De weilanden van Boer Gert uit Gouderak in de Krimpenerwaard zijn onteigend. Boer Gert stootte teveel stikstof uit, te dicht op een Natura 2000 gebied. De provincie had zijn weilanden nodig voor “aanleg nieuwe natuur” Dus ging het melkveebedrijf van Boer Gert uit Gouderak, met zo’n honderd koeien, ter ziele. Boer Gert echter, ook niet voor een gat te vangen, las dat verschillende andere boerenbedrijven die rondom Schiphol waren gesloten, hun stikstof quotum aan datzelfde Schiphol hadden verkocht en zo toch nog een zakcentje hadden overgehouden. Dus ging Boer Gert op zoek naar het precieze getal rondom zijn stikstof uitstoot. Omdat Boer Gert dus Boer was en geen detective, vroeg hij Onderzoeksjournalist Angelique Kunst van het Algemeen Dagblad hem hierbij te helpen. Haar zoektocht leidde haar langs: - Diverse kleine organisaties die de uitstoot zeggen te registreren. - Het Aeriusregister, een centraal register waar alle stikstofuitstoot in genoemd wordt. - Ministerie van Landbouw, Visserij ... - Provincie Zuid-Hollands - Gemeente Krimpenerwaard - Omgevingsdienst Haaglanden - Omgevingsdienst Zuid-Holland - Rivm Geen van deze instanties kon ook maar bij benadering aangeven hoeveel stikstof de Melkveehouderij van Boet Gert had uitgestoten. Je vraagt je af hoe de provincie Zuid-Holland dan tot het besluit heeft kunnen komen dat het bedrijf van Boer Gert moest stoppen vanwege een te hoge stikstof uitstoot én hoe de rechtbank in een door Boer Gert aangespannen beroepsprocedure, de provincie gelijk kon geven. Als niemand weet hoeveel stikstof een boerderij uitstoot, hoe kun je dan bepalen dat het te veel is? Navraag bij de Wageningen Universiteit leert dat in het Aeriustegister de emissie helemaal niet wordt geregistreerd maar alleen de depositie. Met andere woorden. Niet wat een boerderij uitstoot maar hoeveel stikstof er in een gebied neerdaalt en die depositie kan dus overal vandaan komen en is dus niet aan het bedrijf van Boer Gert te koppelen. Helaas! Nederland ziet het. Nederland leest het Nederland zegt: “ach” en “wee” en stemt bij de volgende verkiezingen weer massaal PRO, VVD, CDA en D66

