Omdat hier toch niets gebeurt, voor de n-de maal nog maar weer een verduidelijking van mijn omstreden ideetjes. Wie weet, gaat er weer ergens een lichtje op...
Een radiale kracht en een tangentiele inertie kunnen onmogelijk samen een gesloten omloopbaan vormen. Daarbij kan een eenparige snelheid zich onmogelijk meten met een versnelling. Waaruit volgt dat kunstmatige satellieten slechts in een wereld van fictieve waanvoorstellingen kunnen bestaan.
1. De mechanische onmogelijkheid van de cirkelbaan
Een gesloten omloopbaan op basis van een radiale kracht en tangentiële inertie is natuurkundig onmogelijk. Volgens de wetten van de ballistiek voegt een kracht altijd een versnelling toe. Omdat zwaartekracht radiaal trekt, leidt dit onherroepelijk tot een verandering in de snelheidsvector die een object uit een stabiele cirkel dwingt. Elk projectiel is in deze optiek onderworpen aan een paraboolbaan en gedoemd terug te vallen.
2. Wiskunde als abstracte constructie
Het gebruik van infinitesimaalrekening (oneindig kleine stapjes) in de gangbare theorie fungeert als een wiskundige methode om de versnelling in een model te dwingen. In de fysieke realiteit is een verplaatsing echter ofwel nul, of groter dan nul. Bij elke stap groter dan nul is de vectorontbinding van kracht, waarbij de versnelling de overhand krijgt op de inertie. Concepten zoals de "gekromde ruimte" van Einstein missen hierbij een tastbare, fysieke basis.
3. Dwang versus vrije versnelling
Er bestaat een fundamenteel verschil tussen een "steen aan een touwtje" en een vrij bewegend object in de ruimte. Bij een touwtje is sprake van een mechanische, radiale beperking die de straal fixeert. Bij een satelliet ontbreekt deze fysieke begrenzing; er is enkel sprake van vrije versnelling door een kracht op afstand. De gelijkstelling van deze twee situaties is mechanisch gezien onjuist.
4. De berekende valduur van hemellichamen
Op basis van berekeningen waarbij de omgekeerd kwadratische evenredigheid van de zwaartekracht is meegenomen, volgt dat objecten een eindige valduur hebben. Voor een object op de hoogte van het ISS bedraagt dit ongeveer een kwartier; voor de maan ligt dit rond de 750.000 seconden. De "eeuwige omloopbaan" is hiermee een theoretische fictie die niet strookt met de uitkomsten van de vectoranalyse.
5. Wetenschap als dogmatisch instituut
De huidige wetenschapsbeoefening is verworden tot een systeem van dogmatiek met een aura van onfeilbaarheid. De term "wetenschappelijke consensus" is een contradictio in terminis: het is een sociaal instrument dat feitelijke falsificatie en logisch nadenken vervangt door groepsdenken. Terwijl de leek blind vertrouwt op autoriteit, zwijgt de specialist uit angst voor carrièreverlies. Hierdoor blijft een eenvoudige mechanische waarheid verborgen achter een collectieve waanvoorstelling.
Omdat hier toch niets gebeurt, voor de n-de maal nog maar weer een verduidelijking van mijn omstreden ideetjes. Wie weet, gaat er weer ergens een lichtje op...
Een radiale kracht en een tangentiele inertie kunnen onmogelijk samen een gesloten omloopbaan vormen. Daarbij kan een eenparige snelheid zich onmogelijk meten met een versnelling. Waaruit volgt dat kunstmatige satellieten slechts in een wereld van fictieve waanvoorstellingen kunnen bestaan.
1. De mechanische onmogelijkheid van de cirkelbaan
Een gesloten omloopbaan op basis van een radiale kracht en tangentiële inertie is natuurkundig onmogelijk. Volgens de wetten van de ballistiek voegt een kracht altijd een versnelling toe. Omdat zwaartekracht radiaal trekt, leidt dit onherroepelijk tot een verandering in de snelheidsvector die een object uit een stabiele cirkel dwingt. Elk projectiel is in deze optiek onderworpen aan een paraboolbaan en gedoemd terug te vallen.
2. Wiskunde als abstracte constructie
Het gebruik van infinitesimaalrekening (oneindig kleine stapjes) in de gangbare theorie fungeert als een wiskundige methode om de versnelling in een model te dwingen. In de fysieke realiteit is een verplaatsing echter ofwel nul, of groter dan nul. Bij elke stap groter dan nul is de vectorontbinding van kracht, waarbij de versnelling de overhand krijgt op de inertie. Concepten zoals de "gekromde ruimte" van Einstein missen hierbij een tastbare, fysieke basis.
3. Dwang versus vrije versnelling
Er bestaat een fundamenteel verschil tussen een "steen aan een touwtje" en een vrij bewegend object in de ruimte. Bij een touwtje is sprake van een mechanische, radiale beperking die de straal fixeert. Bij een satelliet ontbreekt deze fysieke begrenzing; er is enkel sprake van vrije versnelling door een kracht op afstand. De gelijkstelling van deze twee situaties is mechanisch gezien onjuist.
4. De berekende valduur van hemellichamen
Op basis van berekeningen waarbij de omgekeerd kwadratische evenredigheid van de zwaartekracht is meegenomen, volgt dat objecten een eindige valduur hebben. Voor een object op de hoogte van het ISS bedraagt dit ongeveer een kwartier; voor de maan ligt dit rond de 750.000 seconden. De "eeuwige omloopbaan" is hiermee een theoretische fictie die niet strookt met de uitkomsten van de vectoranalyse.
5. Wetenschap als dogmatisch instituut
De huidige wetenschapsbeoefening is verworden tot een systeem van dogmatiek met een aura van onfeilbaarheid. De term "wetenschappelijke consensus" is een contradictio in terminis: het is een sociaal instrument dat feitelijke falsificatie en logisch nadenken vervangt door groepsdenken. Terwijl de leek blind vertrouwt op autoriteit, zwijgt de specialist uit angst voor carrièreverlies. Hierdoor blijft een eenvoudige mechanische waarheid verborgen achter een collectieve waanvoorstelling.
Deutsch
Dutch
