Wanneer iemand sterft, lijden de nabestaanden vaak enorm. Later worden ze zelfs boos en begrijpen ze niet waarom ze achtergelaten zijn. Mensen doorstaan ​​pijn en wanhoop en kunnen jarenlang zo lijden. Maar als iedereen wist wat er werkelijk gebeurt, zou de houding veranderen. De ziel sterft niet na het verlaten van dit fysieke lichaam; ze is eeuwig. Wanneer het fysieke lichaam sterft, ervaart de ziel iets wonderbaarlijks. Het voelt daar zo goed dat het moeilijk is om woorden te vinden om te beschrijven wat de ziel op dat moment ervaart. Alle pijn verdwijnt, de ziel ervaart grote liefde, schoonheid, vrede, alle waarneming opent zich, een enorme lichtflits omhult haar en overspoelt haar met een golf van liefde. Hoe oud iemand ook was, de ziel is zeer wijs en heeft een schat aan ervaring opgedaan. Dit was de keuze van de ziel en moet gerespecteerd worden. Deze overleden ziel hoort alles en lijdt enorm als haar nabestaanden lijden. Ze zou zelfs terug willen keren als haar nabestaanden veel lijden, maar ze kan niet terugkeren omdat haar fysieke lichaam al gestorven is. Ze wil haar nabestaanden gelukkig zien, niet lijden. Deze ziel is vaak in de buurt en neemt op veel plaatsen deel, maar verder hoort of ziet meestal niemand haar. De overleden ziel is daar goed, ze is daar niet alleen of eenzaam. Ze is teruggekeerd naar de Bron, naar haar thuis. Als je lijdt onder het verlies van een geliefde, zegen dan de overleden ziel, laat haar vrij voortleven. Bid voor deze overleden ziel. Spreek nooit kwaad over haar, want dan lijdt de ziel enorm, ze ziet het grotere geheel al en zou zich heel anders kunnen gedragen. Vergeef alles, als er iets mis was, en stuur alleen liefde en licht naar deze ziel. Dan is de ziel bevrijd, voelt ze zich goed. Ze houdt heel veel van je. Jullie zijn niet gescheiden, de ziel heeft alleen geen fysiek lichaam meer. Er komt een dag dat je alles vanuit een hoger perspectief zult begrijpen, je zult het grotere geheel zien, je zult antwoorden vinden op de vraag waarom. Onthoud altijd dat de liefde tussen jullie altijd blijft, die is nergens verdwenen. Zegen de overleden ziel, ze hoort het. En laat haar verdergaan. Op een dag zul je de kans krijgen om die ziel weer te ontmoeten. Binnenkort zullen wetenschappers, uitvinders, artsen en zelfs patiënten van over de hele wereld ontdekken en met echte tests bewijzen dat overleden zielen voortleven. We kunnen alleen nog niet communiceren, het is als een gordijn dat mensen niet begrijpen. Maar dit gordijn dat de werelden scheidt, zal worden opgelicht. Dankzij vele echte tests en bewijzen zal communicatie tussen mensen en mensen die naar het hiernamaals zijn gegaan, worden uitgevonden. Er zal een technologie bestaan ​​die nu nog moeilijk te bevatten is. Mensen en hun overleden naasten zullen met elkaar kunnen praten of communiceren. Weet dus zeker dat de overleden ziel voortleeft. En dat ze echt van je houdt en dat de band die jullie verbindt nergens is verdwenen, maar anders is geworden, alsof er een gordijn achter zit, omdat mensen nog niet alles begrijpen en weten. Met liefde en licht Raimonda Raimoncikas

Een mooie goedemorgen allemaal! (een Noors huis uit 1800 in waarschijnlijk het Hardangerfjord gebied, gezien de fruitbomen)

