling roept onvermijdelijk de vraag op of het huidige anti-immigratiediscours geen vorm van historische ironie is. Om die vraag te beantwoorden, moeten twee fundamenteel verschillende manieren van kijken naar het verleden en de status van een natie worden ontleed: de moreel-historische benadering en de staatsrechtelijke realiteit.

​De historische paradox: Kolonisatie en uitsluiting

​Vanuit een historisch en ethisch perspectief is de ironie moeilijk te ontkennen. De creatie van de Verenigde Staten begon niet in een leeg vacuüm, maar met de grootschalige verdringing van de oorspronkelijke bewoners, de Native Americans. Europese kolonisten importeerden hun wetten, religie en cultuur, en claimden het land. Dit proces ging gepaard met bloedige conflicten, gedwongen verplaatsingen en de introductie van dodelijke ziektes, waardoor de inheemse bevolking decimeerde en gemarginaliseerd raakte.

​Wanneer hedendaagse politici spreken over het 'beschermen van de Amerikaanse identiteit en cultuur' tegen nieuwe nieuwkomers, gaan zij voorbij aan het feit dat die identiteit zelf een dynamisch, geïmporteerd construct is. Het land dat zichzelf profileert als het 'baken van de vrijheid' en de 'smeltkroes van de wereld', hanteert hier een selectief geheugen. Het morele argument luidt dan ook: een natie die haar bestaan dankt aan het overschrijden van grenzen en het opeisen van andermans grondgebied, kan zich nu niet geloofwaardig afsluiten voor anderen die op zoek zijn naar een beter bestaan.

​De moderne natiestaat: Soevereiniteit en wetmatigheid

​Tegenover deze historische reflectie staat de nuchtere, staatsrechtelijke logica van de moderne wereld. Vanuit het perspectief van conservatieve denkers en politici is de vergelijking tussen de zeventiende-eeuwse kolonisatie en de eenentwintigste-eeuwse migratie een valse equivalentie. Zij redeneren dat de wereld destijds werd gekenmerkt door imperiumbouw en ontdekking, terwijl de huidige wereldorde is opgebouwd rondom het principe van de soevereine natiestaat.

​Een soevereine staat heeft volgens het internationaal recht de exclusieve bevoegdheid om zijn eigen grenzen te controleren. De argumentatie verschuift hier van moraal naar systemiek: de Amerikaanse infrastructuur, de huizenmarkt, de sociale voorzieningen en de arbeidsmarkt zijn ingericht op basis van voorspelbaarheid en regelgeving. Binnen dit kader richt de kritiek zich bovendien zelden op migratie in absolute zin, maar primair op illegale migratie. Het argument is dat het passeren van een grens zonder toestemming de rechtsstaat ondermijnt, ongeacht wat er driehonderd jaar geleden is gebeurd. De regels van het verleden kunnen immers niet functioneren als blauwdruk voor de complexe systemen van nu.

​Het conflict tussen ethiek en pragmatisme

​De felle polarisatie rondom dit thema ontstaat omdat beide standpunten opereren op een andere golflengte. De criticus spreekt vanuit een universele, historische ethiek; de voorstander van een strenger beleid spreekt vanuit een nationaal, pragmatisch protectionisme. Het is het klassieke conflict tussen 'wat had moeten zijn' en 'wat nu is'.

​De spanning tussen deze twee visies zal niet snel verdwijnen. De geschiedenis van Amerika laat zien dat de definitie van 'de Amerikaan' altijd in beweging is geweest, vaak ten koste van degenen die er al waren. Maar de realiteit van de moderne politiek eist ook handhaving van structuren. De discussie over migratie in de Verenigde Staten is daarmee niet alleen een strijd over cijfers en wetten, maar fundamenteel een worsteling met het eigen geweten en de complexiteit van een onuitwisbaar verleden.