🏙️😱 CHONGQING: DE STAD WAAR DE ZWAARTEKRACHT OOK EVEN MOEST NADENKEN 😂 Er zijn steden die indrukwekkend zijn. Er zijn steden die gigantisch zijn. En dan heb je Chongqing in China… een stad waarvan je na vijf minuten rondkijken denkt: “Wie heeft dit in vredesnaam ontworpen?!” 🤣 Chongqing wordt regelmatig de ‘8D City’ genoemd. Niet omdat Chinezen stiekem toegang hebben tot een achtste dimensie, maar omdat de stad zó extreem verticaal en gelaagd is gebouwd dat je hersenen er bijna kortsluiting van krijgen. De stad ligt midden in een bergachtig gebied, aan de samenkomst van de Yangtze en de Jialing. Vlakke grond is schaars. Dus wat doe je als je miljarden mensen, woningen, wegen en openbaar vervoer kwijt moet? Juist. Je bouwt omhoog. En daarna nóg een keer omhoog. 😂 Je kunt in Chongqing een gebouw binnengaan op straatniveau, een paar verdiepingen omhooggaan en vervolgens op een andere ‘begane grond’ uitkomen. Wegen kunnen boven elkaar liggen, bruggen kruisen elkaar op verschillende hoogtes en sommige gebouwen lijken letterlijk uit de bergwand te groeien. Maar dan komt de vraag die ik mezelf ook stelde: HOE BLIJFT AL DAT ENORME GEWICHT IN GODSNAAM STAAN?! 😱 Nou… daar gaat behoorlijk wat techniek achter schuil. Een gigantisch gebouw staat natuurlijk niet zomaar op een paar tegels. Het gewicht wordt via dragende kolommen en wanden naar enorme funderingen geleid. Die funderingen brengen de belasting vervolgens over naar de bodem en, waar nodig, naar diepere en stevigere grondlagen of rots. Onder zo'n indrukwekkende wolkenkrabber zie je dus niets van wat er werkelijk gebeurt. Boven de grond zie je glas, beton en staal; onder de grond kan een gigantisch systeem van funderingen en palen zitten dat het hele gevaarte overeind houdt. En het gaat niet alleen om het gewicht. Ingenieurs moeten ook rekening houden met wind, trillingen, aardbevingen, verkeer, metro's, temperatuurverschillen en zelfs kleine bewegingen van het gebouw. Een wolkenkrabber hoeft namelijk helemaal niet volledig onbeweeglijk te zijn. Een beetje gecontroleerd meebewegen is juist normaal. En dan heeft Chongqing nóg een bizarre troef: 🚝 De metro rijdt dwars door een flatgebouw! Bij station Liziba loopt de monorail letterlijk door een woongebouw heen. Het is geen ongelukje waarbij iemand tijdens de bouw dacht: “Oeps, daar stond nog een flat.” 😂 Het station en de constructie zijn bewust op elkaar afgestemd. De spoorlijn is geïntegreerd in het gebouw en er zijn maatregelen genomen om trillingen en geluid te beperken. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, heeft Chongqing ook wegen en verkeersknooppunten die uit meerdere niveaus bestaan. Je navigatie kan daar dus waarschijnlijk zeggen: “U bent gearriveerd.” En jij staat vervolgens op niveau 6 terwijl je bestemming op niveau 2 ligt. 🤣 Wat ik misschien nog het fascinerendste vind, is dat Chongqing helemaal geen futuristische filmset is. Dit is gewoon een echte stad waar miljoenen mensen wonen, werken, eten, boodschappen doen en dagelijks met de metro gaan. Voor ons is een trein die door een flat rijdt: 😱 “WTF?!” Voor een inwoner van Chongqing: 😐 “Ja hoor. Lijn 2.” Chongqing laat eigenlijk prachtig zien hoe ver menselijke techniek kan gaan wanneer de natuur zegt: “Hier krijg je geen vlak stukje land.” En de mens antwoordt: “Geen probleem. Dan bouwen we gewoon een stad tegen de berg op.” 😂🏙️🇨🇳 Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind Chongqing werkelijk één van de meest bizarre en fascinerende steden ter wereld. Het lijkt soms alsof Blade Runner, een Chinese fantasyfilm en SimCity samen een baby hebben gekregen. 😏🤣 #Chongqing #China #Architectuur #Techniek #Futuristisch #Steden #WistJeDat #Reizen #Bijzonder #8DCity

Prebiotica en probiotica bij PDS werken pas echt optimaal wanneer de biochemische basis in je spijsvertering goed is afgesteld. Veel mensen met het Prikkelbare Darm Syndroom (PDS) grijpen naar dure probioticasupplementen of prebiotische vezels in de hoop hun darmflora snel te herstellen. Toch merken velen dat deze middelen weinig uithalen, of zelfs zorgen voor meer gisting, gasvorming en een opgezette buik. De oorzaak van dit uitblijvende succes ligt zelden bij de bacteriën zelf, maar bij een cruciaal, over het hoofd gezien orgaanduo: de Pancreas-Darmas. De alvleesklier (pancreas) bepaalt namelijk het microklimaat in de dunne darm. Zonder een goede enzymatische werking van dit orgaan kunnen nuttige bacteriestammen zich onmogelijk nestelen of vermeerderen. https://www.leefnugezonder.be/prebiotica-en-probiotica-bij-pds/

https://www.koertkrouwel.com/index.php/2026/07/19/19-juli-2026-volgens-rubio-dat-is-een-marionet-van-trumpfius-hebben-de-russen-twintig-procent-van-oekraiens-grondgebied-veroverd/

https://www.ninefornews.nl/militarisering-van-het-groengebied-bij-wassenaar-wat-de-overheid-verzwijgt/

