**De walgelijke agenda: insecten in ons eten en vlees dat bewust duurder wordt gemaakt**

Nederland en Europa voeren een stille oorlog tegen ons bord. Terwijl we nog ruimschoots koeien, varkens en schapen hebben, worden insectenpoeders als *Acheta domesticus* (huiskrekel) en *Tenebrio molitor* (meelworm) via de achterdeur ons voedsel binnengesmokkeld. Onder het mom van “duurzaam eiwitsupplement” en met wetenschappelijke namen op het etiket, zodat de gemiddelde consument het niet meteen doorheeft. En ondertussen maken beleidsmakers in Brussel en Den Haag ons traditionele vlees doelbewust duurder. Dit is geen toeval. Dit is een ideologische agenda die ons eetpatroon wil herprogrammeren. En het is ronduit walgelijk.

Laten we beginnen bij de feiten. De Europese Unie heeft via de EFSA meerdere insectensoorten goedgekeurd als novel foods. In januari 2025 kwam daar UV-behandeld meelwormpoeder bij, geschikt voor brood, pasta, cakes en meer. Het wordt gepromoot als milieuvriendelijk alternatief: lager in broeikasgassen, minder land- en watergebruik. Maar voor de meeste Nederlanders blijft het gewoon smerig. De yuck-factor is geen fobie, het is een normale culturele en biologische reactie. Eeuwenlang aten wij geen insecten in ons dagelijks voedsel. Nu moeten we het slikken als “progressie”.

Tegelijkertijd krimpt de Nederlandse veestapel onder druk van stikstofregels, Green Deal en Farm to Fork. In 2025 daalde het aantal varkens naar onder de 10 miljoen – voor het eerst in decennia. Runderen zakten naar circa 3,65 miljoen. Schapen en geiten volgen. Boeren worden uitgekocht, bedrijven stoppen en de productie daalt. Gevolg? Prijzen van rundvlees stegen tussen 2020 en begin 2025 met maar liefst 88 procent. En het wordt nog erger. Stikstofnormen, mestregels en CO₂-beprijzing maken vlees structureel duurder. Voorstellen voor een vleestaks of hogere BTW liggen al klaar. Het officiële doel: consumptie ontmoedigen, mensen richting plantaardig, insecten of labvlees duwen.

Dit beleid is gebaseerd op een eenzijdige klimaat- en duurzaamheidsobsessie. Natuurlijk heeft veehouderij impact. Maar regeneratieve landbouw, innovatie en eerlijke importregels worden genegeerd. In plaats daarvan subsidieert men alternatieven en bemoeilijkt men het traditionele. Het resultaat is hogere prijzen voor de burger, failliete boeren en een afhankelijker voedselvoorziening. Terwijl de elite in Brussel en de WEF-kringen zelf geen meelwormbrood eet.

De combinatie is geniaal in zijn cynisme. Maak echt vlees schaars en duur, normaliseer insectenpoeder in proteïnerepen, brood en shakes, en noem het “keuzevrijheid” en “duurzaamheid”. Consumenten worden niet gedwongen – nog niet – maar de druk is duidelijk. Etiketten vermelden vaak alleen de Latijnse naam. Wie leest er nou “gedeeltelijk ontvet poeder van larven van *Tenebrio molitor*” terwijl hij snel een brood pakt?

Ik vind het walgelijk. Niet alleen vanwege de insecten zelf, maar vanwege het paternalisme. Ambtenaren en lobbyisten denken te weten wat goed voor ons is. Ze negeren dat de meeste Europeanen dit spul niet willen. Acceptatie blijft laag, ondanks miljarden aan promotie. Mensen willen normaal vlees, puur brood en geen experimenten in hun maaltijd. Voedselsoevereiniteit en culturele identiteit tellen blijkbaar niet mee in de Grote Transitie.

Critici worden weggezet als achterlijk of complotdenkers. Maar als het beleid zo transparant en vrijwillig is, waarom dan die sluipende invoering en prijsmanipulatie? Waarom dalen veestapels terwijl de wereldbevolking groeit en voedselzekerheid juist om lokale, betrouwbare productie vraagt?

Het wordt tijd dat we dit stoppen. Lees etiketten. Koop bij slagers en boeren die nog puur werken. Steun partijen die de Green Deal-krimp en stikstofwaanzin aanpakken. Stem met je portemonnee: insectenproducten laten liggen. Eis eerlijke etikettering in grote letters: “Bevat krekelpoeder”.

We hebben genoeg koeien, varkens en schapen. We hoeven geen reptielendiëet. Het is onze keuze wat we eten – geen bureaucratische dwang. Laten we die keuze terugpakken voordat ons bord definitief verandert in iets waar we allemaal van walgen.

Het debat over het Amerikaanse migratiebeleid wordt vaak gevoerd in de waan van de dag:

Grensbeveiliging, quota, economische impact en politieke retoriek. Maar wie een stap terugzet, stuit op een diepe, historische paradox.

