De Veluwe-methode: Waarom kappen als je kunt fakkelen?
Wat hebben we in Nederland toch een heerlijk praktische defensieorganisatie. Terwijl heel protesterend Nederland zich druk maakt over de kap van een paar zielige dennenbomen voor een munitiedepot, lost Defensie het probleem gewoon op hun gemak op. Want zeg nou zelf: waarom zou je dure houthakkers inhuren en eindeloos procederen over stikstofrechten, als een verdwaalde lichtkogel tijdens een oefening precies hetzelfde resultaat geeft?
Het is een briljante nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: ruimte planning door defensie pyromaantjes.
Natuurorganisaties huilen om de zwarte vlaktes bij 't Harde, maar laten we eerlijk zijn: die kale vlaktes schelen een hoop werk.
Geen gedoe meer met de Vogelrichtlijn als de vogels toch al zijn weggebarbecued. En die lastige Natura 2000 regels? Die zijn vast een stuk soepeler als de "natuur" in kwestie meer weg heeft van een asbak dan van een bos.
Het is ook ontzettend sociaal van de landmacht. De brandweer mag van een afstandje toekijken hoe de oude munitie in de grond spontaan tot leven komt , een soort gratis vuurwerkshow voor de mannen van de lokale vrijwillige blusploeg. "We kunnen er niet bij vanwege explosiegevaar," zeggen ze dan met een knipoog.
Dat is geen falen, dat is een test van de lokale crisisbeheersing!
Bovendien bespaart dit de staatskas miljoenen. Die nieuwe munitie depots moeten immers ergens komen. En wat is nu een betere plek voor een magazijn vol explosieven dan een terrein dat zichzelf preventief alvast heeft kaalgebrand? Het is eigenlijk gewoon een hele grote, rokende bouwtekening.
Dus, inwoners van de Veluwe: niet zo zeuren over die rookwolk boven je achtertuin. Dat is simpelweg de geur van efficiëntie. Defensie ruimt de natuur niet op, ze maken gewoon ruimte voor de toekomst. En als u straks vanuit uw raam naar een zwartgeblakerde zandbak kijkt, denk dan maar zo: in ieder geval is er nu plek voor die prachtige, gloednieuwe munitiebunkers.
Heeft de natuur toch nog een functie gekregen.
Gerard Krispijn
Wat hebben we in Nederland toch een heerlijk praktische defensieorganisatie. Terwijl heel protesterend Nederland zich druk maakt over de kap van een paar zielige dennenbomen voor een munitiedepot, lost Defensie het probleem gewoon op hun gemak op. Want zeg nou zelf: waarom zou je dure houthakkers inhuren en eindeloos procederen over stikstofrechten, als een verdwaalde lichtkogel tijdens een oefening precies hetzelfde resultaat geeft?
Het is een briljante nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: ruimte planning door defensie pyromaantjes.
Natuurorganisaties huilen om de zwarte vlaktes bij 't Harde, maar laten we eerlijk zijn: die kale vlaktes schelen een hoop werk.
Geen gedoe meer met de Vogelrichtlijn als de vogels toch al zijn weggebarbecued. En die lastige Natura 2000 regels? Die zijn vast een stuk soepeler als de "natuur" in kwestie meer weg heeft van een asbak dan van een bos.
Het is ook ontzettend sociaal van de landmacht. De brandweer mag van een afstandje toekijken hoe de oude munitie in de grond spontaan tot leven komt , een soort gratis vuurwerkshow voor de mannen van de lokale vrijwillige blusploeg. "We kunnen er niet bij vanwege explosiegevaar," zeggen ze dan met een knipoog.
Dat is geen falen, dat is een test van de lokale crisisbeheersing!
Bovendien bespaart dit de staatskas miljoenen. Die nieuwe munitie depots moeten immers ergens komen. En wat is nu een betere plek voor een magazijn vol explosieven dan een terrein dat zichzelf preventief alvast heeft kaalgebrand? Het is eigenlijk gewoon een hele grote, rokende bouwtekening.
Dus, inwoners van de Veluwe: niet zo zeuren over die rookwolk boven je achtertuin. Dat is simpelweg de geur van efficiëntie. Defensie ruimt de natuur niet op, ze maken gewoon ruimte voor de toekomst. En als u straks vanuit uw raam naar een zwartgeblakerde zandbak kijkt, denk dan maar zo: in ieder geval is er nu plek voor die prachtige, gloednieuwe munitiebunkers.
Heeft de natuur toch nog een functie gekregen.
Gerard Krispijn
De Veluwe-methode: Waarom kappen als je kunt fakkelen?
Wat hebben we in Nederland toch een heerlijk praktische defensieorganisatie. Terwijl heel protesterend Nederland zich druk maakt over de kap van een paar zielige dennenbomen voor een munitiedepot, lost Defensie het probleem gewoon op hun gemak op. Want zeg nou zelf: waarom zou je dure houthakkers inhuren en eindeloos procederen over stikstofrechten, als een verdwaalde lichtkogel tijdens een oefening precies hetzelfde resultaat geeft?
Het is een briljante nieuwe vorm van ruimtelijke ordening: ruimte planning door defensie pyromaantjes.
Natuurorganisaties huilen om de zwarte vlaktes bij 't Harde, maar laten we eerlijk zijn: die kale vlaktes schelen een hoop werk.
Geen gedoe meer met de Vogelrichtlijn als de vogels toch al zijn weggebarbecued. En die lastige Natura 2000 regels? Die zijn vast een stuk soepeler als de "natuur" in kwestie meer weg heeft van een asbak dan van een bos.
Het is ook ontzettend sociaal van de landmacht. De brandweer mag van een afstandje toekijken hoe de oude munitie in de grond spontaan tot leven komt , een soort gratis vuurwerkshow voor de mannen van de lokale vrijwillige blusploeg. "We kunnen er niet bij vanwege explosiegevaar," zeggen ze dan met een knipoog.
Dat is geen falen, dat is een test van de lokale crisisbeheersing!
Bovendien bespaart dit de staatskas miljoenen. Die nieuwe munitie depots moeten immers ergens komen. En wat is nu een betere plek voor een magazijn vol explosieven dan een terrein dat zichzelf preventief alvast heeft kaalgebrand? Het is eigenlijk gewoon een hele grote, rokende bouwtekening.
Dus, inwoners van de Veluwe: niet zo zeuren over die rookwolk boven je achtertuin. Dat is simpelweg de geur van efficiëntie. Defensie ruimt de natuur niet op, ze maken gewoon ruimte voor de toekomst. En als u straks vanuit uw raam naar een zwartgeblakerde zandbak kijkt, denk dan maar zo: in ieder geval is er nu plek voor die prachtige, gloednieuwe munitiebunkers.
Heeft de natuur toch nog een functie gekregen.
Gerard Krispijn
Deutsch
Dutch