Stel je voor... Je wekker gaat. Je staat op en maakt je klaar om naar je werk te gaan. Maar helaas: je laadpaal heeft vannacht je elektrische auto maar deels opgeladen, omdat het stroomnet overbelast was.
Die warmtepomp waarmee je je huis warm houdt? Die schakelt zichzelf tijdens piekuren tijdelijk uit om het net te ontlasten.
Later op de ochtend krijg je een melding van je energieleverancier: nu even geen was draaien vanwege een zonnepanelen-piek.
De zon schijnt inmiddels flink. Balen, want ook je zonnepanelen kunnen hun stroom nu niet terugleveren omdat het stroomnet de piekbelasting niet aankan.
Dan maar opslaan op de thuisbatterij. Oh nee, die wordt automatisch aangestuurd door het energienet en wordt nu ook afgeschakeld.
Jij dacht dat je er nu wel was, he? Maar nee, want je wilt natuurlijk ook nog eten koken, elektrisch welteverstaan, want koken op gas doen we natuurlijk ook niet meer. Weer krijg je het dringende advies om verbruik uit te stellen vanwege drukte op het net.
🤔 Dacht je dat dit nooit zou gebeuren? Dat dit een complottheorie was, waar alleen "wappies" over praten? Nee hoor! Welkom bij het toekomstige "nieuwe normaal".
Tijdens een recente presentatie aan de gemeenteraad waarschuwde netbeheerder Stedin openlijk voor mogelijke afschakelingen op piekmomenten om het stroomnet stabiel te houden.
Ondertussen loopt onze hele stroomregio Flevopolder-Gelderland-Utrecht steeds verder vast. Gemeente Amersfoort heeft op dit moment nog niet te maken met de aansluitstop, maar dit kan ieder moment veranderen.
Ondernemers komen op wachtlijsten, nieuwe woningen kunnen soms niet aangesloten worden, bedrijven kunnen niet uitbreiden. En inwoners krijgen steeds vaker te horen dat het stroomnet vol zit.
Maar waarom vraagt niemand zich openlijk af hoe we hier terecht zijn gekomen?
Jarenlang (en nog steeds!) werd Nederland volledig richting windmolens en zonnepanelen gestuurd. Alleen... Ons stroomnet kan die enorme pieken en schommelingen in teruglevering niet aan.
Op zonnige of winderige dagen ontstaat er massale overbelasting op delen van het net. Tegelijkertijd groeit het stroomverbruik door:
- elektrische auto’s
- warmtepompen
- datacentra
- nieuwe woonwijken
En ondertussen praten netbeheerders ineens openlijk over slimme sturing van jouw apparaten. Met andere woorden: zij gaan straks bepalen wanneer jij energie mag gebruiken.
😡😡😡
Mijn nekharen gingen overeind staan toen dit zo openlijk werd gedeeld in de gemeenteraad!
Dus terwijl inwoners gevraagd wordt minder te verbruiken, gebruiken bijvoorbeeld grote datacentra inmiddels gigantische hoeveelheden stroom. Sommige gebruiken evenveel elektriciteit als complete steden.
Maar de oplossing waar jarenlang lacherig over werd gedaan? Kernenergie.
De Small Modular Reactors (SMR’s) zijn kleinere, moderne kernreactoren die sneller en flexibeler gebouwd kunnen worden dan traditionele kerncentrales. Waar klassieke kerncentrales vaak meer dan tien jaar bouwtijd vragen, wordt bij sommige SMR-ontwerpen gesproken over een bouwperiode van slechts enkele jaren.
Ook in Nederland groeit heel langzaamaan de interesse in deze technologie. Daarbij wordt gekeken naar samenwerking tussen Rijk, provincies en gemeenten om geschikte locaties te vinden die goed aangesloten kunnen worden op het hoogspanningsnet en voldoen aan veiligheids- en infrastructuur eisen.
Zelfs binnen de Europese Unie verschuift het gesprek zichtbaar: voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, sprak zich eerder al uit over het belang van kernenergie.
Maar ondertussen denderen we nog altijd voort op dezelfde ideologie. Lange leve groene stroom en volledige elektrificatie. En dat terwijl de energietransitie steeds meer begint te botsen met de realiteit van een stroomnet dat zijn grenzen bereikt.
Straks blijft voor burgers alleen nog de vraag over:
👉 Hoeveel vrijheid houden wij nog over in ons eigen energieverbruik?

https://nieuwrechts.nl/109802-miljardenrekening-infrastructuur-dreigt-bij-automobilist-en-bedrijven-terecht-te-komen
De afrekening van het jaren achtereen bezuinigen van het Rutte-beleid ...

https://www.dagelijksestandaard.nl/nieuws/kabinet-prioriteert-infrastructuur-schrapt-mogelijk-projecten
Niets naar Oekraïne lijkt mij ...

https://nieuwrechts.nl/109427-hongarije-verhoogt-beveiliging-energie-infrastructuur-uit-vrees-voor-oekraense-sabotage
Dus een land dat lid van EU wil worden saboteert een lid van die EU.
Zelenski gaat dus zo te werk, wat zou hijgaan doen als hij lid zou zijn van de EU. De penose mag toch geen lid van de EU worden, of worden de EU leden al door hem gechanteerd.