Vanmorgen legde ik voor mezelf de tarotkaarten met het prachtige Violet Veil Tarot deck. Mijn vraag was simpel, maar tegelijk enorm groot: "Wat staat mij te wachten in mijn volgende levensfase?" De kaarten die verschenen waren intens, confronterend en tegelijkertijd verrassend hoopvol. Ik trok onder andere de Three of Swords, Judgement, The Hanged Man, The Tower, Ace of Pentacles en als eindkaart... The Sun. Wie een beetje thuis is in tarot weet dat dit geen lichte combinatie is. Dit zijn kaarten die spreken over grote veranderingen, afsluiting van oude hoofdstukken en het afbreken van wat niet langer bij je past. En eerlijk? Dat raakte me. Ik heb een wild en woest leven achter de rug. Een leven met hoogtepunten en dieptepunten. Met verlies, teleurstellingen, pijnlijke lessen, gezondheidsproblemen, periodes van eenzaamheid, maar ook met liefde, passie, veerkracht en momenten waarop ik tegen alle verwachtingen in overeind bleef staan. Soms voelt het alsof ik meerdere levens in één leven heb geleefd. De Three of Swords liet mij zien dat ik niet moet doen alsof die pijn er nooit is geweest. Sommige littekens draag ik nog steeds met me mee. Niet zichtbaar voor de buitenwereld misschien, maar wel aanwezig. De kaart Judgement voelde als een soort spirituele wekker. Alsof het universum zegt: "Je verleden heeft je gevormd, maar het hoeft je toekomst niet meer te bepalen." Dat kwam binnen. Want hoe vaak kijken we niet achterom? Naar wat we verloren. Naar wat anders had moeten lopen. Naar mensen die verdwenen. Naar dromen die nooit uitkwamen. Maar op een gegeven moment komt er een moment waarop je niet meer hoeft te overleven. Een moment waarop je jezelf mag afvragen: "Wat wil ik eigenlijk nog van het leven?" Misschien is dat wel de vraag waar ik nu voor sta. The Hanged Man lag precies in het midden van de legging. En dat voelde bijna symbolisch voor mijn huidige situatie. Ik voel al langere tijd dat er iets aan het veranderen is. Alsof een oud hoofdstuk ten einde loopt. Tegelijkertijd weet ik nog niet precies hoe het nieuwe hoofdstuk eruit gaat zien. Dat kan frustrerend zijn. We leven in een wereld waarin alles snel moet. We moeten doelen hebben. Plannen maken. Weten waar we over vijf jaar staan. Maar soms vraagt het leven juist om stil te hangen. Om even niets te forceren. Om te luisteren. Om te wachten tot het volgende pad zichtbaar wordt. Wat mij misschien nog het meest raakte was de combinatie van The Tower en Ace of Pentacles. Veel mensen schrikken van The Tower. Begrijpelijk. Het is de kaart van plotselinge veranderingen en het instorten van oude structuren. Maar misschien is niet alles wat instort een verlies. Misschien is sommige afbraak juist bevrijding. Misschien kunnen er pas nieuwe deuren openen wanneer oude muren verdwijnen. Direct naast die kaart verscheen namelijk de Ace of Pentacles: een nieuwe kans, een nieuw begin, een nieuwe basis waarop iets moois gebouwd kan worden. Dat hoeft niet groots te zijn. Soms begint een nieuw leven met één kleine stap. Eén besluit. Eén telefoontje. Eén ontmoeting. Eén deur die opengaat. En dan was daar nog de laatste kaart. The Sun. Voor mij één van de mooiste kaarten uit het hele tarotdeck. Niet omdat ze belooft dat alles perfect wordt. Maar omdat ze spreekt over licht na een lange periode van schaduw. Over warmte. Over helderheid. Over weer kunnen genieten van het leven. Wat deze reading mij vooral liet zien, is dat ik niet vastzit. Ik bevind me tussen twee hoofdstukken. Het oude verhaal is grotendeels verteld. Het nieuwe verhaal dient zich langzaam aan. En misschien hoef ik nog niet precies te weten waar dat verhaal naartoe gaat. Misschien is het genoeg om te vertrouwen dat ik, na alles wat ik heb meegemaakt, eindelijk dichter bij een fase kom waarin er meer ruimte is voor rust, vreugde, creativiteit, verbinding en gewoon... leven. Dus nee, ik weet nog niet precies wat de toekomst brengt. Maar voor het eerst in lange tijd heb ik het gevoel dat de kaarten niet spreken over strijd. Ze spreken over een nieuw begin. En dat voelt eigenlijk best bijzonder. ✨🌞

