Op en onder de Wijde AA
Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.
Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.
Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.
Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.
Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.
Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.
Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.
Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.
Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.
Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.
Op en onder de Wijde AA
Afgelopen zaterdag waren de weersberichten voor die dag plots veel beter dan eerder in de week: ik kon weer op pad met de kano. Feitelijk een kajak, maar het woord kano ligt me beter. Dus vanaf nu is en blijft het kano, kan mij het schelen!
De thermometer zou blijven steken bij 19°C en nog een buitje was niet uitgesloten. Het leek me daarom goed om het vers gekochte regenpak (jas plus broek) mee te nemen.
Kanoën in zo'n plastik pak leek me niet echt ideaal, ik had al wat ervaring opgedaan met geuren die vrijkomen als je een uurtje met z'n tweeën in een plastik zak van 3x3 m2 hebt gezeten wegens noodweer. Of als je je bezweet uit een lange plastik zeilbroek wurmt...
Maar op de fiets in een regenpak is heel normaal in Nederland dus, waarom niet in de kano.
Na m'n bootje te hebben opgeblazen vond ik het aardig frisjes in de stevige bries onder een behoorlijk dicht wolkendek dus: regenbroek en -jas over onder- en korte broek plus t-shirt, waterschoentjes aan en hop, in de kano en peddelen maar.
Mooi stuk over het schilderachtige Wijde AA meertje gevaren, onder een idyllisch wit houten bruggetje door en noordwaarts de Wijde AA, nu een riviertje van pakweg 20 a 30m breed, verder afgezakt.
Het enige dat m'n goede humeur verstoorde was de afstand tussen zitje en voetensteun: te kort. Na wat onhandig getrek aan gespen en riempjes, werd het duidelijk: dit euvel kan ik niet verhelpen zolang ik op het water in de boot zit.
Maar geen nood. Een wal waar de oever veel lager was dan elders, kwam in zicht. Daar kon ik mooi aan wal gaan om het zitje wat meer naar achter te verplaatsen. Aangekomen bij de wal bleek uitstappen lastiger dan gedacht en leek het me toch handiger om me, op m'n knieën, achterstevoren, in de kano te positioneren.
Dom dom dom. Een onhandige beweging, teveel op bakboord geleund en hup, daar stond ik tot m'n borstkas in het water, na een koppie onder.
Het grootste geluk: niemand te bekennen in de verste verte, dit zal onder ons blijven. Wat zeg ik: onder mij! Niemand zal dit ooit te weten komen! Ik, redelijk ervaren peddelaar, al eerder door mezelf aan een ingebeelde schandpaal genageld na precies hetzelfde koppie onder, jaren geleden, nog geen tien seconden na het gevleugelde edoch idiote gezegde "Maak je niet ongerust, zo'n kano kan niet omslaan" met grote stelligheid te hebben uitgesproken.
Daar stond ik druppelend in de wei, na aan land te zijn gekrabbeld en de kano op het droge te hebben getrokken. Goede raad was duur. Wat doe je in zo'n geval?
Wonder boven wonder was ik wel wat nat onder het pak, maar niet drijfnat. Dat gaf me hoop. Hup, snel het van binnen nog betrekkelijk droge regenpak uit, t-shirt en korte- en onderbroek (wel nat) in de plunjezak, regenpak weer aan over een zwembroekje. Dat zou me vast wel wat beschermen tegen de wind, het was zo'n 19°C en inmiddels redelijk zonnig. Verder kanoën moest te doen zijn.
Doorgaan wàs per slot van rekening de enige manier nog een beetje gevoel van eigenwaarde terug te winnen, na deze toch weer kolossale Guust Flater vertoning. Doorzetten was het motto, al was het slechts voor iets als een denkbeeldige blijk van bewondering van juffrouw Jannie.
Enfin, om een kort verhaal niet toch nog weer veel te lang te maken: kanoën in een regenpak van pakweg zes tientjes bij de Decathlon is een geweldige optie bij matig weer, ik heb van de rest van de tocht genoten.
Lange onderbroek (merinowol of synthetisch) en fleece vest of zoiets als onderlaag: voor- en naseizoen liggen binnen bereik. Moet ik wel in de boot blijven zitten natuurlijk. Een ongeplande plons, die vermijd je liever in april of oktober. Brrrrr.....
Hoe het ook zij, die plons heeft wel tot gevolg gehad, dat ik de verborgen kwaliteiten van m'n nieuwe regenpak heb ontdekt. Dàt was de bemoedigende glimlach van juffrouw Jannie. Elk nadeel heb z'n voordeel, niet meteen afdruipen (!) na een afgang. Dan blijkt ook een kolossale blunder toch een wijze les te bevatten.
:quality(80)/cdn-kiosk-api.telegraaf.nl/ddbdd6bc-c6be-11ef-9ef4-ea9a95c0b934.jpg)
Deutsch
Dutch