Wie gaf de staat eigenlijk het recht om belasting van ons te eisen?
En waarom word je opgesloten als je weigert te betalen?

Het is een vraag die bijna niemand durft te stellen, omdat het meteen de fundamenten van ons hele systeem blootlegt. Maar laten we eerlijk zijn: niemand van ons heeft ooit zélf toestemming gegeven aan de overheid om een deel van ons inkomen af te nemen. Die afspraak is eeuwen geleden gemaakt door mensen die allang dood zijn — en wij zitten er nog steeds aan vast.

We worden geboren zonder stem, zonder keuze, zonder contract.
Je eerste “welkom op aarde” komt in de vorm van een BSN-nummer. Vanaf dat moment ben je onderdeel van een systeem dat jou verplichtingen oplegt, lang voordat je oud genoeg bent om te begrijpen wat die verplichtingen eigenlijk betekenen. Je ouders tekenen niets namens jou. Jij tekent niets namens jezelf. Je bent gewoon geregistreerd — punt.

En vanaf dat moment moet je betalen.
Voor je zorg.
Voor je huis.
Voor je veiligheid.
Voor je bestaan.

En wie bepaalt wat je moet betalen?
Niet jij.
Niet ik.
Maar een staat die zichzelf het recht heeft gegeven om dat te doen.

Het heet “belastingplicht”, maar in de praktijk voelt het meer als een financiële keten. Als je niet betaalt, gaat de staat van vriendelijk naar dwingend: herinneringen, dwangsommen, beslaglegging. En dan komt het pas echt wrange: als je blijft weigeren, word je gezien als een crimineel. Alsof het weigeren van een financieel systeem gelijkstaat aan geweld plegen of stelen.

Maar wat steel je eigenlijk?
Je eigen geld?

De ironie:
De staat heeft macht omdat de staat zelf ooit heeft besloten dat de staat macht heeft.
En wij zijn erin geboren, net zoals een vis in een oceaan geen idee heeft dat er water bestaat. Het is er gewoon.

We hebben nooit ja gezegd.
We hebben nooit gekozen voor het systeem.
We zijn gewoon ingedeeld.

Het oorspronkelijke idee achter belasting was mooi: samen bijdragen aan de samenleving, zodat iedereen toegang heeft tot onderwijs, zorg, infrastructuur, veiligheid. Maar de manier waarop het wordt afgedwongen… dat is alles behalve vrijwillig. Je kunt je niet uitschrijven. Je kunt niet stoppen met meedoen. Je hebt geen alternatief.

“Vrijheid” bestaat alleen binnen de grenzen van regels die anderen voor jou hebben opgesteld — generaties geleden.

Toch beginnen steeds meer mensen zich af te vragen waarom leven op aarde voelt als een abonnement. Waarom we moeten betalen voor grond die niemand gemaakt heeft. Waarom je strafbaar bent als je weigert om financiële verplichtingen op je te nemen waar je nooit voor gekozen hebt.

En de staat zal zeggen:
“Zo werkt het nou eenmaal.”
Maar dat is geen antwoord. Dat is een façade.

Want in een écht vrij systeem zou je keuzes hebben.
Je zou niet gevangen worden gezet omdat je geen geld hebt om het systeem te betalen dat jou gevangen houdt.
Je zou niet hoeven werken om simpelweg niet bestraft te worden.
Je zou niet hoeven te vrezen voor de overheid die eigenlijk jouw dienaar zou moeten zijn — niet jouw meester.

Misschien is het tijd om de vraag opnieuw te stellen:
Wie gaf de staat de macht?
En belangrijker nog:
Wanneer nemen we die macht terug?