De huishoud- en hulprobots zijn nú al beschikbaar. En ik dénk dat ik er een wil 🥰 https://vm.tiktok.com/ZGd9eu3Vk/ #tech #robots

PRIDE IS GEEN FEESTJE DAT JULLIE MOETEN GOEDKEUREN!!! Ik zie weer veel reacties van mensen die vinden dat Pride niet meer nodig is. Dat het te lang duurt. Dat het averechts werkt. Dat het "door je strot wordt geduwd". Maar laten we even eerlijk zijn. Pride is niet ontstaan omdat LHBTQIA+-mensen een maand lang in glitter willen rondlopen. Pride bestaat omdat mensen zijn ontslagen vanwege hun geaardheid. Omdat mensen zijn mishandeld vanwege hun identiteit. Omdat mensen uit huis zijn gezet door hun eigen familie. Omdat trans personen nog steeds dagelijks worden uitgescholden, bedreigd en aangevallen. Omdat in tientallen landen homoseksualiteit nog steeds strafbaar is. Omdat er zelfs hier, in Nederland, nog steeds mensen bang zijn om hand in hand over straat te lopen. Pride is tegelijkertijd een viering én een protest. Een viering van mensen die jarenlang te horen kregen dat ze verkeerd, ziek, zondig of onnatuurlijk waren. Een protest tegen het feit dat die strijd nog steeds niet voorbij is. En over die "hele maand" waar sommigen zo over vallen... Het hele jaar is de wereld al van jullie, de 'hetero's', één maand per jaar is die van óns, de LHBTQIA+ Gemeenschap en jullie dealen er maar mee, of je dat nu wilt of niet. De rest van het jaar wordt de wereld gedomineerd door heteronormativiteit. Films, reclames, liefdesliedjes, tijdschriften, televisieprogramma's, sprookjes, sociale verwachtingen, huwelijkstradities — vrijwel alles gaat uit van heteroseksualiteit als standaard. Dat vinden dezelfde mensen meestal geen probleem. Maar zodra LHBTQIA+-mensen één maand zichtbaar zijn, lijkt voor sommigen de wereld ineens te vergaan. Pride vraagt niet om toestemming. Pride vraagt niet om goedkeuring. Pride bestaat omdat zichtbaarheid levens redt. Want ergens zit er vandaag een jongere op zijn kamer die denkt dat hij de enige is. Iemand die bang is om uit de kast te komen. Iemand die zich schaamt voor wie die is. En juist voor die persoon bestaat Pride. Niet om jouw comfort te beschermen. Maar om hun bestaan zichtbaar te maken. Dus nee. Pride gaat niet weg omdat sommige mensen er moe van worden. Mensen waren namelijk ook moe van vrouwenrechten, burgerrechten en emancipatiebewegingen. Dat bleek achteraf geen sterk argument. 🏳️‍🌈 Happy Pride 🌈 #gaypride #pride #lgbtqia

Precies, en deze man zegt het goed. Moslims komen naar westerse landen en éisen gewoon dat wíj onze leefgewoonten aanpassen, zodat het niet vloekt met hún religie. Maar, als jij zo graag jóuw religie wilt beoefenen, dan blijf je gewoon in het land waar die religie thuishoort. Maar nee, ze hebben als TAAK de Islam te verspreiden dus 'vluchten' zij naar westerse landen waar de Islam niet de standaard is, om dáár de Islam de STANDAARD te maken. https://vm.tiktok.com/ZGdHoBRau/