Omdat burgemeesters benoemd zijn en corrupt.. En die smerissen debiel

Het debat over het Amerikaanse migratiebeleid wordt vaak gevoerd in de waan van de dag: Grensbeveiliging, quota, economische impact en politieke retoriek. Maar wie een stap terugzet, stuit op een diepe, historische paradox. Donald Trump en zijn achterban pleiten voor een strenger migratiebeleid en een drastische inperking van de instroom. Tegelijkertijd is de Verenigde Staten als moderne natie fundamenteel het product van grootschalige immigratie. De voorouders van de overgrote meerderheid van de huidige Amerikaanse bevolking — inclusief die van Trump zelf — arriveerden ooit als migrant of kolonist op een continent dat al duizenden jaren werd bewoond door inheemse volkeren. ​Deze vaststelling roept onvermijdelijk de vraag op of het huidige anti-immigratiediscours geen vorm van historische ironie is. Om die vraag te beantwoorden, moeten twee fundamenteel verschillende manieren van kijken naar het verleden en de status van een natie worden ontleed: de moreel-historische benadering en de staatsrechtelijke realiteit. ​De historische paradox: Kolonisatie en uitsluiting ​Vanuit een historisch en ethisch perspectief is de ironie moeilijk te ontkennen. De creatie van de Verenigde Staten begon niet in een leeg vacuüm, maar met de grootschalige verdringing van de oorspronkelijke bewoners, de Native Americans. Europese kolonisten importeerden hun wetten, religie en cultuur, en claimden het land. Dit proces ging gepaard met bloedige conflicten, gedwongen verplaatsingen en de introductie van dodelijke ziektes, waardoor de inheemse bevolking decimeerde en gemarginaliseerd raakte. ​Wanneer hedendaagse politici spreken over het 'beschermen van de Amerikaanse identiteit en cultuur' tegen nieuwe nieuwkomers, gaan zij voorbij aan het feit dat die identiteit zelf een dynamisch, geïmporteerd construct is. Het land dat zichzelf profileert als het 'baken van de vrijheid' en de 'smeltkroes van de wereld', hanteert hier een selectief geheugen. Het morele argument luidt dan ook: een natie die haar bestaan dankt aan het overschrijden van grenzen en het opeisen van andermans grondgebied, kan zich nu niet geloofwaardig afsluiten voor anderen die op zoek zijn naar een beter bestaan. ​De moderne natiestaat: Soevereiniteit en wetmatigheid ​Tegenover deze historische reflectie staat de nuchtere, staatsrechtelijke logica van de moderne wereld. Vanuit het perspectief van conservatieve denkers en politici is de vergelijking tussen de zeventiende-eeuwse kolonisatie en de eenentwintigste-eeuwse migratie een valse equivalentie. Zij redeneren dat de wereld destijds werd gekenmerkt door imperiumbouw en ontdekking, terwijl de huidige wereldorde is opgebouwd rondom het principe van de soevereine natiestaat. ​Een soevereine staat heeft volgens het internationaal recht de exclusieve bevoegdheid om zijn eigen grenzen te controleren. De argumentatie verschuift hier van moraal naar systemiek: de Amerikaanse infrastructuur, de huizenmarkt, de sociale voorzieningen en de arbeidsmarkt zijn ingericht op basis van voorspelbaarheid en regelgeving. Binnen dit kader richt de kritiek zich bovendien zelden op migratie in absolute zin, maar primair op illegale migratie. Het argument is dat het passeren van een grens zonder toestemming de rechtsstaat ondermijnt, ongeacht wat er driehonderd jaar geleden is gebeurd. De regels van het verleden kunnen immers niet functioneren als blauwdruk voor de complexe systemen van nu. ​Het conflict tussen ethiek en pragmatisme ​De felle polarisatie rondom dit thema ontstaat omdat beide standpunten opereren op een andere golflengte. De criticus spreekt vanuit een universele, historische ethiek; de voorstander van een strenger beleid spreekt vanuit een nationaal, pragmatisch protectionisme. Het is het klassieke conflict tussen 'wat had moeten zijn' en 'wat nu is'. ​De spanning tussen deze twee visies zal niet snel verdwijnen. De geschiedenis van Amerika laat zien dat de definitie van 'de Amerikaan' altijd in beweging is geweest, vaak ten koste van degenen die er al waren. Maar de realiteit van de moderne politiek eist ook handhaving van structuren. De discussie over migratie in de Verenigde Staten is daarmee niet alleen een strijd over cijfers en wetten, maar fundamenteel een worsteling met het eigen geweten en de complexiteit van een onuitwisbaar verleden.

