De Glazen Burger: ik heb niets te verbergen dus wat maakt het nu uit?
Daar zijn ze weer, de kampioenen van de onverschilligheid. De mensen die, terwijl de overheid met een digitale koevoet hun voordeur forceert, nog vragen of de meneer van de controle misschien een kopje koffie met een speculaasje wil.
"Ik heb niks te verbergen hoor!", roepen ze met een blik die nog leger is dan een schap met wc-papier tijdens een pandemie. "Wat maakt die controle nou uit? Ik doe niks geks!"
Gefeliciteerd, Henk. Je bent officieel de meest saaie mens op aarde. Maar dat jij je leven leidt als een opengeklapt Libelle-weekblad, betekent niet dat de rest van de wereld ook in een glazen kooi wil wonen.
Zeggen dat je geen privacy nodig hebt omdat je "niks te verbergen hebt", is precies hetzelfde als zeggen dat je geen vrijheid van meningsuiting nodig hebt omdat je "toch niks te melden hebt". En geloof me, bij de meeste van dit soort figuren klopt dat laatste ook nog.
Het is de arrogantie van de onwetendheid. Ze denken dat privacy iets is voor boeven en complotdenkers. Maar privacy is niet voor als je iets fouts doet; privacy is er om te voorkomen dat de overheid op een dag bepaalt wat "fout" is.
Vandaag is het een algoritme dat checkt of je wel genoeg groente koopt, morgen is het een digitale knop waarmee ze je bankpas uitzetten omdat je een kritische opmerking hebt geplaatst over de lokale wethouder.
"Wat maakt het uit?" gillen ze dan. Nou, alles! Het maakt uit dat je een mens bent en geen streepjescode. Het maakt uit dat je het recht hebt om te dwalen, te dromen en te zeiken zonder dat er ergens in een datacentrum in de polder een rood lampje gaat branden.
Mensen die "niks te verbergen" hebben, zijn de reden dat we langzaam richting een digitale dictatuur glijden. Ze staan te juichen bij hun eigen executie omdat de beul zo’n mooie glimmende bijl heeft. "Kijk nou, wat modern! En hij werkt zo efficiënt!"
Dus, tegen de volgende persoon die dit tegen je zegt: vraag ze eens of ze hun telefoon ontgrendeld aan een wildvreemde willen geven. Vraag ze of ze de gordijnen eraf halen en een camera in hun slaapkamer hangen die direct streamt naar het hoofdbureau van politie. Doen ze niet?
Dan hebben ze dus wél iets te verbergen. Namelijk hun menselijke waardigheid.
Maar ja, waardigheid kun je niet scannen bij de kassa voor extra kortingspunten, dus voor de "niks te verbergen brigade" is het waarschijnlijk niks waard.
Slaap lekker verder in je glazen huis, maar kom niet janken als de eerste steen door de ruit vliegt.
Gerard Krispijn
De Glazen Burger: ik heb niets te verbergen dus wat maakt het nu uit?
Daar zijn ze weer, de kampioenen van de onverschilligheid. De mensen die, terwijl de overheid met een digitale koevoet hun voordeur forceert, nog vragen of de meneer van de controle misschien een kopje koffie met een speculaasje wil.
"Ik heb niks te verbergen hoor!", roepen ze met een blik die nog leger is dan een schap met wc-papier tijdens een pandemie. "Wat maakt die controle nou uit? Ik doe niks geks!"
Gefeliciteerd, Henk. Je bent officieel de meest saaie mens op aarde. Maar dat jij je leven leidt als een opengeklapt Libelle-weekblad, betekent niet dat de rest van de wereld ook in een glazen kooi wil wonen.
Zeggen dat je geen privacy nodig hebt omdat je "niks te verbergen hebt", is precies hetzelfde als zeggen dat je geen vrijheid van meningsuiting nodig hebt omdat je "toch niks te melden hebt". En geloof me, bij de meeste van dit soort figuren klopt dat laatste ook nog.
Het is de arrogantie van de onwetendheid. Ze denken dat privacy iets is voor boeven en complotdenkers. Maar privacy is niet voor als je iets fouts doet; privacy is er om te voorkomen dat de overheid op een dag bepaalt wat "fout" is.
Vandaag is het een algoritme dat checkt of je wel genoeg groente koopt, morgen is het een digitale knop waarmee ze je bankpas uitzetten omdat je een kritische opmerking hebt geplaatst over de lokale wethouder.
"Wat maakt het uit?" gillen ze dan. Nou, alles! Het maakt uit dat je een mens bent en geen streepjescode. Het maakt uit dat je het recht hebt om te dwalen, te dromen en te zeiken zonder dat er ergens in een datacentrum in de polder een rood lampje gaat branden.
Mensen die "niks te verbergen" hebben, zijn de reden dat we langzaam richting een digitale dictatuur glijden. Ze staan te juichen bij hun eigen executie omdat de beul zo’n mooie glimmende bijl heeft. "Kijk nou, wat modern! En hij werkt zo efficiënt!"
Dus, tegen de volgende persoon die dit tegen je zegt: vraag ze eens of ze hun telefoon ontgrendeld aan een wildvreemde willen geven. Vraag ze of ze de gordijnen eraf halen en een camera in hun slaapkamer hangen die direct streamt naar het hoofdbureau van politie. Doen ze niet?
Dan hebben ze dus wél iets te verbergen. Namelijk hun menselijke waardigheid.
Maar ja, waardigheid kun je niet scannen bij de kassa voor extra kortingspunten, dus voor de "niks te verbergen brigade" is het waarschijnlijk niks waard.
Slaap lekker verder in je glazen huis, maar kom niet janken als de eerste steen door de ruit vliegt.
Gerard Krispijn
Deutsch
Dutch