gekopieerd: Anoniem: Ik ben brandweerman en wat ik gisteren in de straten van Parijs heb gezien, heeft mijn hart gebroken. We werden rond 22 uur ingezet, na de oproep voor een vuilnisbakkenebrand die uit de hand liep. We dachten aan een simpel avondincident. We kwamen ter plaatse en het was de hel. Parijs, mijn stad, die waar ik ben opgegroeid, waar ik mijn eerste wachtdiensten heb gedaan, was veranderd in een oorlogsgebied. Zwarte rook overal, geschreeuw, explosies van mortieren. Groepen jongeren, vaak afkomstig uit de immigratie, gemaskerd, georganiseerd, die de ordetroepen chargeerden als op een slagveld. Ik heb collega's van de politie gezien die werden gelyncht met ijzeren stangen. Ik heb een politieauto gezien die werd bekogeld met stenen terwijl we net uitstapten om een vuur te doven dat families bedreigde. We werden aangevallen door relschoppers die tegen ons schreeuwden, ons “honden” noemend. We probeerden alleen maar levens te redden, en we werden doelwitten. Ik heb een jongen van 14 jaar opgepakt, met een bebloed gezicht, die huilde en zei dat hij “de groten” was gevolgd om “lol te maken”. Ik heb een moeder des huizes gezien, met gesloten luiken, die ons smeekte haar kinderen te beschermen terwijl het beneden alles kapotmaakte. De ingeslagen etalages, de geplunderde winkels, de in brand gestoken auto's… allemaal onder het voorwendsel van het “vieren” van iets. Vieren, dat is niet slopen. Is dit de Franse realiteit in 2026? Een land waar je 's avonds niet meer naar buiten kunt zonder je leven te riskeren? Een land waar hele wijken worden overgelaten aan bendes die noch onze wetten, noch onze geschiedenis, noch onze brandweerlieden, noch onze politie respecteren? Waar we machteloos toekijken hoe onze hoofdstad, symbool van licht en cultuur, wordt veranderd in een speelterrein voor barbaren die spugen op de hand die hen voedt? Die nacht, toen ik om 6 uur 's ochtends thuiskwam, nog onder de roet en het zweet, heb ik gehuild als een kind. Niet van vermoeidheid. Van woede en verdriet. Voor mijn kinderen. Voor mijn gewonde collega's. Voor dit land dat ik liefheb en dat zichzelf laat sterven. Word wakker. Alsjeblieft. Voordat er niets meer over is om te redden....

FF lachen vandaag.👍👍👍😂😂😂😂 Rob Jetten komt om het leven bij een verkeersongeluk... 🚘 Zijn ziel komt bij de Hemelpoort en wordt ontvangen door Petrus. “Welkom bij de hemel”, zegt Petrus. “Er is een klein probleem. Ik kan je niet zomaar binnenlaten. We zien zelden een zo hoog geplaatst persoon aan de Hemelpoort, zie je, dus weten we niet meteen wat we met jou moeten doen.”😇 “Geen probleem, laat me gewoon binnen”, zegt de politicus. “Nou, dat zou ik wel willen, maar ik heb orders van hogerhand. Dit zullen we doen: je brengt 1 dag door in de hel en 1 dag in de hemel. Daarna kun je kiezen waar je de eeuwigheid wilt doorbrengen.” “Echt, ik weet het al. Ik wil naar de hemel”, zegt de politicus. “Het spijt me, maar we hebben hier zo onze regels”, zegt Petrus. Zo wordt de politicus door Petrus geëscorteerd naar de lift en ze gaan naar beneden, naar beneden en nog verder naar beneden naar de hel. De deuren gaan open en plotseling staat hij midden op een mooie groene golfbaan. Op een afstandje staat het clubhuis met daarvoor al zijn oude vrienden en andere politici met wie hij heeft gewerkt. Ze zijn allemaal heel blij en gekleed in avondtenue. Ze rennen naar hem toe, schudden zijn hand en halen de goede tijden op die ze hadden toen ze steeds rijker werden op kosten van de burgers. Ze spelen een prettig partijtje golf en bij het diner hebben ze kreeft, kaviaar en champagne. De duivel zelf is ook aanwezig, die waarachtig een vriendelijke kerel is en zich vermaakte met dansen en grappen vertellen.🏒🦞🍾🥂 Ze hebben het geweldig samen en voordat hij het in de gaten heeft, is het tijd om te vertrekken. Iedereen neemt hartelijk afscheid van hem en wuift terwijl de lift naar boven gaat. De lift gaat omhoog, omhoog, omhoog en als hij stopt, staat Petrus hem al op te wachten. “Nu is het tijd om de hemel te bezoeken.” In de hemel is het heel gezellig. Hij spendeert zijn tijd met het vergezellen van blije zielen die van wolk naar wolk dansen, de harp bespelen en zingen. Ze hebben het dus goed naar de zin, maar voordat hij er erg in heeft, zijn die 24 uur ook voorbij en komt Petrus naar hem toe. “Welnu, je hebt een dag in de hel doorgebracht en een dag in de hemel. Maak nu je keuze voor de eeuwigheid.”😇 De politicus wacht even. Dan antwoordt hij: “Wel, Wel, ik zou het van tevoren nooit gezegd hebben, ik bedoel, de hemel was geweldig, maar ik denk toch dat ik beter af ben in de hel.” Aldus escorteert Petrus hem naar de lift en hij suist naar beneden, naar beneden en naar beneden. De deuren van de lift gaan open en hij staat in een dor landschap bedekt met vuil en afval. Hij ziet al zijn vrienden, gekleed in lompen, het afval oprapen en in zwarte zakken stoppen, terwijl er steeds meer afval naar beneden valt.↕️ De duivel komt naar hem toe en slaat zijn armen om hem heen. “”Ik begrijp er niets van”, stamelt Rob Jetten “Gisteren was ik hier ook en toen waren er een golfbaan en een clubhuis. We aten kreeft en kaviaar en we dronken champagne. We hadden het hier geweldig. Nu is er alleen maar een dor landschap vol afval en mijn vrienden zien er vreselijk uit. Wat is er gebeurd?”🤔 De duivel kijkt hem aan, lacht en zegt: “Gisteren waren we op campagne... vandaag heb je gekozen.”