Een mooie goedemorgen allemaal! (een Noors huis uit 1800 in waarschijnlijk het Hardangerfjord gebied, gezien de fruitbomen)

🚨 Zijn celebrities klonen? En wat is de waarheid achter Adrenochrome? 🚨 De afgelopen jaren zijn complottheorieën over beroemdheden enorm populair geworden. Op sociale media verschijnen voortdurend video's waarin wordt beweerd dat bekende artiesten, acteurs en politici zijn vervangen door klonen, dubbelgangers of kunstmatig gecreëerde mensen. Tegelijkertijd duikt steeds weer het verhaal op dat een mysterieuze stof genaamd Adrenochrome door machtige elites zou worden gebruikt om jong te blijven. Maar wat weten we daadwerkelijk? Volgens de celebrity-kloon theorie zouden bekende personen vervangen zijn door exacte kopieën van zichzelf. Als bewijs worden veranderingen in uiterlijk, stem, gedrag of persoonlijkheid aangehaald. Toch zit daar een groot probleem in. Zelfs als menselijke klonen ooit mogelijk zouden zijn, zouden zij als baby geboren worden en jarenlang moeten opgroeien. Een oudere beroemdheid vervangen door een direct inzetbare jongere kloon is geen technologie die bestaat. Daarnaast veranderen mensen simpelweg door de jaren heen. Ze worden ouder, veranderen van stijl, komen aan of vallen af, ondergaan soms cosmetische behandelingen en worden gevormd door nieuwe levenservaringen. Vergelijk maar eens een foto van jezelf van twintig jaar geleden met een recente foto. Grote kans dat je er totaal anders uitziet. Waarom lijken sommige celebrities dan nauwelijks ouder te worden? Daar zijn meestal veel logischere verklaringen voor. Rijke beroemdheden hebben toegang tot de beste dermatologen, personal trainers, voedingsdeskundigen, hormoonbehandelingen, hoogwaardige huidverzorging en cosmetische chirurgie. Bovendien worden foto's en video's tegenwoordig vaak digitaal bewerkt. Wat wij online zien is lang niet altijd een onbeïnvloede weergave van de werkelijkheid. Dan is er nog het verhaal rond Adrenochrome. Volgens deze theorie zouden elites kinderen ontvoeren en martelen om een stof uit hun bloed te winnen die hen jong houdt of bijzondere krachten geeft. Het klinkt als een horrorfilm, en dat is eigenlijk precies wat het is. In werkelijkheid is Adrenochrome een chemische verbinding die ontstaat wanneer adrenaline oxideert. Wetenschappers kennen deze stof al tientallen jaren. Ze kan eenvoudig in een laboratorium worden geproduceerd zonder dat daar mensen voor nodig zijn. Er bestaat geen wetenschappelijk bewijs dat Adrenochrome verjongende eigenschappen heeft of mensen jong houdt. Waar komt het verhaal dan vandaan? Een belangrijke bron lijkt de populaire cultuur te zijn. Vooral het boek Fear and Loathing in Las Vegas van Hunter S. Thompson bevat een beroemde fictieve beschrijving van Adrenochrome als een extreem krachtige stof. Later gingen sommige mensen die fictie letterlijk nemen. Via internet groeide dit uit tot een wereldwijde complottheorie die werd vermengd met verhalen over geheime genootschappen, wereldelites en satanische rituelen. Dat betekent overigens niet dat iedereen die zulke theorieën gelooft dom is. Veel mensen voelen terecht aan dat politici soms liegen, bedrijven niet altijd eerlijk zijn, machtige personen misbruik kunnen maken van hun positie en media fouten maken. Dat gebeurt daadwerkelijk. Het probleem ontstaat wanneer elk gebrek aan bewijs wordt gezien als bewijs dat een samenzwering juist succesvol verborgen wordt gehouden. Op dat moment wordt een theorie vrijwel onmogelijk nog te weerleggen. Echt kritisch denken werkt namelijk twee kanten op. Het betekent niet dat je alles moet geloven wat overheden, bedrijven of media zeggen. Maar het betekent ook niet dat elk alternatief verhaal automatisch waar is. Vraag jezelf daarom altijd af: 🔹 Wat is het bewijs? 🔹 Is het onafhankelijk gecontroleerd? 🔹 Bestaat er een eenvoudigere verklaring? 🔹 Wie profiteert van dit verhaal? 🔹 Wat zeggen deskundigen uit verschillende vakgebieden? De werkelijkheid is vaak minder spectaculair dan de theorie. Beroemdheden zijn waarschijnlijk geen klonen. Ze beschikken vooral over geld, technologie, cosmetische mogelijkheden en professionele beeldvorming waar de meeste mensen alleen van kunnen dromen. En Adrenochrome? Dat is geen geheim elixer van de elite, maar een gewone chemische verbinding die al decennialang bekend is binnen de wetenschap. Soms is de eenvoudigste verklaring simpelweg de juiste. Niet omdat die saai is, maar omdat feiten uiteindelijk belangrijker zijn dan sensationele verhalen. #CriticalThinking #FactCheck #Adrenochrome #Complottheorieën #Mediawijsheid #WaarheidZoeken #DenkZelfNa Een gezonde dosis nieuwsgierigheid is waardevol. Vragen stellen mag altijd. Onderzoeken ook. Maar goede vragen verdienen goede antwoorden, en sterke beweringen vragen om sterk bewijs. Wie werkelijk de waarheid zoekt, blijft open voor nieuwe informatie, maar durft ook conclusies aan te passen wanneer de feiten iets anders laten zien. Dat is geen zwakte, maar juist de kern van kritisch denken. Elke dag opnieuw.

