De Mount Everest van de administratie: Een adreswijziging

Verhuizen. Het klinkt romantisch, een nieuw begin, een frisse start. De werkelijkheid? Een logistieke nachtmerrie die in vergelijking met de voorbereidingen voor een Mount Everest-expeditie een prettige wandeling in het park lijkt. Tenminste, dat was onze ervaring met het simpele, ogenschijnlijk onschuldige proces van een adreswijziging.

Het begon allemaal met een abonnement. Een onschuldig abonnement, zou je denken. Maar nee, dit abonnement bleek de trigger voor een Kafkaësk avontuur dat ons uren aan de telefoon en aan de rand van onze zenuwen bracht. De adreswijziging moest gebeuren. Ons nieuwe adres moest worden geregistreerd. Een kind kan de was doen, toch? Nou, niet in dit geval.

Mijn eerste stap was een telefoontje naar de abonnementsdienst. Een vriendelijke, doch enigszins mechanisch klinkende stem aan de andere kant van de lijn begroette me. Mijn verzoek tot adreswijziging werd beantwoord met de nuchtere mededeling: "Dat kan alleen online, meneer. We sturen u het wachtwoord op."

Tot zover, alles goed. Maar toen kwam de haper. "En hoe krijg ik dat wachtwoord?" vroeg ik. Het antwoord was ronduit verbluffend in zijn onlogica: "Via de post, naar uw bekende adres."

Mijn mond viel open. We woonden niet meer op dat bekende adres! Precies de reden waarom ik belde! De medewerkster, die kennelijk immuun was voor sarcasme, vervolgde onverstoorbaar: "Dan had u dat wachtwoord toch moeten wijzigen voordat u verhuisde."

Hier begon de frustratie zich op te bouwen als een sneeuwbal die een berghelling afrolt. "Maar mevrouw," probeerde ik uit te leggen, "dan zou het abonnement te vroeg op ons nieuwe adres terecht zijn gekomen. We wilden juist voorkomen dat we twee maanden lang twee abonnementen zouden betalen!"

Haar antwoord was even rigoureus als onbegrijpelijk: "Dan moet u het online doen." Een vicieuze cirkel, een administratieve Gordiaanse knoop die met geen mogelijkheid leek te ontwarren. Het leek wel een test van mijn doorzettingsvermogen, een moderne variant van de twaalf werken van Hercules, maar dan met formulieren en wachtwoorden in plaats van mythische monsters.

Urenlang navigeerde ik door een doolhof van telefoonmenu's, online portals die de functionaliteit van een middeleeuws kruisboog hadden, en ellenlange wachttijden. Iedere medewerker herhaalde dezelfde onmogelijk te volgen procedure, alsof ze een mantra reciteerden, gevangen in een eindeloze loop van onbegrip en digitale onhandigheid.

Uiteindelijk, na een combinatie van uithoudingsvermogen, vriendelijk aandringen (met af en toe een vleugje wanhoop) en het inzetten van al mijn overgebleven diplomatieke vaardigheden, slaagde ik erin de adreswijziging door te voeren. Een kleine overwinning, weliswaar, maar een overwinning die me de waarde van een extra sterke koffie en een flinke dosis geduld heeft gekost. De Mount Everest van de administratie was bedwongen, maar de littekens van deze strijd zullen nog wel even zichtbaar blijven. Mijn advies? Begin ruim op tijd met uw adreswijzigingen, voorzie uzelf van een flinke voorraad koffie en zorg voor een solide dosis geduld. U heeft het nodig.