Ik ga niet de waarheid veranderen, omdat jij de waarheid niet aan kan. Blijf in de ontkenning, negeer het, vecht met jezelf. De waarheid is dat wat er in de werkelijkheid, de wereld heeft plaatsgevonden. Tenminste in 3 d. In de platte wereld. In daden en gedrag en de gevolgen daarvan. Ik begrijp de ontkenning wel. Ik begrijp het negeren ook. Doorrennen met je vingers in je oren, gevangen in een bubbel die voor je wordt gecreëerd. Je kijkt naar een poppenkast, ziet de poppen en raakt gehypnotiseerd, zo lijkt het wel. Je laat je opvullen met leugens omdat het je enigzins rustig houdt. Want als je moet geloven dat men je vrijheid aan het afnemen is, men je heeft gebruikt voor een groot experiment dan is dat bijna niet te verkroppen. Maar het is tijd dat de waarheid zichtbaar wordt. Achter je rug om heeft men keuzes gemaakt, wetten vastgelegd en alvast je toekomst bepaald. Jij hebt straks geen keuze, je kinderen zijn niet langer van jou en vrijheid moet je verdienen. Opgesloten in kleine gebieden, 15 minuten van je huis. Verplichte prikkies halen en anders geen geld. Ik denk dat het goed is, dat de meeste mensen nog geen weet hebben van wat er speelt. Omdat de angst voor dat verhaal, het nog moeilijker zou maken. Maar nu zijn we denk ik bij de volgende stap en dat is dat er rechtzaken aankomen. Dat er genoeg mensen zijn die als journalist oprecht verslag doen van wat er gaande is. Alle zoekers, vragen stellers, levenstudenten hebben mega hard gewerkt. Ik heb namelijk nog nooit zoveel interessante dingen geleerd, oude verhalen gehoord,op zoveel verschillende lagen. Het is tijd. De media is aan de beurt, alles open. Ik ga de waarheid niet veranderen omdat jij de waarheid niet aan kan. Ik heb namelijk met mezelf afgesproken altijd zuiver te zijn. En ik weet dat dat vervelend kan zijn, dat is dan aan jou om je weg daarin te vinden.

POV: je opent één raam in huis en krijgt gratis Sahara binnen 🌵 Zélfs de zon heeft het nu warm 🥵