Donald Trump en zijn achterban pleiten voor een strenger migratiebeleid en een drastische inperking van de instroom. Tegelijkertijd is de Verenigde Staten als moderne natie fundamenteel het product van grootschalige immigratie. De voorouders van de overgrote meerderheid van de huidige Amerikaanse bevolking — inclusief die van Trump zelf — arriveerden ooit als migrant of kolonist op een continent dat al duizenden jaren werd bewoond door inheemse volkeren.

​Deze vaststelling roept onvermijdelijk de vraag op of het huidige anti-immigratiediscours geen vorm van historische ironie is. Om die vraag te beantwoorden, moeten twee fundamenteel verschillende manieren van kijken naar het verleden en de status van een natie worden ontleed: de moreel-historische benadering en de staatsrechtelijke realiteit.

​De historische paradox: Kolonisatie en uitsluiting

​Vanuit een historisch en ethisch perspectief is de ironie moeilijk te ontkennen. De creatie van de Verenigde Staten begon niet in een leeg vacuüm, maar met de grootschalige verdringing van de oorspronkelijke bewoners, de Native Americans. Europese kolonisten importeerden hun wetten, religie en cultuur, en claimden het land. Dit proces ging gepaard met bloedige conflicten, gedwongen verplaatsingen en de introductie van dodelijke ziektes, waardoor de inheemse bevolking decimeerde en gemarginaliseerd raakte.

​Wanneer hedendaagse politici spreken over het 'beschermen van de Amerikaanse identiteit en cultuur' tegen nieuwe nieuwkomers, gaan zij voorbij aan het feit dat die identiteit zelf een dynamisch, geïmporteerd construct is. Het land dat zichzelf profileert als het 'baken van de vrijheid' en de 'smeltkroes van de wereld', hanteert hier een selectief geheugen. Het morele argument luidt dan ook: een natie die haar bestaan dankt aan het overschrijden van grenzen en het opeisen van andermans grondgebied, kan zich nu niet geloofwaardig afsluiten voor anderen die op zoek zijn naar een beter bestaan.

​De moderne natiestaat: Soevereiniteit en wetmatigheid

​Tegenover deze historische reflectie staat de nuchtere, staatsrechtelijke logica van de moderne wereld. Vanuit het perspectief van conservatieve denkers en politici is de vergelijking tussen de zeventiende-eeuwse kolonisatie en de eenentwintigste-eeuwse migratie een valse equivalentie. Zij redeneren dat de wereld destijds werd gekenmerkt door imperiumbouw en ontdekking, terwijl de huidige wereldorde is opgebouwd rondom het principe van de soevereine natiestaat.

​Een soevereine staat heeft volgens het internationaal recht de exclusieve bevoegdheid om zijn eigen grenzen te controleren. De argumentatie verschuift hier van moraal naar systemiek: de Amerikaanse infrastructuur, de huizenmarkt, de sociale voorzieningen en de arbeidsmarkt zijn ingericht op basis van voorspelbaarheid en regelgeving. Binnen dit kader richt de kritiek zich bovendien zelden op migratie in absolute zin, maar primair op illegale migratie. Het argument is dat het passeren van een grens zonder toestemming de rechtsstaat ondermijnt, ongeacht wat er driehonderd jaar geleden is gebeurd. De regels van het verleden kunnen immers niet functioneren als blauwdruk voor de complexe systemen van nu.

​Het conflict tussen ethiek en pragmatisme

​De felle polarisatie rondom dit thema ontstaat omdat beide standpunten opereren op een andere golflengte. De criticus spreekt vanuit een universele, historische ethiek; de voorstander van een strenger beleid spreekt vanuit een nationaal, pragmatisch protectionisme. Het is het klassieke conflict tussen 'wat had moeten zijn' en 'wat nu is'.

​De spanning tussen deze twee visies zal niet snel verdwijnen. De geschiedenis van Amerika laat zien dat de definitie van 'de Amerikaan' altijd in beweging is geweest, vaak ten koste van degenen die er al waren. Maar de realiteit van de moderne politiek eist ook handhaving van structuren. De discussie over migratie in de Verenigde Staten is daarmee niet alleen een strijd over cijfers en wetten, maar fundamenteel een worsteling met het eigen geweten en de complexiteit van een onuitwisbaar verleden.

Handelsrechtbank verwerpt Trumps tarieven (opnieuw)
Een federale rechtbank heeft donderdag geoordeeld dat wederom een ​​poging van Donald Trump om Amerikaanse bedrijven en consumenten op te zadelen met importheffingen onwettig is. https://indignatienewsletter.substack.com/p/handelsrechtbank-verwerpt-trumps

https://www.ninefornews.nl/je-raadt-nooit-wie-sinds-2024-werkt-aan-een-mrna-hantavirusvaccin/
Ze kunnen het hier wel importeren, is met de wolven immers ook gelukt ...

MusiQloud Update — Our Public Timeline Is Now Open

We’ve made an important change.

From today on, the MusiQloud timeline is publicly accessible.
That means you no longer need an account to explore what our community is all about.

Why?

Because we’ve been listening.

Some visitors told us it felt unclear what MusiQloud really is without seeing it first. And honestly — they had a point. A platform built around music, people and creativity should be experienced, not hidden behind a sign-up wall.