gekopieerd: Anoniem: Ik ben brandweerman en wat ik gisteren in de straten van Parijs heb gezien, heeft mijn hart gebroken. We werden rond 22 uur ingezet, na de oproep voor een vuilnisbakkenebrand die uit de hand liep. We dachten aan een simpel avondincident. We kwamen ter plaatse en het was de hel. Parijs, mijn stad, die waar ik ben opgegroeid, waar ik mijn eerste wachtdiensten heb gedaan, was veranderd in een oorlogsgebied. Zwarte rook overal, geschreeuw, explosies van mortieren. Groepen jongeren, vaak afkomstig uit de immigratie, gemaskerd, georganiseerd, die de ordetroepen chargeerden als op een slagveld. Ik heb collega's van de politie gezien die werden gelyncht met ijzeren stangen. Ik heb een politieauto gezien die werd bekogeld met stenen terwijl we net uitstapten om een vuur te doven dat families bedreigde. We werden aangevallen door relschoppers die tegen ons schreeuwden, ons “honden” noemend. We probeerden alleen maar levens te redden, en we werden doelwitten. Ik heb een jongen van 14 jaar opgepakt, met een bebloed gezicht, die huilde en zei dat hij “de groten” was gevolgd om “lol te maken”. Ik heb een moeder des huizes gezien, met gesloten luiken, die ons smeekte haar kinderen te beschermen terwijl het beneden alles kapotmaakte. De ingeslagen etalages, de geplunderde winkels, de in brand gestoken auto's… allemaal onder het voorwendsel van het “vieren” van iets. Vieren, dat is niet slopen. Is dit de Franse realiteit in 2026? Een land waar je 's avonds niet meer naar buiten kunt zonder je leven te riskeren? Een land waar hele wijken worden overgelaten aan bendes die noch onze wetten, noch onze geschiedenis, noch onze brandweerlieden, noch onze politie respecteren? Waar we machteloos toekijken hoe onze hoofdstad, symbool van licht en cultuur, wordt veranderd in een speelterrein voor barbaren die spugen op de hand die hen voedt? Die nacht, toen ik om 6 uur 's ochtends thuiskwam, nog onder de roet en het zweet, heb ik gehuild als een kind. Niet van vermoeidheid. Van woede en verdriet. Voor mijn kinderen. Voor mijn gewonde collega's. Voor dit land dat ik liefheb en dat zichzelf laat sterven. Word wakker. Alsjeblieft. Voordat er niets meer over is om te redden....