So we opened the doors.

Now anyone can scroll through the public feed, discover creators, and get a real feel for the platform before deciding to join.

Let’s be clear about one thing though:

MusiQloud is not a streaming service.
It’s a social platform for music lovers, creators and communities. A place where you share, connect, and express — not just consume.

For our members, you stay fully in control.

If you prefer more privacy, you can easily adjust this in your settings.
You decide whether your posts are public, visible to friends only, or completely private. Your space, your rules.

This is just the beginning.
MusiQloud is still growing, still evolving — and yes, still has a few rough edges here and there. But that’s exactly what makes this phase special: you’re witnessing the platform being built in real time.

So take a look around.

And if it feels right…

Join us, create your profile, and become part of the movement.

— The MusiQloud Team

#Musiqloud #Announcements #News

Tien jaar gevangenisstraf voor liefde.

Laat dat even goed tot je doordringen.

Het parlement van Senegal heeft zojuist een nieuwe wet aangenomen die de maximale gevangenisstraf voor homoseksualiteit verdubbelt naar tien jaar, met boetes die kunnen oplopen tot ruim 15.000 euro. De stemming? 135 stemmen vóór. Geen enkele tegenstem. Slechts drie onthoudingen.

Geen felle discussie.
Geen verdeeld parlement.

Bijna volledige instemming.

Volgens de nieuwe wet kunnen seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht nu leiden tot vijf tot tien jaar gevangenisstraf. Maar daar blijft het niet bij. De wet richt zich ook expliciet op biseksuele en transgender mensen en maakt zelfs het “promoten” of ondersteunen van LGBT-activiteiten strafbaar.

Denk eens na over wat dat in de praktijk betekent.

Het betekent dat activisten gearresteerd kunnen worden. Dat bijeenkomsten verboden kunnen worden.

Dat organisaties gesloten kunnen worden. Dat mensen gevangen kunnen worden gezet, niet alleen om wie ze zijn of van wie ze houden, maar ook omdat ze opkomen voor de rechten van anderen.

In de weken vóór de stemming trokken anti-LGBT-demonstraties door de straten van Dakar.

Demonstranten droegen borden met doorgestreepte regenbogen en riepen: “Nee tegen homoseksualiteit.” Ondertussen waren er eerder dit jaar al arrestaties verricht van mannen die verdacht werden van homoseksuele relaties.

En zo verandert een overheid vooroordelen simpelweg in wetgeving.

En laten we eerlijk zijn: dit gebeurt niet op zichzelf. In meerdere landen in Afrika zien we de laatste jaren een golf van steeds strengere anti-LGBT-wetten. Politieke leiders gebruiken religie, traditie en nationalisme als argument om een kwetsbare minderheid tot zondebok te maken.

Het verhaal dat daarbij wordt verteld kennen we inmiddels: homoseksualiteit zou een “westerse ideologie” zijn, een “importproduct”, een bedreiging voor cultuur of religie.

Maar hier is de simpele waarheid.

LGBT-mensen zijn geen westers idee.
Ze bestaan in elke cultuur, elke religie en in elke periode van de menselijke geschiedenis.

Wat wél een politieke keuze is, is het idee dat een overheid mensen moet opsluiten om wie ze zijn.

En toch leven we in 2026 nog steeds in een wereld waarin volwassenen een decennium achter tralies kunnen belanden omdat ze van iemand houden — of omdat ze het lef hebben om te zeggen dat zo’n straf onmenselijk is.

Noem het zoals het is: door de staat gelegitimeerde discriminatie.

Wanneer regeringen identiteit criminaliseren, handhaven ze niet alleen wetten. Ze geven ook een signaal aan de samenleving dat bepaalde mensen minder waard zijn. Minder recht hebben op veiligheid. Minder recht hebben op vrijheid.

De geschiedenis heeft keer op keer laten zien waar dat soort denken uiteindelijk toe leidt.

En voordat iemand zegt: “Maar het is hun cultuur” of “het is hun land, hun regels”, laten we één ding helder houden: mensenrechten zijn geen westers idee. Ze zijn een menselijk idee.

Geen enkele overheid zou de macht moeten hebben om liefde strafbaar te maken.

Geen enkel parlement zou het recht moeten hebben om identiteit te criminaliseren.

En geen enkele samenleving zou ooit moeten geloven dat onderdrukking een vorm van moraal is.

De wereld heeft de afgelopen decennia enorme stappen gezet richting gelijkheid. Maar momenten zoals deze laten zien dat vooruitgang nooit vanzelfsprekend is. Rechten kunnen worden opgebouwd — en net zo hard weer worden afgebroken.

En stilte heeft nog nooit een minderheid beschermd.

Misschien helpt spreken dat wel.

Tien jaar gevangenisstraf voor liefde.

In 2026.

Denk daar maar eens over na.

#lgbtqia #lgbtqiarights

https://www.dagelijksestandaard.nl/nieuws/europa-verdrievoudigt-wapenimport-en-blijft-vooral-in-vs-kopen
Zoals daddy het wil.